Tag Archives: Music

Thickfreakness and Sikedness

18 Nov

Schattekes, klasgenoten, beste blogvolger,

Ik weet dat ik u allen een verslagje beloofde van het Black Keys optreden van afgelopen maandag, maar Tom Zonderman was me met zijn recensie in De Standaard voor. C’était vrai; al wie ook maar een fonkel muzieksmaak en een voorliefde voor scheurende gitaren en doorzopen mannenstemmen had was een van de sardientjes die maandagavond schreeuwden for more and mercy in een stampvolle ab. Voor zover vissen kunnen schreeuwen uiteraard.

Ik heb de zes albums maar had de boys nog nooit live gezien, dus d’accord, de hoge verwachtingen waren een voorspel van jewelste, maar desalniettemin slaagden The Black Keys er moeiteloos in mij die avond meermaals tot een orgasme te brengen. Wie beweert dat muziek geen seks is heeft nog nooit een gitaarsolo tot in haar ruggenmerg voelen branden, een basdrum tussen haar benen voelen kloppen en  stijve tepels gekregen van een rauwe ventenvoice. Zelfs op cd is The Black Keys een van die bands (waaronder ik ook The Doors, Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins en Joy Division reken) waarop ik zelfs met migraine tussen de lakens zou duiken. U kan zich dan wellicht voorstellen hoe hitsig ik hun live-show waarnam. Concertgangers zijn headbopping-gewijs onder te verdelen in ja-knikkers en nee-schudders en die avond was ik most defo’ een ja-knikker. JA! JA! JAAAAHHH! Afsluiten met I Got Mine (mn ultieme favoriet) was dan ook de clitorale kers op de cake.

Mijn blackberryfoto’s zijn ook redelijk overbodig, want een professioneel fotoverslag vind je hier. Overigens heb ik mijn blackberrykabel niet bij me. Ik kan u nog wel de volledige setlist meegeven, maar die ligt momenteel ergens in een handtas te vermolmen. Morgen meer!

On another note, and not quite there yet is er ook nog Johnny Berlin. Muzikaal komen ze nog niet in de buurt van voorvernoemde bands maar ze maken wel leuke deuntjes. Een paar jaar geleden schreef ik nog over hun debuutcd’tje het volgende:

De intro moet je hen vergeven. De eerste noten klinken namelijk alsof enkele pubers papa’s oude MOOG op zolder hebben gevonden. Afgezaagde synthesizerriedels worden aangevuld met een basgitaar, je voeten beginnen alsnog onbewust mee te tikken op het opkomende ritme. Donkere fluisterende stemmen erbij, nog steeds ietwat cliché, maar daar beweegt je bovenlijf al. En dan plots de zang. “Money smells good”. Je ontwaakt en kijkt verbaasd naar de fabrikanten van deze muziek. Johnny Berlin.

Die verbazing blijft de rest van  “Find what you love and let it kill you” aanhouden. Op deze debuutcd blijkt al snel dat de vier jonge snaken uit het Limburgse Sint-Truiden verdomd goed weten wat muziek maken is; en op diezelfde zolder papa’s oude platen hebben teruggevonden  Ze laten opzwepende keyboardklanken flirten met catchy gitaarriffs en maken zo een pakkende mengelmoes van postrock en indiewave. De hele cd heeft een Joy Division-feel, en ook van the Cure zijn ze niet vies. De melancholie druipt van de teksten, en in combinatie met clubby synths en scherpe gitaarklanken geeft dat het effect dat ook the Killers en Interpol maar wat graag bereiken.  Nee, dit is niet zomaar een bandje dat zich van hun jeugdhuis los wil rukken. 

 

Sinds die cd in 2008 hebben ze niet bijster veel uitgestoken, althans als we hun muzikale producten mogen geloven. Zelf gaan ze prat op hun pro-activiteit, nieuwe songs en een nieuwe drummer. Voorlopig showen ze enkel die laatste al, die cd zit er in februari wellicht in. Vooralsnog kunnen we genieten van hun oude (en na twee jaar nog steeds relevant goede) nummers, met de wetenschap dat ze live even sterk (zoniet sterker) zijn dan op cd. Bref: wie zin heeft in een geweldig aangenaam optredentje samen met uppermiddleclasswhore yours truly, in het geweldigste muziekcafé van België: 22 november, 21h30, Video, Gent. (Of vanavond in De Blauwe Kater, Leuven)

PS: ja de link van mijn blog is een BlackKeys-lyric. Luister er “she said” maar op na. 

