Tag Archives: LifeLessons

Sink Or Swim

5 Nov

For centuries, writers have experimented with forms that evoke the imperfection of thought, the inconstancy of human affairs, and the chastening passage of time. But as blogging evolves as a literary form, it is generating a new and quintessentially postmodern idiom that’s enabling writers to express themselves in ways that have never been seen or understood before. Its truths are provisional, and its ethos collective and messy. Yet the interaction it enables between writer and reader is unprecedented, visceral, and sometimes brutal. And make no mistake: it heralds a golden era for journalism.

Andrew Sullivan, befaamd blogger voor The Atlantic maakt in zijn volledig blogonwaardige Why-I-Blog-post van negen A4-tjes duidelijk waarom hijzelf begonnen is met bloggen. Hij ziet het onderandere als een noodzakelijk tool voor journalisten, een mooie uitlaatklep voor aspirant-schrijvers. Yet still…

Een van de eerste schoolweken tijdens mijn nieuwe masteropleiding journalistiek werd ons een lezing voorgeschoteld van Roland Legrand. Chef Nieuwe Media bij De Tijd en zelf ook blogger/twitterveslaafd. Hij kwam met dezelfde verlichtte boodschap: spam uw gedachten het internet rond. Gebruik die wondere digitale wereld voor nieuwsgaring en nieuwsverspreiding. Mijn klasgenoten zaten en keken ernaar, vaak met een conformistische “fuck het intenet”-blik op hun ambitieuze smoeltjes gebeiteld. Met een uitzondering of twee waren al die mensen die “droomden van schrijven” en claimden “geïnteresseerd te zijn in zowat àlles” nog niet aan een blog begonnen. Groot was hun ergernis en verbazing toen bekend werd gemaakt dat ze, jawel, zélf een blog zouden moeten opstarten. We zijn nu een maand verder en wanneer ik sommige schrijfsels van mijn klasgenoten en topjournalisten-in-spé lees snap ik bij de amehoela niet waarom ze er zo wijfelachtig tegenover stonden. Er zitten werkelijk héél erg goede blogs bij, waar ik geen reclame voor zal maken teneinde ooit nog vriendjes te maken. U kan echter HIER zelf al klikkendeweg oordelen over het blogpotentieel van de Geschreven-En-Online-Media-lichting van dit jaar.

Ik was een van de geeks die al het internet bevuilt sinds 2008. Op die twee jaar tijd heb ik complete shit en waarlijke meesterwerken gedeeld met mijn vrienden en liefhebbers, en FakePlasticRuby is een ienieminimerkje geworden. Ik heb lovers, ik heb haters, en het overgrote merendeel van de bevolking heeft nog nooit van mij gehoord. Toch hanteer ik al jaren het handelsmerk: “ik blog, dus ik besta“. Zo ook Sullivan: 

What endures is a human brand. Readers have encountered this phenomenon before. It stems, I think, from the conversational style that blogging rewards. What you want in a conversationalist is as much character as authority. And if you think of blogging as more like talk radio or cable news than opinion magazines or daily newspapers, then this personalized emphasis is less surprising. People have a voice for radio and a face for television. For blogging, they have a sensibility.

Mijns inziens heb je twee soorten bloggers: de mensen die iets te vertellen hebbben, en mensen die weten hoe iets te vertellen. Ik reken mezelf tot die tweede categorie. Ik heb zelden originele ideeën, en als ik al eens mijn vingers hun gang laat gaan heb ik al meerdere mensen op hun gevoelige tenen getrapt. Mensen die naar mijn blog surfen kennen mijn stijl. Ze weten dat mijn zinnen te lang zijn, dat ik er alles aan doe om te kunnen allitereren, dat mijn liefde voor het Nederlands noodgedwongen doorboord wordt door het Frans. Ik word gedreven door boosheid, passie en bewondering, maar ben te lui om er fundamenteel iets tegen te doen. Ik ben de trut die langs de zijlijn commentaar geeft op uw outfit, maar zelf misschien iets te veel cellulitis heeft voor haar korte jurkje. Ik ben dat hersenloze wicht dat kankert op het mediacircus, maar bij de persverkoper zelf verleid wordt door de krantenkoppen van Het Laatste Nieuws. Ik ben de hypocriete helleveeg, de  theatrale teef, de sadistische snob en de leeghoofdige lellebel. Et Alors? U surft naar mijn blog, u weet wie ik ben, en overduidelijk geniet u ervan.

