Archief | Appreciatie RSS feed for this section

Paint it M.A.C

15 Feb

Afgunst is het nichtje van hebberigheid, en ik wil nu eenmaal een zo mooi mogelijk smoelwerk. Ik kom ervoor uit: ik ben zo vreselijk jaloers op mijn vriendinnen die met make-up overweg kunnen. Zo is er @isabelleminnebo die haar gezicht met behulp van MAC zo kan sculpten en schaduwen dat ze er slavische junkbeenderen van krijgt, terwijl  @avaneech haar toch al grote bruine reeënogen nog eens extra laat knallen. En ik? Ik kan niets. Uiteraard ben ik geen complete nul; ik kan best overweg met een mascaraborsteltje en concealer, maar daar stopt het. Ik ben gelukkig gezegend met een redelijk mooie huid, een kleine rechte neus en grote ogen, maar er moet meer mogelijk zijn! Ik vraag me vaak af hoeveel mooier, mysterieuzer, gesofiscticeerder of bruutweg vrouwelijker ik er zou uitzien als ik me (professioneel) kon opmaken. maar dan denk ik aan alle kosten en alle tijd die erin kruipt en plof ik gillend met mijn hoofd in een chocoladetaart. (Niet heus, maar uw mentale gif hiervan is vast goud waard!)

 Mijn beste vriendinnen hebben voor honderden euro’s in hun make-uptasje zitten, allemaal potjes en tubetjes en smeersels die noodzakelijk zijn voor het perfectioneren van hun look. Niet iedere dag natuurlijk, maar als ze ervoor gaan, gààn ze er ook voor. De tijd die ik spendeer aan het hysterisch rondrennen, op zoek naar een kledingstuk in mijn kast dat a) nog niet naar rook stinkt b) mij slanker maakt c) genoeg been laat zien spenderen zij aan een minitieus aangebrachte basecoat. Vraag me niet het proces uit te leggen want het zou me met de beste wil van de wereld niet lukken. Dus heb ik me op een dag voor een youtubetutorial gezet die me zou leren hoe ik “vorm” aan mijn gezicht moet geven.

Vooreerst ben ik er nog niet in geslaagd het filmpje uit te kijken, mede omdat er veel leukere youtubefilmpjes bestaan, maar ik heb besloten dat ik Meer Vrouw moet worden. En dus zal ik ooit, op een lentedag mijn stoute schoenen (synoniem voor hoge hakken) aantrekken en naar de dichtstbijzijnde MAC heupwiegen. Voor zestig eurie maken ze je daar professioneel op, geven ze je make-up advies en kan je voor die zestig euro aan producten kiezen. Kàn alleen maar goed aflopen, nee? Het moet maar eens gedaan zijn met mijn huidige look, die er in de semestriële vakantie niet beter op is geworden.

Na een weekje in de Franse Savoie heeft de gezonde buitenlucht mij nochtans “deugd gedaan”, zou menig oma zeggen. Zeven dagen verlost van sigarettenrook, alcoholwalmen, VUB-kantinecosmos en openbaar vervoerde lucht heeft een vrolijke blos op mijn wangen getoverd en mijn neus een tikkeltje bruiner gekleurd. Allemaal heel schattig, bien sur, maar in the city life kom je met zo’n look niet meer weg. De frisse boerendochter is immers passé, tenzij iemand nog iets gemolken moet hebben?

Advertenties

Write into my arms

7 Dec

Eindelijk heb ik mijn langverwachte brief van Balthazar aangekregen. Ik weet niet wat jullie, maar zulk schrijfsel verdient een handgeschreven bedankbriefje van mijnentwege. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd…

Thickfreakness and Sikedness

18 Nov

Schattekes, klasgenoten, beste blogvolger,

Ik weet dat ik u allen een verslagje beloofde van het Black Keys optreden van afgelopen maandag, maar Tom Zonderman was me met zijn recensie in De Standaard voor. C’était vrai; al wie ook maar een fonkel muzieksmaak en een voorliefde voor scheurende gitaren en doorzopen mannenstemmen had was een van de sardientjes die maandagavond schreeuwden for more and mercy in een stampvolle ab. Voor zover vissen kunnen schreeuwen uiteraard.

