Archive | januari, 2011

shizzle for your nipple

25 Jan

Als journaliste in spé is het geen goed idee om het woord shizzle in de mond te nemen. Niet alleen omdat een journaliste in spé vaak een gloeiend heet drankje in haar mond heeft en niemand ondergespetterd wil worden, maar vooral omdat shizzle nu niet bepaald “je dat” is. Het is het prototype slang dat enkel wiggers durven utiliseren, en ik denk dat het zelfs dààr al passé is.

Er hebben dus al heel wat mensen vreemd opgekeken telkens ik en mijn vriendinnen “-izzle” tot een hoogwaardig achtervoegsel bombardeerden. Misschien verloren we er zelfs opdrachten mee. Toch ben ik de Jeanne D’Arc van het niet-voor-de-hand-liggende lexicon. Woorden die je kan proeven, die je huig kietelen en je lippen doen blozen, ik verzamel ze en spreek ze uit. Mijn liefde voor woorden heeft me echter al vaak teleurgesteld. Aardperen zijn immers niet te vreten, Mitsubishi maakt zover ik weet enkel lelijke auto’s en konkelfoezen levert achteraf enkel problemen op. Franjes raken steevast in de knoop , wanneer je stelselmatig je medemens fnuikt beland je in de hel en kemphaantjes hebben blijkbaar gemene sporen.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet ieder meerlettergrijpgraag woord in mijn hart toelaat; er zijn er waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb. Een daarvan, en wieweet zelfs de kroonspanner, is “borstlap”. Volgens de Van Dale is een borstlap een beschermend leer tijdens het schermen maar ik associeer het sans doute met een sportbh, nog zoiets waar ik mottig van word. Ik weet niet hoe het daar op borsthoogte bij u zit, maar ik heb toch wel wat hangen. Afijn, hangen, dat is een werkwoord dat ik ten alle tijden wil vermijden als het om mijn borsten gaat. Daarom draagt men sportbh’s, het schijnt. Afgrijselijk lelijke dingen die er alles aan doen opdat uw partner u bij het uitkleden na een fitnessessie gewoon naar de douche laat gaan, het maakt u ongeveer zo aantrekkelijk als de gemiddelde vrouwelijke worstelaar.

Waarom moeten die dingen perse zo lelijk zijn? Turquoize, zwarte of vleeskleurige stukjes acryl met vier-vijf-zes spanlappen over je tepel en schouderbandjes die zelfs onder een tshirt nog vandaan zouden komen. Ik ben compleet pro- alleswatmijnborstenhunstevigheiddoetbehouden, maar ontwerpers mochten wel eens wat meer hun best doen. Zelfs Stella McCartney slaagde er bij Adidas niet in om rondborstige vrouwen wild op en neer te laten springen. Hun gewone BH’s kunnen dat niet aan en er is no way dat ze hun chest of treasures in zulkiteiten zouden hullen.

Meilleurs designers (leestip: dat moet rijmen!); gebruik eens vrouwelijker materialen, maak het een minder opzichtig ergonomisch kledingstuk. Leuk het op met studs, strikjes of stras, maak het vrolijk en laat hem schreeuwen “hey wees blij! Je hebt tenminste iets dat je tegen hangen moet beschermen in vergelijking met Druiventiet van het vierde verdiep”. Pimp my bra, loezen in the sky with diamonds around the neckline, do you think you can bounce, tieten om te zien! Dan, en pas dàn zal ik me inschrijven voor mijn specialiteit: het Olympisch gehakopdetakspringen, wat een goede sportbh vereist.

(aangezien mijn blogpost onsamenhangend gebrackel is krijgt u ook de keuze tussen TWEE nummers!)

of

Parce que tu as le jeu, chiennes!

13 Jan

Terwijl ik dit schrijf voert de vrouw schuin tegenover me op de trein haar inVuitton gehulde chihuahua kalfsworst. Roze plakjes, zorgvuldig in stukjes gescheurd. Met dezelfde flair als de rondborstige slagersvrouw vroeger kirde of “het flinke meisje nog een vleesje wou” dient ze de kleine schreeuwlelijk brokjes dood dier toe.  Het papier ligt op haar schoot maar ze schijnt de vetvlekken niet op te merken. Moederlijk kijkt ze het harige scharminkel in de ogen, en ze tuit haar lippen. De chihuahua, die uiteraard geen eigen treinticket heeft, reist mee op de schoot van de vermoedelijke vader des huizes, een sortement David Hasselhoff met betere dagcrème die hoogst waarschijnlijk een Babyliss onder de kerstboom gevonden heeft. Dat zal sinds de feestdagen ineens het enige zijn wat hij kreeg. Hij ziet er verwaarloosd uit, de man. Zijn uiterlijk is smetteloos; zijn blonde haar is pasgeföhnd, en zijn broek net gestreken maar in zijn ogen borrelt echter pure wanhoop. Niemand kan het hem kwalijk nemen. Hij is een volwassen kerel en het enige met bloed doorpompte wezen dat in de buurt van zn kruis komt is een harig blond ding dat zelfs Japanners te nauw zouden vinden.