Eerlijk is eerlijk, ik kreeg ook even het koude zweet toen ik hoorde dat mijn blog beoordeeld zou worden door mijn professor. Want hoe blog-waardig is mijn blog? Dit is voor mij een uitlaatklep voor geschifte oneliners, of voor twitterberichten die te lang zijn. Het is een tabula ranta voor ellenlange betogen die ik op café niet durf te houden en de oppervlakkige nieuwtjes die ik in artikels niet kwijt kan. Er is Een Publiek voor, aangezien ik een gemiddelde van 65 bezoekers per dag heb, maar is dat wel voldoende? Volgens Sullivan alvast wel. Een blog is whatever jij wilt dat het is, het is een verlengde van een dagboek of een persoonlijke krant. Het zijn pamfletten of het is een forumthread. Dat is misschien wat bloggen nowadays zo aantrekkelijk maakt. De grootste nitwit heeft heden ten dage een online platform waar hij of zij af en toe wat op komt brallen. Sullivan noemde het “The financial wherewithal to self-publish. The fearlesness that is now available yo anyone who can afford a computer and an Internetconnection”.

Blog away, I say; en wees trots op wat u schrijft. U maakt deel uit van het digitale tijdperk, u beleeft uw 15 terrabytes of fame. Bijt u erin vast met een gulzigheid die u normaal enkel tijdens de kerstdagen of de Soldenperiode ervaart, en schaam u voor niets. Ik ken bloggers die iedere blog zorgvuldig afwegen. Die een map vol wordbestandjes op hun computer hebben, nog-net-niet-helemaal-klaar om gepublished te worden. Er zitten weken, zelfs maanden tussen hun afzonderlijke blogposts. Dat zijn naar mijn mening, en die van Sullivan, geen bloggers. Dat zijn mensen die hun blog louter gebruiken als gigantisch reclamebord voor zichzelf, en die per uitzondering eens een verlicht-schrijven moment hebben. Zo werkt het echter niet.  Een blogger’s block is onbestaande, u moet uzelf  NU uitdrukken. Op het moment waar de emoties nog door uw lijf gieren, de woede nog op uw lippen schuimt, uw slipje nog nat is van opwinding en uw humor nog kraakvers is.  Alles kan, alles mag, met 1 gulden regel

The key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.

THINGS I LEARNED IN PARIS

27 Apr
  •   ik kan meer en beter rode wijn zuipen dan de Parisiens die zich vooral tegoed deden aan vodka-orangeadekens. Parce-que homosexualité est gai!
  • de langs houdbare red lipstick koop je niet bij MAC maar gewoon in de supermarkt
  • ook YSL viert Pasen
  • nazi is the new Chanel 
  • je vindt er tweedehands burberytrenchies aan negentig euro
  • de bibliotheekboeken die je er in parken en op parkeermeters ziet liggen zijn niet vergeten, het is een statement. LEES MEER. (als freak kan ik je dan enkel maar: La vie: mode d’emploi van George Perec aanraden, een kanon van over de duizend pagina’s maar lifechanging!)
  • mensen kunnen naar pugs ruiken.
  • Mexicaans worstelen is in: prediction of the masks in stores soon!
  • Toeristen zijn blijkbaar nog steeds willing een uur te wachten en vijftig euro te betalen voor een dude die hen al tekenend op hun mankementen wijst. Wanneer ik zoiets gratis wil doen is er colère.
  • Fransozen zijn /b/tards
  • Skateboarden is fysica
  • Het is allesbehalve slecht gesteld met mijn frans. Parijzenaren geven geen hol om genusfouten mijnheer Vandermeulen
  •  Auteur Jean-Bernard Pouy gebruikt tandpasta voor gevoelige tanden
  • Johnny Halliday = legend
  • Op free podia komt ook in Parijs werkelijk allerlei crap af
  • Shotjes zijn voordeliger dan bier
  • Palais de Tokyo heeft niets te maken met Japan
  • De zin “one art please” wordt niet op gelach onthaald in museumshops
  • Skyfishing is possible
  • Bij problemen: pijp de macbook
  • De schoen van Muntazer Al-Zaïdi  die Bush’s hoofd rakelings voorbijscheerde is kunst volgens Laith Al-Amiri en de curatoren van PERGOLA. 
  • Fashion is Von Trapp
  • Tout le monde voulait notre zizi, oui oui oui oui
  • Léonard is een gastvrije topkerel

22 Apr

PassionPit

15 Apr

Omdat Greet er me via reacties liefjes op wees dat niet alles op deze webpage zelfvoldaan en afbrekend moet zijn ben ik bereid een compromis te sluiten (al zie ik er niet in hoe mijn laatste posts over triootjes, heteroseksualiteit, mijn keuze over toekomstige woonplaats of een ontmoeting op café binnen die omschrijving passen. Haterz be hatin’)

Le voilà le compromis; afbrekend en negatief, maar dan over mezelf. Mijn dirty little secrets als het ware. Neem zeker ook eens een kijkje op http://postsecret.blogspot.com/ sinds jaar en dag een van mijn favoriete blogspots waar mensen hun meest nasty of onschuldige geheimpjes kunnen delen met iedere lurkingassmotherfucker van het wereldwijde waanzinbos.

