Tag Archives: Politics

Generation Why

11 Dec

Gegroet vijftigigplusser,

De laatste tijd wijst u uw vinger nogal veel richting mijn generatiegenoten. We zouden lui, totaal gedesinteresseerd en egocentrisch zijn. Het klopt dat de vele minkukkels die u op de stenen bankjes van de Meir ziet hangen tijdens schooltijd geen klap voor hun kop waard zijn, maar wie kan het ons uiteindelijk kwalijk nemen?

Ik zou niet zozeer spreken van een gebrek aan interesse als wel van een gebrek aan vertrouwen, op ieder vlak.

We worden dagdagelijks geconfronteerd met de dwalingen van ons systeem en pessimistische beleidsmakers die bassen dat “dit land om zeep is”.
Zinnen als
“waarom zou ik nog naar school gaan, het heeft geen nut, kijk maar naar al die werkloosheid”
“dit is formatieronde 89 en we hebben nog altijd geen akkoord (enter: dit land is om zeep!)”
“ik geloof misschien wel in de christelijke waarden maar ik verfoei het instituut kerk”
“allemaal goed en wel, die bijdragen voor de sociale zekerheid, maar wie gaat er voor mijn pensioen zorgen later?” zijn legio in 2010

Deze teleurstellingen en angsten worden niet opgevangen, wat leidt tot een toename van je m’en foustisme, egoïsme en cynisme. Waarom zou de jeugd zich nog engageren als er niets of niemand is die hen nog motiveert? Niemand die hen laat zien dat bepaalde waarden zoals solidariteit en stabiliteit nog de moeite zijn. De oudere generatie, u mevrouw/mijnheer, pikt daarop in en wijst op het lak aan engagement.

Was het in uw tijd echter niet allemaal een tikkel duidelijker? U wist waar u voor vocht, uw problemen lagen voor uw neus. Leuven Vlaams! Seksegelijkheid! Personalisme! Geef ons een bloem en wat gras dat nog groen is! Ban de Bom! Pak de Pil! 

Wij worden opgezadeld met long term problems zoals de vergrijzing en de opwarming van de aarde. Problemen waar wij op dit moment nog niets van merken. We krijgen formaties, regeringsonderhandelingen en infantiel gekibbel onder onze neus geduwd al ware Brussel-Halle-Vilvoorde het epicentrum van ons bestaan. En voor de jeugd zijn er dan nog de Europese octrooien, laat ons Quickie bedanken! Als het er echt toe doet worden we een machine, met Engeland als brutaalste voorbeeld. Vandaag op dit moment ahora echter worden wij niet persoonlijk getroffen. Generation Me vindt het allemaal een ver van hun bed show, en houdt zich bijgevolg liever bezig met de wie er in wiens bed belandt show. Seizoensstops van GossipGirl zijn het einde van de wereld, en niets is triester.

Het is waar, de laksheid zit er stilaan ingebakken. Maar had u dezer dagen graag op de barricades gestaan?

Peace, Love en andere tennistermen, 

Een jongere die net zoals het merendeel van haar generatie wél geeft om het feit dat er mensen in de kou slapen, dat drinkbaar water nog steeds een privilege is en de belangrijke adviseuren van de machtigste man ter wereld mannetjes van GoldmanSachs zijn

They Eat People

29 Apr

<verslag>

-THEY EAT PEOPLE-
door: UNION SUSPECTE

“GEBETEN DOOR VLAANDEREN”

 Een basketring staat in het midden van een denkbeeldig plein. Man met kap speelt. Twee beeldschermen delen ons mee dat vandaag, 15 juli (jaartal onbekend), Yves Leterme zijn ontslag als premier gegeven heeft aan de koning. Er komen noodgedwongen nieuwe verkiezingen. Man met kap  scoort.

 Dit is de openingsscène van They Eat People, een satirisch en politiek geïnspireerd stuk dat sommigen wel eens wrang “pamflettheater” zouden durven noemen. Zouzou Ben Chikha en Mourade Zeguendi van Union Suspecte gaven twee jaar geleden al met hun “We People” de onderdrukte allochtoon een stem. Voor They Eat People sloegen ze samen met Abattoir Fermé de klauwen in elkaar om een andere kant van onze samenleving in de kijker te zetten. Ze schetsen een verhaal dat net zo goed de werkelijkheid had kunnen zijn.

Synopsis: In het steeds meer verzuurde België viert separatisme hoogtij. In tijd van chaos en verkiezingen zien Vlaams nationalisten hun kans: de voormalige VolksUnie rijst samen met haar gedachtegoed uit het graf, klaar om Vlaanderen te veroveren. Deze Herenigde VolksUnie, kortweg HVU, huisvest bovendien enkele jonge politieke haantjes. Zo ook Zouzou, een gelikte geïntegreerde Marokkaan met ideeën en de ballen om deze uit te voeren. Hij roept de hulp in van campagnestrateeg Joost Vandecasteele (Abattoir Fermé) en samen geven ze de extreemnationalistische partij opnieuw vorm. Geheim wapen: de Franssprekende Mourade, broer van ZouZou en allochtoon bij uitstek. Een allochtoonse rationeel-rechtse lijsttrekker die claimt “ghubeetun” te zijn door Vlaanderen zadelt links ongetwijfeld met een gewetensprobleem op. Mourade wordt onmiddellijk voor de Vlaamse leeuwen geworpen. Wat voor hem begint als een egostrelend politiek avontuur, verandert algauw in een nachtmerrie waarin hij slechts fungeert als symbool en hij zijn eigen idealen moet verloochenen. Alles voor de partij! De verkiezingsvoorbereidingen vorderen en krachten worden gebundeld. Als tegenbeweging voor het fors groeiende HVU smelten LDD en het Vlaams Belang samen tot Forza Flandria, van rood en blauw is electoraal gezien al helemaal geen sprake meer. Dit laat Vlaanderen de keuze tussen rechts en rechts.

They eat people is een toneelstuk dat ons een blik laat werpen op wat er nu werkelijk achter de schermen van een politieke partij speelt. Het toont een wereld van spindoctors, peilingen en uitgekiende slogans. De zwaar onderschatte kiezer moet plaats ruimen voor imago, en bij tijd lijkt campagne voeren meer op een potje schaak dan op een politiek instrument dat volksvertegenwoordigers slagkracht zou moeten geven.

 

Vandecasteele en de jongens van Union Suspecte brengen scherpe politieke analyses en trekken tegelijkertijd iedere partij van het kiesproces in het belachelijke. Niemand die eraan ontsnapt, ook de zogenaamd domme kiezer niet. Ze flirten met racisme en toch kan je als kijker niets anders doen dan lachen om hun denigrerende uitspraken. De beweging rond multiculturele samenleving ‘Kif Kif’ minachtend al grappend  “cous cous” of “tsjoek tsjoek”’ noemen is wel zo makkelijk, maar het wérkt. De vooroordelen en clichés over hoofddoeken en allochtonen rollen uit hun mond, en wij lieten het toe al ware het Shakespeare.

 They Eat People is een geslaagde doch angstaanjagende persiflage van een mogelijke toekomst. Wat als we deze separatistische koers blijven aanhouden? Volgens dit toneelstuk zullen politici hier alvast niet van wakker liggen. Wat voor hen telt zijn cijfers, voor de rest zijn het primitievelingen die alles en iedereen wat ze op hun weg tegenkomen zullen verslinden. Met huid en haar.