Archief | juni, 2009

Music, my radar?

12 Jun

Muziek, er wordt oeverloos over geluld, en vaak wordt het gespreksonderwerp enkel gebruikt om bepaalde kennis van obscure of “hippe” bands te etaleren. Toch laat ook ik me vandaag vangen door het aansnijden van dit subject, zij het ietsje minder recht.

Er zijn verschillende muziekstijlen waarvoor ik letterlijk of figuurlijk plat wil gaan. Ik ben immers niet de persoon die zich bindt aan bepaald genre of zweert bij bepaalde labels, hoewel men mij door mijn voorkomen vaak in het rijtje cultuursnobs plaatst. Qué? Mensen die zich op de Gentse Vlasmarkt en Oude Beestenmarkt schuilhouden en zweren bij The Smiths, Sonic Youth, Conor Oberst, The Gutter Twins, Elbow, Bon Iver en/of The Velvet Underground, .. een Jan Paternosterke quoi.

Uiteraard ben ik meermaals ter week te spotten op vernoemde plaatsen delict en ben ook ik helemaal wild van bovengenoemde artiesten en bands, maar voor mij gaat het verder. Muziek is liefde, en love is all. Er is vanzelfsprekend een hele grote hoop crap op onzer oren losgelaten -voor mijn part mag iemand bijvoorbeeld gerust de ‘canned heat’ in de schoenen van Jay Kay vervangen door explosieven – maar dat is voor mij zelfs niet eens de dealio hier. Ik heb het over de groepen die ‘not done’ zijn (Crowded House! Spandau Ballet! Toto! The Human League! Plastic Bertrand! Blondie! Kim Wilde!), de muziek waarvan niemand wil toegeven dat ze stiekem het ritme meetikken met hun voet. Over de stijlen die iedereen al van het begin afschrijft (poppunk, emo, tectonik,..) en de artiesten van wie mensen enkel ‘voor de grap’ fan worden op facebook.

Ik ben anders, ik ben de friggin Moeder Theresa van het muzieklandschap. Ik open mijn verweerde lippen, spits mijn verkreukte oudewijvenoren en zwelg. Ieder genre krijgt een plaatsje in mijn hart en op mijn zoveelste harde schijf. Wat menig facebookquiz ook mocht beweren: van disco tot folk, klassiek naar electro en poppy naast indie .. allemaal maken ze deel uit van mijn uitgebreide iTunes bibliotheek. Ik ben niet alleen maar die zogenaamd “trendy” cultuursnob. Ik ben zoveel meer.

Ik ben dat wijf met een fluitje in haar mond dat uit haar dak gaat op een illegale rave-party
Ik ben de griet die tijdens BoysNoize op de boxen kruipt
Ik ben het kind dat tranen in haar ogen krijgt van de 2e pianoconcerto van Prokofiev
Ik ben het meisje dat in te kleine, naar pis stinkende zaaltjes jonge bandjes steunt.. en achteraf nog een tshirt koopt ook
Ik ben de dochter die op zesjarige leeftijd The Rolling Stones op vinyl ontdekte in papa’s platenkast
Ik ben de chick die zich op festivals tegen de dranghekken laat vermorzelen en vervolgens haar tieten flasht naar Josh Homme
Ik ben de mokkel die JeugdVanTegenwoordig lyrics van begin tot einde kent
Ik ben de deerne die in de overpoort volledig lössgaat op allerhande ‘marginale’ elektronische remakes van popdeuntjes
Ik ben het vrouwmens dat in de badkamer spontaan meekweelt met de nieuwste Kelly Clarkson
Ik ben de meid die FallOutBoy knoertluid opzet in de auto en iedere noot vanbuiten kent
Ik ben het kieken dat naar the OC kijkt om de geweldige indiemuziek
Ik ben de gurrll die obscure blogs afspeurt naar de nieuwste DatA-cd
Ik ben de trut die tijdens een Akon-hit haar kont in het kruis van je lief draait.

Live with it.

Een fantastische afsluiter; de soundtrack van mijn boudoir: