Tag Archives: Skinny

dirty secret

22 Okt

Even een korte rauwe blogpost die aansluit bij mijn eerdere curse of curves.

Daarstraks nog langs een fotoshoot van mijn oude stageplaats gepasseerd. Model droeg de friggin’ nice wintercollectie van -le nom le dit- Superfine maar ze had een rotkop waar ik van achterover viel. Een boomstronk als neus en gele (werkelijk géle) tanden. Ik moest en zou het weten deze keer, dus nam ik de productieleidster apart die me het volgende meedeelde:

“We worden nu zo op de vingers getikt voor het photoshoppen van het lichaam, dat we nu zoeken naar meisjes die van nature zeer mager zijn. Een eventueel lelijk gezicht fixen we dan met make-up en photoshop, en zo omzeilen we dan de problemen. Overigens zijn dat soort meisjes ook goedkoper. Ze zijn beginnend model, niet écht mooi en hunkeren naar zelfbevestiging. Sommigen doen het zelfs gratis, maar deze hier wordt betaald.”

Dat weet u dan ook weeral.

Curse of Curves

1 Aug

Af en toe zwem en verzuip ik in mn eigen lichaamsvet. Hamburgers op de flashmarkt om zeven uur ’s ochtends, Costa-cupcakes in Camden, liters alcohol, een intense relatie met een zekere Dr Oetker en een aangeboren voorliefde voor alles pasta maken me soms een plausibel deelneemster aan de wedstrijd “ga voor de perfecte bol”. Met tieten die zich dagelijks in een C-cup-BH nestelen is dat dan ook een mooie uitdaging. 

Toch zijn er dagen waarop ik het beu ben. Dagen waarop ik crashdieet (it IS a verb) alsof morgen een verre vage belofte is waar niemand zich ooit aan zal houden. Dagen waarop ik grommend op selderstengels knauw, soep slurp en ijswater drink. Om dan weer kilo’s kwijt te spelen. Voorlopig werkt dit gejoojoo nog; na zo’n calorie-arme periode is mijn buik weer plat, zijn mn lovehandles verdwenen en mn junkbeenderen geprononceerder. Euphoria, dat moeten we vieren! Met veel alcohol! Ik breng mijn leven door in een sick cycle caroussel van vasten en vettigschransen, overgoten met een sausje van angst voor de onvermijdelijke cellulitis.

Want ja, snoepjes aller provincies, dàt zijn de afschuwelijke gruwelijke gevolgen van een levensstijl comme le mien: een metabolisme dat nergens naar lijkt, een rollercoaster van een suikerspiegel en de in de Flairmond schattig gemaakte “appelsienenhuid”. Ik weet dus net zo goed als ieder rund dat wekelijks “de boekskes” koopt dat een evenwichtig, gebalanceerd dieet veel gezonder is, en dat je met veel moed en geduld kilo’s permanent kwijtspeelt, maar daar heb ik geen zin in. Ik wil geen leven dat gedomineerd wordt door eten, al neig ik soms naar het obsessieve. Moest ik de moed hebben telkenmale een tandenborstelsteel tegen mn huig te knallen, ik was vast al boulemisch. 

Om dan te bedenken dat er mensen in mijn nabije omgeving zijn die wercklich àlles mogen stouwen zonder een kilo bij te komen. Spaghetti als ontbijt, frieten als tienuurtje en tussendoor nog enkele smoskes prepare. Graatmager blijven ze, deze onmensen die mijn bestaan verzieken en mn ogen uitsteken. Ik probeer dan maar te denken aan hun uitgemergelde achterwerken (die in hun geval beter achterklusjes zouden heten) en theezaktietjes, maar veel troost biedt het niet. Ik verban hen bij deze naar modebladen all over, want zelfs de ontzagwekkelijkste plorks (doe navraag in omgeving Brabant en Limburg voor de betekenis van deze afkorting) komen tegenwoordig aan de bak als model. Smoelwerken alsof ze er net een vakantiejob als spoor bij de NMBS hebben opzitten, maar wel uitgemergeld fab. CliqueDeeClickClick.

Een job als een ander, en ik kan perfect leven met de magerzuchtige mode-industrie, zoals eerder al aangehaald. Deze onvoorstelbare zkinniezoids hebben geen ander nut in het leven behalve magerzijn. Ze moeten er fuckall voor doen, en ze laten de kleren kapstokgewijs volledig tot hun recht komen. Deze mensen zijn Darwiniaans voorbestemd voor het modellenwerk, en daar kan ik mijn retrolijf (ik weiger Rubens al in de mond te nemen) enkel maar bij neerleggen.