Ik heb de zes albums maar had de boys nog nooit live gezien, dus d’accord, de hoge verwachtingen waren een voorspel van jewelste, maar desalniettemin slaagden The Black Keys er moeiteloos in mij die avond meermaals tot een orgasme te brengen. Wie beweert dat muziek geen seks is heeft nog nooit een gitaarsolo tot in haar ruggenmerg voelen branden, een basdrum tussen haar benen voelen kloppen en  stijve tepels gekregen van een rauwe ventenvoice. Zelfs op cd is The Black Keys een van die bands (waaronder ik ook The Doors, Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins en Joy Division reken) waarop ik zelfs met migraine tussen de lakens zou duiken. U kan zich dan wellicht voorstellen hoe hitsig ik hun live-show waarnam. Concertgangers zijn headbopping-gewijs onder te verdelen in ja-knikkers en nee-schudders en die avond was ik most defo’ een ja-knikker. JA! JA! JAAAAHHH! Afsluiten met I Got Mine (mn ultieme favoriet) was dan ook de clitorale kers op de cake.

Mijn blackberryfoto’s zijn ook redelijk overbodig, want een professioneel fotoverslag vind je hier. Overigens heb ik mijn blackberrykabel niet bij me. Ik kan u nog wel de volledige setlist meegeven, maar die ligt momenteel ergens in een handtas te vermolmen. Morgen meer!

On another note, and not quite there yet is er ook nog Johnny Berlin. Muzikaal komen ze nog niet in de buurt van voorvernoemde bands maar ze maken wel leuke deuntjes. Een paar jaar geleden schreef ik nog over hun debuutcd’tje het volgende:

De intro moet je hen vergeven. De eerste noten klinken namelijk alsof enkele pubers papa’s oude MOOG op zolder hebben gevonden. Afgezaagde synthesizerriedels worden aangevuld met een basgitaar, je voeten beginnen alsnog onbewust mee te tikken op het opkomende ritme. Donkere fluisterende stemmen erbij, nog steeds ietwat cliché, maar daar beweegt je bovenlijf al. En dan plots de zang. “Money smells good”. Je ontwaakt en kijkt verbaasd naar de fabrikanten van deze muziek. Johnny Berlin.

Die verbazing blijft de rest van  “Find what you love and let it kill you” aanhouden. Op deze debuutcd blijkt al snel dat de vier jonge snaken uit het Limburgse Sint-Truiden verdomd goed weten wat muziek maken is; en op diezelfde zolder papa’s oude platen hebben teruggevonden  Ze laten opzwepende keyboardklanken flirten met catchy gitaarriffs en maken zo een pakkende mengelmoes van postrock en indiewave. De hele cd heeft een Joy Division-feel, en ook van the Cure zijn ze niet vies. De melancholie druipt van de teksten, en in combinatie met clubby synths en scherpe gitaarklanken geeft dat het effect dat ook the Killers en Interpol maar wat graag bereiken.  Nee, dit is niet zomaar een bandje dat zich van hun jeugdhuis los wil rukken. 

 

Sinds die cd in 2008 hebben ze niet bijster veel uitgestoken, althans als we hun muzikale producten mogen geloven. Zelf gaan ze prat op hun pro-activiteit, nieuwe songs en een nieuwe drummer. Voorlopig showen ze enkel die laatste al, die cd zit er in februari wellicht in. Vooralsnog kunnen we genieten van hun oude (en na twee jaar nog steeds relevant goede) nummers, met de wetenschap dat ze live even sterk (zoniet sterker) zijn dan op cd. Bref: wie zin heeft in een geweldig aangenaam optredentje samen met uppermiddleclasswhore yours truly, in het geweldigste muziekcafé van België: 22 november, 21h30, Video, Gent. (Of vanavond in De Blauwe Kater, Leuven)

PS: ja de link van mijn blog is een BlackKeys-lyric. Luister er “she said” maar op na. 