Not enough credit

17 Okt

nu we het toch over Daniel Lanois hebben>>

 

 

Dylan De Nouveau

17 Okt
BOB DYLAN – TELL TALE SIGNS
 (BOOTLEG SERIES #8)
SONY/BMG RECORDS

 

DYLAN, DE EEUWIGE TROUBADOUR.

 Het 52e Bob Dylan album. Het achtste in de Bootlegseries, die oude en nooit heruitgegeven nummers weer bundelt voor publiek. Voor menig singer-songwriter was Tell Tale Signs een zwanenzang geweest. Heruitgaves doen vaak de “waarom?!”-vraag rijzen, en ‘verborgen nummers’ blijven in de meeste gevallen het best verborgen. Dylan weet echter nog steeds bewonderenswaardige pareltjes uit zijn archiefkast te trekken.

 Tell Tale Signs omhelst 137 minuten aan demo’s, live-opnamen en outtakes uit de periode 1989-2006, van Oh Mercy tot en met Modern Times. Deze episode werd door kenners vaak zijn interessantste genoemd, maar fans van het eerste uur vonden dat Zijne Zimmerman de troubadour-feel kwijt was. De teksten gingen ten onder aan de muziek, en Bob sloeg (onder andere samen met producer Daniel Lanois) aan het experimenteren. En net deze periode wordt nu heruitgebracht. Een verontschuldiging?

Vergeet het maar. Op twee discs brengt Dylan geen betere maar gewoon alternatieve uitvoeringen van songs als Ain’t Talkin’ en Born in Times. De alternate versions zijn producer-vrij; je krijgt Bob Dylan en niets anders dan Bob Dylan. Deze versies stellen de originelen in een ander daglicht en ze vullen elkaar tegelijkertijd aan. Hierdoor ga je iedere song beter begrijpen en meer appreciëren, welke vorm ook je voorkeur wegdraagt. Voor Bob Dylan zijn nummers immers momentopnames. Een accessoire dat je telkens opnieuw kan combineren met andere gemoedstoestanden. Er zijn nu eenmaal meerdere kanten aan een verhaal, en het is aan Dylan om te kiezen welke kant hij wil belichten. Zijn kameleoneske benadering van muziekmaken zorgt ervoor dat zijn oeuvre voor elk wat wils herbergt.

Naast re-issues uiteraard ook enkele volledig nieuwe songs, waarvan je clichématig denkt waarom die in godesnaam de oorspronkelijke plaat NIET hebben gehaald. Zo ook ‘Dreamin’ Of You’. Zuivere gitaarklanken en  Dylan’s doorzopen stem die iets zachter, iets warmer klinkt, alsof hij er een nacht op geslapen heeft. Het resultaat is op zn minst gezegd charmant. Dreamin’ of You werd overigens door Dylan minus management al enkele weken op voorhand gratis aangeboden op zijn site en was een van de meest legaal gedownloadde songs van 2009, wat nogmaals bewijst dat deze bijna-zeventiger de tand des tijds steeds weer blijft doorstaan.

Simpelweg magistraal is ‘Red River Shore’, een track die oorspronkelijk al op Time Out Of Mind (1997) had moeten belanden. Dit is Dylan op zijn best. I’m a stranger here in a strange land / But I know this is where I belong/ I’ll ramble and gamble for the one I love/ And the hills will give me a song. De lyrics staan zoals alouds centraal en de muziek, al bestaat die uit een van de oudste akkoordenschema’s in het boekje, is dragend zoals het hoort. Begeleid door een simpele accordeon roert hij menigmaal tot kippenvel.

De titel Tell Tale Signs vat perfect Dylan’s succesformule samen: met de combinatie folkrock plus country verschaft hij de mensheid al sinds 1962 mooie verhalen op zeer toegankelijke muziek. Bob Dylan is een verteller, een tijdloos artiest, de eeuwige troubadour.

Can I Break Your Sentiment?

19 Aug

Waar is de tijd dat een hit nog uit het repetetief verlangen naar een weekdag kon bestaan. Bands wisten dat ze nooit ofte le nimmer zouden kunnen tippen aan goden die tot in den treure (voor zover Exile On Main Street op permanente shuffle treurig kan zijn) door Hunouders werden gedraaid, en deden zonder al te veel pretentie en verwachtingen hun ding. Et le voilà, een complexloze achtste afrekeningcd werd gevuld. 