– ik bijt op mijn nagels. En vaak slik ik die nagels dan ook in.
– mijn benen zijn enkel zo zacht omdat ik mezelf dagelijks scrub. Da-ge-lijks. Iedereen zou een satijnzachte huid hebben, het is niet eigen aan me, ik werk ervoor.
– ik haat mensen die me aan mezelf doen denken.
– hoofdrekenen is nog steeds onmogelijk voor mij. Ik moet letterlijk een volledige minuut nadenken over het “vraagstuk” 7×6=…
– ik krijg heel verschrikkelelijk afschuwelijk ouderwets romantisch graag bloemen
– het is ondertussen al een dikke maand geleden dat ik nog eens een krant uitgelezen heb
– ik heb een panische angst voor SOA’s (ik zou geen hoofdkussen delen met iemand met herpes) maar in een relatie mag een condoom na de eerste twee seksbeurten al wegblijven
– Technologisch gezien ben ik totaal niet mee. Ik twitter, ik blog, ik blackberry, maar moet bij mijn vriendinnen de applicaties afkijken
– ik vergeet soms ook ’s avonds mijn tanden te poetsen
– zingen kan ik voor geen meter, al blijf ik volhouden dat ik gewoon een slechte dag heb
– ik ben overtuigd dat je voor je huid kosten noch moeite mag sparen. Toch stel ik me tevreden met supermarktmerken terwijl mijn vriendinnen zich tegoed doen aan MAC en Chanel.
– mijn haar was ik slechts om de 3-4 dagen, omdat ik hou van de modelling capacity dat vettig haar geeft. Om het er een beetje fris te laten uitzien investeer ik in droogshampoo of whitemusk talkpoeder
– Tot voor enkele maanden terug dacht ik dat de mens naast zenuwen, spieren, aders, beenderen en organen ook nog gewoon “vlees” bevatte.
– ik lach altijd met die “fake ass modellen van de make up club” maar zelf heb ik er enkele levensjaren voor over om tien kilo minder te wegen
– Mijn angst voor vroegtijdige rimpels beheerst al sinds mijn 14e mijn leven
– Ik vond “De Avonden” van Gerard Reve het saaiste boek dat ik ooit las
– Suriname lag voor mijn part tot voor kort in Afrika
– ik heb een haat-liefdesverhouding met mijn borsten.  Ik haat ze zo aanwezig zijn, maar stiekem ben ik wel blij wanneer jongens complimenten geven.
– wat er zo subliemgeniaalohmygodjes is aan The Mars Volta snap ik niet. Ik vind ze wel ok, denk ik
– ik kan nog steeds niet autorijden omdat ik mezelf niet vertrouw
– het woord ‘ijskast” is voor mij een tongkundig struikelblok
– ik ben nooit goed genoeg
– ik ben altijd te goed

vandaag vroeg Ruby zich af..

17 Dec

Waarom alle kalveren zo gek werden van vreugde bij het aanschouwen van die smerige dikke sneeuwlaag vanochtend? Werkelijk, ik spendeerde mijn dag met vloekend en boos uit het raam staren terwijl iedere minkukkel op zijn gat gleed in het drassige schouwspel dat “winterpret” moet voorstellen. Ik weet niet wat er zo geweldig is aan een spekgladde ondergrond en sneeuw waar je niet op kan snowboarden en die na een enkele dag al is ge-Extreme-make-overd in een bruine brij. Het ergst van al zijn de strooidiensten die bloednodig zijn om deze chaos een beetje onder controle te houden. Ze maken verschruwelijk veel lawaai, spuwen uit hun raam, en het zoute water dat ze creëren maakt onsterfelijke witte kringen op mijn eerder genoemde dure leren laarzen. Bovendien leent dit weer zich absoluut niet tot hakkendragen waardoor ik de komende twee dagen op mn Uggs als een kerstvrouwtje door het leven zal moeten. Als ik al buitenkom that is. Bij deze wens ik iedereen muilkorf en een warm bed voor vannacht.


by the waykens: een BJ voor iemand die mij momenteel komt onderstoppen, me morgenochtend wakkermaakt met verse broodpudding en het hoofd van ieder praesidiumlid van Gent en omstreken op de vloer. Vannacht is het immers kristalnacht, het excuus voor iedere lamlendige student om zich een paar hersencellen minder te zuipen en ranzig veel lawaai te maken. Sodom en Gomorra waren er niets bij. Slotresolutie: als ik morgen uitglijd op een plasje bevroren kots of mijn raam gesnowballed wordt  ben ik echt klaar met de winter.