Final(ly:) Resort!

23 Okt

Mensen. Ik ben een winterfreak, en ben momenteel dan ook bijzonder in mn nopjes. Het griezelt gruwelt en ijzelt buiten, en dan ben ik op mn best. Badhairdays verberg je onder schattige mutsjes, je krijgt een natuurlijke blos, je benen zet je in de kijker met designer panty’s en kniehoge laarzen, en eventuele vetrolletjes steek je liefjes onder de wol. 

Toch heeft -yet again- ‘ons Miuccia mij van gedachten doen veranderen. Met haar ‘Resort’ collectie die koopgrage fashionista’s reeds van zomerkleding voorziet is buitengewoon the Yummz. Centraal staan polkadots, hartjes, appeltjes en felle make-up. Een lijn zo waanzinnig vrolijk dat ze de eeuwige schreeuwers van Fornarina zelfs het nakijken geven. Non, dit is totallement pas mijn stijl, en waarschijnlijk zal ik me ook nooit zo kleden, maar zelfs de meest verstokte new-waver kan onmogelijk droef blijven bij het aanschouwen van zoveel optimistisch vakmanschap.
Een gouden raad, rubyfans; fuck bikiniseason, slim down for this!




Not enough credit

17 Okt

nu we het toch over Daniel Lanois hebben>>

 

 

I know I’m repeating myself..

25 Aug

.. but Miuccia Prada = God.

Can I Break Your Sentiment?

19 Aug

Waar is de tijd dat een hit nog uit het repetetief verlangen naar een weekdag kon bestaan. Bands wisten dat ze nooit ofte le nimmer zouden kunnen tippen aan goden die tot in den treure (voor zover Exile On Main Street op permanente shuffle treurig kan zijn) door Hunouders werden gedraaid, en deden zonder al te veel pretentie en verwachtingen hun ding. Et le voilà, een complexloze achtste afrekeningcd werd gevuld. 

Ik zeg niet dat de laatste jaren niets goeds meer uit de muzikale bodem is ontsproten, in tegendeel zelfs. Sommige nieuwigheden waren zo waanzinnig goed dat ze onmiddellijk geclaimd werd door de muziekminnende elite. We smulden van Editors (joydivisionripoff ten spijt), juichten Bon Iver stilletjes toe en werden wild van Yeasayer. Toch bleven we allemaal een béétje op onze honger zitten, er is nu eenmaal niet voldoende Anthony and the Johnsons to make the world go round. Onvoorstelbare collaboraties als zijnde Them Crooked Vultures, The Dead Weather en Magnetic Man moeten de wereld shockeren, en dat DOEN ze, maar de wereld bleef missen. Insert caloriebom Gregg Michael Gillis…

GirlTalk @ Botanique

 

Scene: GIRTALK-show in de Brusselse botanique, 2008. Véél electro. Véél old- en nuschool hiphop. Sfeer = top.
Tot plots de drop. Stampende beats vallen weg en VLAM! daar was het. SINCE YOU BEEN GOOOOOOOOONE! Ik heb zelden een zaal vol zelfbewuste cultuursnobs zo zien ontploffen als toen. Wiskundige logica zou dit verklaren als zijnde “de wereld heeft nood aan Kelly Clarkson”, maar zo ver wil ik nog niet gaan. Ik zeg simpelweg dat iedereen gevoelig is voor nummers die gewoonweg wérken, of ze nu op Qmusic worden gedraaid of zich op een 7″ in uw alfabetisch gerangschikte platenkast bevinden. Plat verkoopt voor een reden, en we gaan er voor een keer de achterlijke Christelijke Mutualiteitmassa niet bijhalen. Ja de massa is dom, onwetend en geilt op iedere makkelijke prikkel die in hun zelfgegraven put der burgerlijkheid wordt gesmeten, maar ze gaan heus niet grijpen als er niet een aanstekelijk element in zit. De regel bevestigende uitzonderingen zoals een Adam Lambert ten spijt bestaat de enige mogelijkheid erin mij gelijk te geven. Hebt u uzelf nog nooit betrapt op het glimlachen tijdens Year 3000 van Busted? Het meespellen van het woord “solo” met dat krapuul van een iYaz? Het heupknikken op een vage flard van Milk Inc’s ‘Run’ in de wachtrij voor de pashokjes? Dan bent u een van die walgo’s waar ik eerder al over schreef. 