Ik zeg niet dat de laatste jaren niets goeds meer uit de muzikale bodem is ontsproten, in tegendeel zelfs. Sommige nieuwigheden waren zo waanzinnig goed dat ze onmiddellijk geclaimd werd door de muziekminnende elite. We smulden van Editors (joydivisionripoff ten spijt), juichten Bon Iver stilletjes toe en werden wild van Yeasayer. Toch bleven we allemaal een béétje op onze honger zitten, er is nu eenmaal niet voldoende Anthony and the Johnsons to make the world go round. Onvoorstelbare collaboraties als zijnde Them Crooked Vultures, The Dead Weather en Magnetic Man moeten de wereld shockeren, en dat DOEN ze, maar de wereld bleef missen. Insert caloriebom Gregg Michael Gillis…

GirlTalk @ Botanique

 

Scene: GIRTALK-show in de Brusselse botanique, 2008. Véél electro. Véél old- en nuschool hiphop. Sfeer = top.
Tot plots de drop. Stampende beats vallen weg en VLAM! daar was het. SINCE YOU BEEN GOOOOOOOOONE! Ik heb zelden een zaal vol zelfbewuste cultuursnobs zo zien ontploffen als toen. Wiskundige logica zou dit verklaren als zijnde “de wereld heeft nood aan Kelly Clarkson”, maar zo ver wil ik nog niet gaan. Ik zeg simpelweg dat iedereen gevoelig is voor nummers die gewoonweg wérken, of ze nu op Qmusic worden gedraaid of zich op een 7″ in uw alfabetisch gerangschikte platenkast bevinden. Plat verkoopt voor een reden, en we gaan er voor een keer de achterlijke Christelijke Mutualiteitmassa niet bijhalen. Ja de massa is dom, onwetend en geilt op iedere makkelijke prikkel die in hun zelfgegraven put der burgerlijkheid wordt gesmeten, maar ze gaan heus niet grijpen als er niet een aanstekelijk element in zit. De regel bevestigende uitzonderingen zoals een Adam Lambert ten spijt bestaat de enige mogelijkheid erin mij gelijk te geven. Hebt u uzelf nog nooit betrapt op het glimlachen tijdens Year 3000 van Busted? Het meespellen van het woord “solo” met dat krapuul van een iYaz? Het heupknikken op een vage flard van Milk Inc’s ‘Run’ in de wachtrij voor de pashokjes? Dan bent u een van die walgo’s waar ik eerder al over schreef. 

L’oïsité est la mère de tous les vices. Toen een door onderandere hiphopgeobsedeerde dierbare vriendin me kennis liet maken met Lil’ Wayne enkele jaren geleden, kreeg ik Lollipop maar niet van mn iPod gesmeten. Wijsheid werd koppig doorgegeven, het nummer eindelijk tussen dubstep en electro ingemixt en een trend was geboren. Kate Moss loopt rond met een Free Weezy t-shirt en er worden ongetwijfeld loungeversies van A Milli opgenomen as we speak. 

Muziek is een delicatesse, maar niet louter voorbestemd voor fijnproevers. Soms mag het ook in fastfoodvorm geserveerd worden. Ik applaudisseer de ledigheid, en ik mis de vent die Barman ooit was. De egotripper die coke uit de sleutelbeenkuiltjes van minderjarigen snuift in de toiletten van de Bab Mansoeur mag dan misschien bakken meer verdienen, hij verlaagt zich al net zoveel als de nichenazi die zijn muziek tegenwoordig nog afspeelt. Waar is de tijd dat dEUS nog voor scoutsmeisjes was?

De hele wereld lijkt het commercialisme van zich te hebben afgeschoven en gaat wanhopig op zoek naar bootlegs van B-kanten of nooit eerder uitgebrachte EP’s in mp4vorm op een sneeuwwitte macbook (want we moeten wel met de tijd meegaan hein!) Wanhopig zwelgen ze alles wat naar avant-garde ruikt naar binnen, en verslikken zich in krengen als Samla Mammas Manna. 

Weekdagen op optredens, weekends in de clubs. Maar wat met friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday?

Uiteindelijk blijken het toch weer de oude goden te zijn die het bij het rechte eind hadden. Omarm je muziek, en sta niet stil bij uitvoerder of jaartal. Vergeet wat in is en wat out. Make every song you sing your favourite tune.

