Archief | juli, 2010

I am not yet in my thirties..

28 Jul

.. I am still allowed to drink wine from a bag.

Omdat er al genoeg crap op de radio is de laatste tijd, en omdat jullie oortjes genoeg pounding pounding techno music hebben gehoord na Tomorrowland, Ten Days Off en Dour

Advertenties

Taaltalluskwelling

19 Jul

Gemijmer op een maandagmiddag leidt al vaak tot hersenkronkels waar zelfs mijn meest ervaren blogbezoekers zich geen raad mee weten. Van mijn ge-hak-op-de-takspring zou een slingeraap nog heel wat kunnen leren!

Nadat ik enkele jaren de Nederlandse taal op zijn meest zuivere manier heb bestudeerd, slaag ik er zelf nog niet altijd in mezelf duidelijk te maken. Let op: ik zou het kunnen. Academisch schrijven, journalistiek schrijven, .. ik heb het allemaal gecrediteerd in de loop der jaren, maar ergens dwalen mijn handen toch steevast af naar verderfelijker oorden. Wat ik schrijf is allesbehalve correct, en vaak zelfs niet aangenaam om te lezen. Mijn zinnen zijn te lang, mijn dubbelzinnigheden te overvloedig en mijn liefde voor alliteraties te overduidelijk. En toch ga ik ermee door, omdat het een stukje van mezelf is.  Enkele blogs geleden dacht ik nog na over het willekeurige verband tussen bloggen en bestaan, en hier ga ik een stapje verder. Is taal en de manier waarop mensen zich uitdrukken volstrekt persoonsgebonden?

Een van de hoofdeigenschappen van natuurlijke menselijke talen is het feit dat ze een zekere creativiteit bevatten. Daarmee bedoelt men niets artistieks, jammergenoeg, maar simpelweg de eigenschap dat de mens met een beperkt aantal arbitraire taaltekens een oneindig aantal aan mogelijkheden heeft om volstrekt unieke zinnen te creëren. Die gedachte windt me uitermate op. Ik ben er zeker van dat ergens op mijn wereldwijde walhalla-ici een zin staat die nog nooit door een ander werd neergevingerd. Een zin die misschien lezers geïnspireerd heeft of heeft doen nadenken. Een bepaalde manier waarop ik toch mijn afdruk of indruk op de wereld heb nagelaten, al is het maar op basis van woordgebruik. Zelf ben ik er zeker van dat mijn Franse insluipers iets te maken hebben met de uitspraken van mijn moeder en het vanachter-naar-voren lezen van al Els De Pauw’s schrijfsels. MonkeySee-MonkeyDo. Voor wie zou ik een voorbeeld zijn? En is het narcistisch of arrogant om te denken dat ik met mijn zinnen, mijn woorden, mijn morfemen iemand penetreer?  Wie werd zwanger van mijn zinsbouw? En kan je van taal en specifieke taaluitdrukkingen genieten zonder deze te laten binnensijpelen in je eigen expressieve systeem? En is dat wat ik wil bereiken?

Ik merk bijvoorbeeld nu al dat deze blog verschilt van voorgaande. Ik stel vragen, ik interreageer met Jou Lieve Lezer! Een tip die me destijds door @greetd werd gegeven maar die ik zelden tot nooit toepaste. Ik ramde maar raak en deelde mijn mening al dan niet gewenst met de wereld, zonder stil te staan of deze überhaupt iets teweeg brengt. Enkele weken geleden heb ik me voor het eerst verdiept in het wijvenfenomeen genaamd Sex And The City. De hoofdrolspeelster annex schrijfster Carrie schrijft in iedere aflevering een column voor een New Yorkse krant over haar leven als single girl (insert the Sex) in The City, gebaseerd op haar eigen ervaringen en die van haar drie beste vriendinnen. Een job waar ik meteen zeven tenen voor over heb, maar dat volledig terzijde. In elk schrijfsel stelt ze zichzelf en de lezers van de krant wel enkele prangende vragen. Vragen die mij als cynicus romanticus van het principe go go go volledig koud laten, maar het moet mensen wel iets doen. Ik ken effectief chicks die hun hele liefdesleven gebaseerd hebben op SJP’s mijmeringen, en het personage heeft een bestsellend boek gebundeld met haar columns. Dus waar ligt het succes?

Dit stukje heeft niets te maken met mijn usual wit, mijn kijk op de wereld of mijn gierende gebeurtenissen. Het is niet overdreven, overdadig of overweldigend, en taaltechnisch is er ook niets spannends aan.  Zelf vind ik het een mijzelfonterend misbaksel. Maar ik heb een doel: mijn lezers. Zie het als een experiment in klantvriendelijkheid. Ik richt me tot hen en stel hen vragen, doe hen nadenken, laat hen kiezen, en liefst van al nog commenten. Toch blijft in een wereld -waarin men in een willekeurige koffiezaak een zevental antwoorden moet geven alvorens hun bestelling geplaatst is- de vraag; willen mensen nog meer vragen?


extraextra: vreest niet, dit wordt allesbehalve de nieuwe toon van mijn gepen, noch zal ik al te veel rekening houden met jullie mening. Mijeringen zijn er om gedeeld te worden, zeker op zulks persoonlijks als een blog.