L’oïsité est la mère de tous les vices. Toen een door onderandere hiphopgeobsedeerde dierbare vriendin me kennis liet maken met Lil’ Wayne enkele jaren geleden, kreeg ik Lollipop maar niet van mn iPod gesmeten. Wijsheid werd koppig doorgegeven, het nummer eindelijk tussen dubstep en electro ingemixt en een trend was geboren. Kate Moss loopt rond met een Free Weezy t-shirt en er worden ongetwijfeld loungeversies van A Milli opgenomen as we speak. 

Muziek is een delicatesse, maar niet louter voorbestemd voor fijnproevers. Soms mag het ook in fastfoodvorm geserveerd worden. Ik applaudisseer de ledigheid, en ik mis de vent die Barman ooit was. De egotripper die coke uit de sleutelbeenkuiltjes van minderjarigen snuift in de toiletten van de Bab Mansoeur mag dan misschien bakken meer verdienen, hij verlaagt zich al net zoveel als de nichenazi die zijn muziek tegenwoordig nog afspeelt. Waar is de tijd dat dEUS nog voor scoutsmeisjes was?

De hele wereld lijkt het commercialisme van zich te hebben afgeschoven en gaat wanhopig op zoek naar bootlegs van B-kanten of nooit eerder uitgebrachte EP’s in mp4vorm op een sneeuwwitte macbook (want we moeten wel met de tijd meegaan hein!) Wanhopig zwelgen ze alles wat naar avant-garde ruikt naar binnen, en verslikken zich in krengen als Samla Mammas Manna. 

Weekdagen op optredens, weekends in de clubs. Maar wat met friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday?

Uiteindelijk blijken het toch weer de oude goden te zijn die het bij het rechte eind hadden. Omarm je muziek, en sta niet stil bij uitvoerder of jaartal. Vergeet wat in is en wat out. Make every song you sing your favourite tune.

Zum Sterben

15 Aug

QOTSA, Deadmau5, Blink182, The xx, Boys Noize, Eels, Jonsi, The National, Bloody Beetroots, Seasick Steve, Mark Lanegan,  Kelis, Band of Horses, Steve Aoki, Erol Alkan, Blood Red Shoes, Gallows, Yeasayer, Goose, The Tellers, Garcia plays Kyuss, Danko Jones, Gogol Bordello, Diplo, Blackbox Revelation, Fake Blood, White Lies, Major Lazer, Magnetic Man, Digitalism, Die Antwoord, Thrice, Two Door Cinema Club, The Cribs, Uffie, Minus The Bear, Miike Snow, Ellie Goulding, Au Revoir Simone, OK Go, Local Natives, Four Tet, Aeroplane, Marina & The Diamonds, Everything Everything, Parkway Drive, 3OH!3, Kapitan Korsakov, Streetlight Manifesto, Dez Mona, Kitty Daisy & Lewis, Eat Lions, We Have Band, The Go Find, Vermin Twins, Sore Losers, Drums Are For Parades

slechts vluchtig opgesomd enkele redenen waarom ik me 19, 20 en 21 augustus jankend, schreeuwend en brullend ga opsluiten in mn kamer. Breng me soep!

Blood Red Shoes' Laura-Mary Carter is the prettiest girl on earth.

Bittersweet Jealousy.

3 Aug

FACT: a woman will own an average 111 handbags in her lifetime. I think this girl just upped the ante.

I am not yet in my thirties..

28 Jul

.. I am still allowed to drink wine from a bag.

Omdat er al genoeg crap op de radio is de laatste tijd, en omdat jullie oortjes genoeg pounding pounding techno music hebben gehoord na Tomorrowland, Ten Days Off en Dour