Tag Archives: Art

Bloody Awful

12 Nov

Om bij gender-identity te blijven: stuitte ik me zonet even op deze “kunst”werkjes van Jennifer Weigel, genaamd “The Menstruation Series”

day one

day two

day three

Deze zelfverklaarde artieste uit, hoe kan het ook anders, Missouri, vangt maandelijks het menstruatiebloed van haar en al even geschifte girl friends op in een speciaal soort tampon om daar later dolfijn mee te gaan kliederen. (google vooral naar de “Moon Cup” als u plant zelf uit uw huiselijke IKEA-sleur te breken door het behang te customizen).

Zelf verklaart ze het als: While continuing to redefine the idea of art and artmaking, I am seeking to help demystify this process of the female body. By making art about menstruation and even using the by-products of this natural occurrence, I also hope that I might encourage more women to find ways to celebrate their own cycles through art.

Explication Extra pour mes chèrs lecteurs masculin; ik ken geen enkele gezonde vrouw die haar menstruatie bejubelt, op een angstige tienergriet na. Er is niets feestelijks aan dat proces van hevige buikkrampen, stijve rug en voor sommige arme zielen komt er dan nog eens gewrichtspijn en migraine bij. Om nog maar te zwijgen over het gefoefel met tampons, pun intended. Ik denk dat werkelijk geen enkele vrouw bij het lezen van voorgaand citaat strijdlustig een vuist in de lucht en een vinger in haar slipje steekt, maar uw feminiene friends mogen mij altijd van het tegendeel bewijzen.

Bref, Weigel heeft hiervoor dus werkelijk een platform gekregen en toert met haar “tentoonstelling” door de United States –waar ze nochtans van minder vergrijp opkijken. Niet dat haar werkstukjes walgelijker zijn dan de Cloaca van Delvoye, maar het staaft wel mooi het punt dat ik vanochtend Gust de Meyer las maken in P-Magazine. Die pleitte voor een grondige herziening van het cultuursubsidiebeleid in België, iets wat Anciaux destijds niet in dank werd afgenomen. Met enkele rake uitspraken hekelt hij niche-theatergroepen die voor een man en een paardenkop spelen, beeldend kunstenaars die zich een week lang met hun varken laten opsluiten of zelfbedruipende bands die allemaal in de grote subsidiepot kunnen graaien.

De Meyer maakte brandhout van al dit zogenaamd “elitair gebazel” door te staten dat ‘Komen Eten’ hem meer leert over het echte menselijke leven dan Delvoye’s Cloaca. Ik had denk ik graag les gehad van deze wandelende bus rake one-liners. Frappant vond ik het voorbeeld van Jan Fabre die vindt dat de overheid hem elk jaar 2 of 3 miljoen euro zou moeten toekennen om hem wat te laten dromen, zonder dat daar iets tegenover staat. Diezelfde Fabre die jarenlang kunst in’t zwart heeft verkocht, diezelfde Fabre die zoëven een acteur liet plassen en klaarkomen op de buhne (en wieweet ook op de onfortuinlijke zieltjes van de eerste rij). Benieuwd met wat voor ongein de liefdesbaby van Fabre en Weigel zou afkomen… wiegedoodjes op sterk water? Een gazonbemester met braaksel? Alles kan, en in the name of the art zal er altijd publiek voor zijn, liefst met montuurloze brilletjes en heel veen crêpe de chine.

Aangezien iemand anders het vaak al eens beter zei steel ik schaamteloos de woorden van een écht kunstenaar:

 

Art is what you can get away with.
-Andy Warhol-

Advertenties

Mais il est où, monsieur Warhol?

30 Mei

Mijn ouders zijn al langer fervente “inkunstinvesteerders”. Persoonlijk vind ik hun Raveels en anderen best te pruimen, maar zag mezelf nooit ofte nimmer als iemand met dat toekomstpotentieel. En dan heb ik het even niet over geld. Mijn echte lievelingsschilderijen hangen in musea. Mijn allerallerultimo favourite (VanGogh’s Sterrennacht) gaf me zelfs tranen in de ogen bij haar aanblik in NewYork’s MOMA. Vijf keer ben ik het nu al gaan bezichtigen, en ik ben er nog steeds niet over. Edoch. Een van mijn andere lievelingsschilderijen staat naar het schijnt te koop.. als dat geen reden is om te sparen! 

Zwijg en geniet:

Vrouw met hoed en verenboa - Gustav Klimt (1909)

Worldwide Unicorn Appreciation Society

1 Dec