Kids these days

16 Jul

(met dank aan DNCL)

en allen 100% meners

it’s a long way doo-bee doo-bee down

16 Jul

Het fantastische weburbanist.com  verzamelt tonnen vakkundig getrokken foto’s binnen de alternative art, dynamisch design, architectuur en de visuele cultuur. Dit is een van mn favorieten: 101 Dizzying Spiral Staircases     

met dank aan Goedele

Running Towards Nothing

16 Jul

« Of ge wel in’t bos gaat kunnen wandelen met die schoenen » herhaalde hij. Ik keek naar beneden, mijn voor de wereldbeker feloranje gelakte teennagels kwamen peeptoegewijs uit mn zwarte kalfslederen ballerinas. Met strikje. Niet bepaald de schoenen waaraan men denkt bij het maken van een boswandeling, maar ik was er ten eerste niet op voorbereid (« breng een bikini mee ! » stond er op de rider) en ten tweede denk ik niet dat ik beschik over schoeisel dat de Boswandelaar enigzins geschikt had gevonden. Hij mag al blij zijn dat het flats waren.

Waarom gaat een meisje dat geen boswandelschoenen in haar kast heeft staan wandelen in het bos, zou u kunnen denken. Ik voegde daar op dat moment in gedachten aan toe waarom iemand überhaupt in het bos zou willen gaan wandelen. Ik ben niet zo’n Gordelaar. Fietsen, wandelen, langlaufen, zwemmen, … het zegt me allemaal weinig. Ik snap niet waarom mensen zich perse doelloos willen verplaatsen, en dat dan ook als vorm van ontspanning zien. De enige uitzondering op die regel is ongetwijfeld het skieën en snowboarden dat ik al sinds mn vierde levensjaar beoefen, maar dat is een andere blogpost.

Eh bien, de Boswandelaar had me ervoor al volgestoken met cava, tijgergarnalen en ceasar salad dus het was tijd dat ik ook eens iets voor hem deed, dacht ik zo. Aangezien ‘s man in kwestie een van mijn allerbeste alleroudste vrienden was, en hij verging van LDVD was een blowjob uit den boze, dus werd het noodgedwongen Het Bos.

Ik liet zelfs mn handtas en blackberry thuis. « Dit is Hofstade, aan het meer, middenin het bos durven wel eens bendes samentroepen en er zijn al vaak lijken gevonden ». De Wandeling voorspelde bijzonder veel leuks ! 

Na ettelijke teenbreuken, muggenbeten en angstig geschuiffel over kreupelhout bereikten we dan De Bestemming, dat datzelfde bendevormend –Sodom-en-Gomorra-van-het-lage-Brabant-meer bleek te zijn.
« Slim. » dacht ik.
« Zo ! » zei hij.
Mijn niet meer zo beste vriend liet zich vervolgens langs boomwortels naar beneden glijden en nam plats op een morsig zandhoopje.

PANIEK ! U mag mij nu een preutse besmetvreesde troela vinden, lieve bloglezer, maar niets is minder waar. Ik heb al op schebbige stoepen gezeten, in wansmakelijke wc’s geneukt, op drassige dorpels gehangen en festivals gefrequenteert. Die zandhoop zag mij er echter er het perfecte zomerhuis voor termieten, mieren en oorwormen uit en ik zou mijn bevallige bilpartij niet graag vol rode pukkels zien tijdens DaisyDukesseason. Bovendien had ik een alleraardigst citroengeel trenchcoatje aan, dat niet bepaald opgeleukt zou worden door zwartbruine vegen op het achterste. Met een zucht liet ik me naast hem zakken en probeerde te genieten van het schouwspel dat zich voor ons afspeelde.

Het door donkere bossen omringde meer was spiegelglad en weerkaatste het maanlicht alsof het voor geen enkel ander doel bestemd was. Ging ik als citygirl niet zo op in het voor mij onbekende schouwspel, ik had geschaterlacht om het cliché. Kikkers brulden zich een stijve, vleermuisjes fladderden rond elkaar heen en de lokroep van OnbekendeVogel overstemde bij momenten zelfs Otis Redding op de iPod. Paartijd is a bliss. Geen enkele seconde verwenste ik die kutbeesten die eerder seks hadden dan ikzelve. Ik genoot effectief van Het Schouwspel Dat Zich Voor Ons Afspeelde. Als u zich nu verslikt in uw homemade Ijsthee, ik heb daarna ook nog gepootjebaad, een heuse boswandeling « voor de fun » gemaakt, glimwormpjes gespot en luid meegezongen terwijl ik wandelde al ware ik een geconstipeerde cm-kamper.

Al Die Tijd vergat ik Al Mijn Zorgen. Enkel de vriendschap en de eventuele zanderige veeg op mn jasje speelde me nog parten.
And I can tell you : life is good when you only worry about getting dirty.

I’m in love/I’m a believer

13 Jul

MiuMiu FW2010 campaign