Hij is heus niet de enige. Tochtjes door eender welke stad bij het krieken van de ochtend of in de stromende regen leverden me al meermaals dezelfde taferelen op. Venten die met het kleine kefmormel van hun vrouw de straat op worden gestuurd. Alsof de vernedering van zo gespot te worden door “zijn maten” nog niet genoeg is wordt hij in het huishouden gereduceerd als de professionele hondenwandelaar en occasionele geldoptafelbrenger. Zijn broek laat hij enkel nog in de badkamer zakken. Een logische reactie zou zijn om de  baldadige blafbek bij het eerste beste onbewaakte moment  door de wc te spoelen of over de haag te smijten, zijn ze gelijk met die kees klaar. In praktijk gaat de man mee in de onbegrensde adoratie voor het dier dat zich s nachts tussen hem en zijn vrouw nestelt. Wanneer hij thuiskomt van werk, roept hij al vanuit de gang dat “papa een verrassing voor zijn kleine Fiona heeft”, wat hem eindelijk nog eens een klinkende klapzoen van de vrouw aan wie hij eeuwige trouw beloofde oplevert. Affectiemeter +10. Er zijn vele dingen die mij triest maken, beminde  bezoekers, en dit is er zeker een van. Vandaar dat ik ook aan wil zetten tot actie.

Mannekeslief! Wanneer uw relatie in zodanige sleur is komen te zitten dat het enige waar u als koppel nog gezamenlijk opgewonden over wordt de nieuwe hondenmand is hebt u wel degelijk een probleem. Sleur staat hier niet meer gelijk aan op puberale wijze een tong draaien maar over de allesoverschaduwende waarheid die uw huwelijk omkringelt. Kijk het recht in de ogen: uw mariejaasj is om zeep. Of het uw schuld, die van uw eega of die van de man in de dierenwinkel was is nu zelfs niet meer aan de orde, er moet actie ondernomen worden. Steek uw geld dus liever in een goede advocaat of een rondborstige maitresse (of beiden) dan in het mormel dat het hart van uw vrouw veroverd heeft. U hoeft dit niet te pikken! U bent een man met noden en talenten en het is tijd dat iemand u naar waarde schat. U hebt vast wel een stagiaire op het werk waar u wel wat meer dan tijd in wil steken, of enkele kameraden die op het punt staan een bachelortripje naar Lloret te maken. Wat het ook zij; u moet op figuurlijke wijze uw ballen laten zien. Verlaat die met hondenkwijl besmeurde lippen en dode ogen, ban die commanderende stem uit uw hoofd, blijf niet mijmeren over het seksleven dat eens was maar pak uw biezen! Nimmer of nooit zal u nog stront rapen, vanaf vandaag steekt u andere lichaamsdelen in het plastic!

Room 101

6 Jan

Vandaag even geen stilistisch of taaltechnisch hoogstandje. Vandaag geef ik megabytes aan de ongecontroleerde rant. Als gezonde twintiger wordt mijn leven al wel eens gestuurd door haat. Niet dat ik een bijzonder haatdragend persoon ben, maar er zijn een aantal dingen waar ik tot in de eindigheid van zal gruwelen. Studentenclubs, de geur van vanille vermengd met sigarettenrook, hippiestofjes, mensen die “Mia” van Gorki meezingen, muffe taxidennenboompjes, anarchisten, escargots, mensen die paardrijden, alles-met-kokos en dierenmishandelaars.

De  meest vreselijkste fenomenen die van God’s levensadem hebben geprofiteerd zijn echter motten en vlinders. Motten moet ik voor de meesten niet uitleggen, maar er zijn veel mensen die vlinders nog steeds associëren met “blije” dingen. Een dauwzachte weide, verliefdheid of gewoon “bloemen”. Voor hen en u schrijf ik deze blogpost.

