Tag Archives: Snow

vandaag vroeg Ruby zich af..

17 Dec

Waarom alle kalveren zo gek werden van vreugde bij het aanschouwen van die smerige dikke sneeuwlaag vanochtend? Werkelijk, ik spendeerde mijn dag met vloekend en boos uit het raam staren terwijl iedere minkukkel op zijn gat gleed in het drassige schouwspel dat “winterpret” moet voorstellen. Ik weet niet wat er zo geweldig is aan een spekgladde ondergrond en sneeuw waar je niet op kan snowboarden en die na een enkele dag al is ge-Extreme-make-overd in een bruine brij. Het ergst van al zijn de strooidiensten die bloednodig zijn om deze chaos een beetje onder controle te houden. Ze maken verschruwelijk veel lawaai, spuwen uit hun raam, en het zoute water dat ze creëren maakt onsterfelijke witte kringen op mijn eerder genoemde dure leren laarzen. Bovendien leent dit weer zich absoluut niet tot hakkendragen waardoor ik de komende twee dagen op mn Uggs als een kerstvrouwtje door het leven zal moeten. Als ik al buitenkom that is. Bij deze wens ik iedereen muilkorf en een warm bed voor vannacht.


by the waykens: een BJ voor iemand die mij momenteel komt onderstoppen, me morgenochtend wakkermaakt met verse broodpudding en het hoofd van ieder praesidiumlid van Gent en omstreken op de vloer. Vannacht is het immers kristalnacht, het excuus voor iedere lamlendige student om zich een paar hersencellen minder te zuipen en ranzig veel lawaai te maken. Sodom en Gomorra waren er niets bij. Slotresolutie: als ik morgen uitglijd op een plasje bevroren kots of mijn raam gesnowballed wordt  ben ik echt klaar met de winter.


Advertenties

we used to vacation

12 Dec

Skivakantie. Wintersport. “Spring Break”. Het is voor mij alweer twee jaar geleden. Nochtans was ik vroeger een fervent skieër en snowboarder. Ongeveer drie keer per jaar gingen we, eerst en famille en later met een of andere vermaledijde jongerenorganisatie die ervoor gezorgd heeft dat mijn vriendinnen nog steeds ogen als schoteltjes trekken wanneer we het hebben over “de leeftijd waarop jij je eerste…” –gesprekken voeren. Bref, ze waren “plezant”, die vakanties.

Een drietal jaar geleden echter kwam ik bij het snowboarden ongelukkig ten val en brak ik drie wervels in mijn rug, recht tussen mijn schouderbladen. Nu denkt de sensatiebeluste trut in u waarschijnlijk: dolletjes, er is niets dramatischers dan gerepatrieerd worden met een helicopter maar niets van dat alles peepz. Aangezien snowboarders de gewoonte hebben om gewoon lui op hun gat te liggen in het midden van een traversé duurde het vooreerst een goed halfuur eer iemand stopte om mij te helpen en de hulpdiensten te bellen. Bovendien was ik, moedig, jong en onverschrokken, hors piste gevallen, en daar komt de verzekering niet voor tussen. Geen idee wie ervaring heeft met helicoptervluchten (bij deze; vraag ajb mijn gsmnummer want rijke vrienden kan je nooit genoeg hebben), maar zoiets zou walgelijk duur  geweest zijn. Daarenboven herkende de man van de skipisteambulance –of wat het ook zij- in mijn oversized zonnebril en roze skibroek een dramaqueen pur sang, en bond me dus doodleuk op zijn sleetje.

Ik zag niets, ik hoorde niets, was volledig ingepakt maar gilde het uit van de pijn toen de ambufrère met mij in zijn verplichte kielzog over de skipistes richting de ehbo zoefde. Door deze held op latten zijn die gebroken wervels ook nog eens verschoven en heeft het kraakbeen dat tussen iedere wervel zit plaatsgemaakt voor een immens zuigende leegte die ervoor zorgt dat ik bij iedere studeersessie, na ieder optreden en bij iedere verkeersheuvel in elkaar krimp van de pijn. Er is niets aan te doen, en uiteindelijk leer je leven met constante pijn, maar het doet mn  smoel wel in een grimas trekken wanneer klasgenootjes hun –vast wel- pijnlijke rug masseren na het studeren en klagen over pijn. Suck this bitch!

Ik wijk wederom af, merk ik. Een toonbeeld van pretentie, de aannemelijkheid dat jullie allen geïnteresseerd zouden zijn in wat ik allemaal te vertellen heb. Een percentage van jullie heeft bovenstaande waarschijnlijk ook al op café gehoord dus zo bijster boeiend blog ik niet.  Bon, na mijn herstel heb ik enkele weken in Frankrijk voor Sportura gewerkt. Vereisten: weinig slaap nodig hebben, veel drank kunnen verzetten, sociaal zijn en een skigebied op je bijna duimpje kennen. Ik was reisleidster slash snowboardmonitrice slash animatrice slash barvrouw en verder weid ik niet verder uit over deze periode in mijn leven. Laat ons het erop houden dat ieder cliché waar is.

            

 

Dit jaar ga ik voor het eerst terug op mijnen aleenen. ’t Is te zeggen: met een bende jongelingen die gelukkig niet door verplichte organisatie en een merknaam bij elkaar geplaatst zijn. Een griet die ik ken van mijn bachelorjaren heeft blijkbaar een chalet ergens in La Douce France (wat zei ik ook weer over rijke vrienden?) en samen met een stuk of 8 man vertoeven we in haar immenske blokhut na de examens voor een dolfijn weekje winterplezier. Naast een knagende angst hoe het ondertussen met mijn skills gesteld staat word ik ook voor vestimentaire troubles geplaatst.

Ik ben ab-so-luut een kleedjesmens. Ik draag niets anders dan jurkjes, oversized tshirts met opaque panties en of leggings. Het zal al veel zijn als ik het afgelopen jaar 2-3-4 feestjes in mn skinny jeans heb afgeschuimd. Héél erg veel. Aangezien ik niet de hele vakantie in snoezige joggingsbroeken kan ronddribbelen voelde ik me verplicht mijn bovenvermeld paar pantalons nog eens aan te hijsen. Succesvolle operatie, overwinning numero uno. Het is echter voor een wel-overdachte reden dat ik geen broeken meer draag: ik stà er gewoon niet mee. Het is walgo, vreselijk, de-ne-pas-faire!  Gezegend met een paar heupen waarlangs een vijfling zich comfortabel een weg naar buiten zou weten te graaien zijn A-lijntjes nu eenmaal het elegantst. En elegantie, ravisante readers, is troef. Misschien besluit ik te investeren in een paar laarzen zonder hak, met stevige rubberen zool om de sneeuw en ijzel te trotseren. En een paar extra joggingbroeken. Want ik wil immer en altijd mijzelf blijven. Dat ik er door die beslissing ook niet uitzie als een in folie gewikkelde hansworst is mooi meegenomen.

PS: vanaf maandag begint het te vriezen! 

ijzige groetjes en een Culleneske kus van Ruby the Red Nosed Reigndeer.