Zum Sterben

15 Aug

QOTSA, Deadmau5, Blink182, The xx, Boys Noize, Eels, Jonsi, The National, Bloody Beetroots, Seasick Steve, Mark Lanegan,  Kelis, Band of Horses, Steve Aoki, Erol Alkan, Blood Red Shoes, Gallows, Yeasayer, Goose, The Tellers, Garcia plays Kyuss, Danko Jones, Gogol Bordello, Diplo, Blackbox Revelation, Fake Blood, White Lies, Major Lazer, Magnetic Man, Digitalism, Die Antwoord, Thrice, Two Door Cinema Club, The Cribs, Uffie, Minus The Bear, Miike Snow, Ellie Goulding, Au Revoir Simone, OK Go, Local Natives, Four Tet, Aeroplane, Marina & The Diamonds, Everything Everything, Parkway Drive, 3OH!3, Kapitan Korsakov, Streetlight Manifesto, Dez Mona, Kitty Daisy & Lewis, Eat Lions, We Have Band, The Go Find, Vermin Twins, Sore Losers, Drums Are For Parades

slechts vluchtig opgesomd enkele redenen waarom ik me 19, 20 en 21 augustus jankend, schreeuwend en brullend ga opsluiten in mn kamer. Breng me soep!

Blood Red Shoes' Laura-Mary Carter is the prettiest girl on earth.

I am not yet in my thirties..

28 Jul

.. I am still allowed to drink wine from a bag.

Omdat er al genoeg crap op de radio is de laatste tijd, en omdat jullie oortjes genoeg pounding pounding techno music hebben gehoord na Tomorrowland, Ten Days Off en Dour

Kids these days

16 Jul

(met dank aan DNCL)

en allen 100% meners

there’s something on the wing..

9 Jun

some..thing.?

DJ Shadow, over exact twee maanden – maandag 9 augustus 2010 – is ie live aan het werk te zien in het Openluchttheater van het Rivierenhof (da’s Antwerpen bitchezz)

Too busy to write

12 Mei

aaaaaaaaaaaaaaarghhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh hek-ties! Geen gekribbel, gekrabbel of geshit, gewoon een lied om mn stemming uit te drukken! (aan al zij in thesistijd: courage!)

(dunno what’s up with the “LavaLava” tho’, this is Boys Noize’s “My Head” remixed by ParaOne)

Everybody knows you dance like you fuck.

4 Mei

Knal. Stemmenkanon Siegfried bekent politieke kleur, De Standaard scoopt ermee weg en de VRT-nieuwsdienst schuimbekt. Op Q-Music? De eeuwige zoektocht naar De Zomerhit van 2010.

Als we menig luisteraar mogen geloven is dat ding al ter plate en ter onzer oren gebracht, meerder malen zelfs. Ik heb het over deze shpijtchanson, dit krel van een compositie, dit niemendal van een nummer. Alors on danse. En we breken er alvast onze nek bij.

Stromae (lekker ghetto en verlan voor Maestro) is een 24-jarige Brusselse hiphop’artiest’ waar niemand eerder van hoorde maar nu een pak dinero’s maakt door het bijeensmijten van enkele goedgekozen samples en zijn halfdoorzopen, ietwat lome schorriemorriestem. Jaha, deze mokkamilkshakekleurige producer brengt momenteel alle girls naar de yard, maar piekte eerst in de rest van Europa tot ook les Flamands zich gewonnen gaven voor ’s man’s talent.

Want talent, dat heeft ie vast en zeker en vast. Nooit eerder heb ik een nummer zo’n sfeer zien oproepen. De sfeer die je uitademt wanneer je na te veel daaimodderfokkers op je highheels staat te wankelen op een kleverige dansvloer van een keet die wel eens zeer goed Pere Totale zou kunnen heten. Je mascara is uitgelopen, je hebt een brandwonde op je wijsvinger en een of andere dude toont wel bijzonder veel interesse voor je achterwerk. Er zit ongetwijfeld glas in je haar. En is dat vodka die over je rug naar beneden loopt? De muziek golft als een donzige gifslang door je lichaam en door je tenen. Je nek tintelt. Welke pillen?

Je weet dat je een keuze moet maken. Je moet naar huis. Of eindelijk die vent ns binnendraaien. Of op de wc gaan zitten met je hoofd in je handen, wensend dat de wereld zo stopt met draaien. Of blijven gaan.

Ik kies steevast voor het laatste, in de hoop dat iemand mn onderbroek zedig bedekt wanneer ik met kort rokje tegen de vlakte sla.