Eer u denkt dat ik een manisch vrouwspersoon ben, en begin te krijsen bij de aanblik van eender welk insect: think again. Spinnen, torren, mieren, .. ze komen niet eens in de buurt van de horror die een vlinder voor mij teweeg brengt. Een van de redenen waarom ik hen nog het liefst tegen een stukje karton geprikt zie is hun afschuwelijk rommelige vliegpatroon. Paardenvliegen speedbrommen naar hun desgewenst doel, terwijl bijen en wespen zoemend en zoekend hun weg vinden. Kevers vind ik eigenlijk ook walgelijk, maar dat zijn trage en normale vliegers. Enkel vlinders fladderen zo willekeurig en chaotisch. Een persoon die hen vriendelijker gezind was zou het waarschijnlijk het lief’lijke werkwoord “dartelen” geven, maar ik spuw op hun gedrag. Het is alsof ze geen idéé hebben waar ze heengaan, tot het moment dat ze Een Mens spotten. Dàn weten ze plots wat te doen en fladderen ze zorgeloos voor uw gezicht, naast uw oren en in uw haar. Leuk is anders, gezellig evenmin maar het ergste is dat ze op geen enkele manier wegwillen.

Je kan ernaar slaan, met je armen zwaaien en heel erg luid brullen: ze blijven flutteren en sputteren alsof er niets aan de hand is. Meestal komen ze zelfs dichterbij! Werkelijk, lezerslief, wie denken die rotbeesten in feite dat ze zijn? “Hallokes, ik weeg net zoveel als een foto van mezelf, maar ik plan wel het menselijke ras uit te roeien door hen zodanig te frustreren dat ze op een gegeven moment uit wanhoop allemaal de hand aan zichzelf slaan”?

Niet dat ik een wetenschappelijk wunderkind ben, verre van zelfs, maar is hun vliegpatroon niet tegen iedere wet van de fysica? Stel: een object beweegt zich voort aan een bepaalde snelheid, komt een counterforce (in de meeste gevallen: mijn hand) tegen, bijgevolg begeeft het object zich in de tegenovergestelde richting van de counterforce  Is dat niet de natuur?! Is dat niet hoe alles werkt, hoe Mon Dieu het gewild heeft?! Het lijkt wel alsof vlinders een te gigantisch ego hebben om zelfs De Groote Wetten Der Fysika te respecteren! Wie heeft hen ooit dat privilege gegeven en in hemelsnaam en alles daarbuiten: waarom? Ze hebben geen hersens, geen bewustzijn, ze zijn volkomen onbruikbaar en wansmakelijk lelijk.Nu hoor ik u morren tot hier, dus ik deel het nogmaals: VLINDERS ZIJN LELIJK! Vindt u werkelijk, met alle eerlijkheid in uw beenmerg, dat dit mooi is?

Het is het meest verschrikkelijke zicht in de hele wereld. Ik haat hun dommige kraaloogjes, hun enge voelsprieten en hun afschuwelijke harige beentjes. Ik haat hun beenderloze vleugels, alsof er stukjes vervelde huid door de lucht vliegen. Maar het meest van al haat ik dat poederige spul dat zo nodig hun hele lijf en vleugels moet bedekken. Het is de bron van alle kanker, van alle onheil en van al het slechte in deze wereld. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat wanneer dat poeder ooit op mij neerdaalt ik heel snel heel erg ziek zal worden. Onthoud deze woorden!

En néén! Laat me zelfs niet beginnen over hun zogenaamde “mooie kleuren” want dat wil zeggen dat u reeds in hun val bent gelopen! Ik hou dit kort maar bijzonder duidelijk: welk ander fatsoenlijk dier heeft zo’n felle kleuren en spartelt voor mensen hun gezicht? Daagt het u dan niet dat ze u proberen in te palmen, te hypnotiseren zodat ze met hun gruwelijke masterplan van start kunnen gaan? Fuck 9/11, de échte conspiracytheory bevindt zich gewoon boven uw bloembedden!

Het is zo overduidelijk, en hopelijk voor u nu ook, dat de vlinder gewoon een vuil, monsterlijk, kwaadaardig, verdorven en duivels wezen is waar we best zonder kunnen. U hebt wellicht allemaal gehoord van Edward Lorenz, de schattebout die op de proppen kwam met de chaos theorie, door het plebs en enkele Ashton Kutcherfilms ook wel eens “butterfly effect” genoemd. Het principe stelt dat wanneer een vlinder in Zweden met zijn vleugels flappert, een tornado de kust van India verwoest. Of zoiets. Prent u dat in. De kust. Van fucking India. Heel. De. Kust. Door 1 simpele vlinder? U zou uw vangnetjes al moeten bovengehaald hebben, want de oplossing is zo simpel als het rotbeest klein is. Wanneer we deze walgelijke dragers des doods voorgoed uitroeien zal de wereld een mooiere plek worden. Een vrolijke plek.

Waar vogels dood neervallen uit de lucht, vissen massaal de geest geven en het bloed regent boven Parijs.