Wat echter schrijnend is zijn de hopen dromers die darling Darling Niki in haar blog als volgt omschreef: “Rotverwende modellenkindjes met luciferbeentjes en knorrende maagjes met alleen een poederhoopje amfetamines erin. Die mineraalwater drinken, alleen mineraalwater, en die potjes babyvoer lepelen alsof er geen morgen meer zal zijn. 71 kcal per honderd gram, c’est si bon bon.” Kortom: Meisjes die Moeite doen. Hobbymodellekes. Ze zijn net niet zo onprofessioneel als de snollen die hun bikinifoto’s (gemaakt in sepia door een of andere Kazim Met Kodak voor vijftig euro op het strand van Lloret de Mar) een portfolio noemen, maar ze zijn nu ook niet bepaald Anouck Lepère. Modelling is hun “hobby”, een “leuke bijverdienste”, want zelf zijn ze “helemaaaaal niet zo oppervlakkig”. Ik kom ze regelmatig tegen, de boulemiekes van deze samenleving, met whiskeycolalight in hun poten en een mentholsigaret tussen hun lippen, rondhupsend op hippe hotspots, want zo worden ze gezien en al dansend verbrand je zeker wel “een miljoen calorieën!”. Voorts worden ze gekenmerkt door hun belachelijke au-serieux die ze zichzelf en hun volstrekt onnuttige bezigheden opleggen.

Quote from Truth: “fuck ik voel mij zo slecht! Ik heb vandaag een pistolet met kaas gegeten en ik heb overmorgen ne shoot! Ik denk da ik doodga!”.

Ik denk dan: als God je niet het metabolisme van een model heeft gegeven, probeer het dan niet. Wees dan gewoon Mooi, en laat het Magerzijn over aan mensen die zo gebouwd zijn. Maar niemand, en zeker zij niet, geeft een fuck om wat ik denk. Dus ze klagen, stouwen en bouwen verder, en laten mij kokhalzend achter. Jammergenoeg komt het zelden tot kotsen.

BootyBeautyKillerQueen

2 Jan

Vandaag bladerde ik achteloos door een anti-dieetboek. HALT STOP MOORD BRAND! Een anti-dieetboek? Qué?? Mais oui, een boek dat je overtuigt dat de meeste Hollywoodmokkels waar wij allemaal groen van jaloezie op staren zo ongezond zijn als een 23-jaar-oud paard dat heel zijn leven op een weide in een idyllisch plaatsje genaamd Tsjernobyl heeft gespendeerd. De vraag hoe anti-dieetboeken überhaupt al verkopen snap ik niet. In dit tijdperk wil iedereen er toch zo skinny mogelijk uitzien heb ik de indruk, dus waarom zou je dan een zelfhulpboek doorbladeren dat basically zegt: hey vette koe, je bent goed zoals je bent, en je weet dat die chocomousse in de frigo naar je staat te glimlachen. Wie heeft daar in godesnaam hulp voor nodig? Ik alvast niet.

Voor zij die het nog niet doorhadden, dit is een verdoken inleiding naar mijn nieuwjaarsresolutie: 10kg afvallen tegen mei. Twee kilo per maand, zou doenbaar moeten zijn lijkt me. Net zoals heel de vrouwenbevolking neem ik mezelf ieder jaar voor dit jaar wél bikiniproof te zijn, om uiteindelijk tijdens de zomersolden enkel strandjurkjes van de rekken te graaien ipv je in je polkadotbikini te hijsen. Bref: things need to be done.

Aangezien zo’n 58% van de vrouwen momenteel over hetzelfde blogt ga ik blijven bij het begin: anti-dieetboeken. Een vriendin van me had er eentje liggen. “Waarom je NIET moet afvallen”. Cadeautje van een attent vriendje, “tot hij haar verlaat voor een ribbenkast met kniëen” denkt de cynicus in mij dan maar weer. Basically had het boek het over je innerlijke schoonheid naar buiten te laten stralen, maar excuse-me-je, dat is de grootste dampende hoop stierenkak die ooit onder een drukpers gelegen heeft. D’accord, een vrouw met zelfvertrouwen die zich gelukkig voelt straalt meer schoonheid uit, en het is altijd leuker om de bedstee te delen met een wicht dat niet iedere pukkel en ieder cellulitisputje jammerend aanwijst, maar er zijn grenzen, en vooral: REDENEN voor dat geluk en zelfvertrouwen.

Er kan hier weer gekrijst en gedaan worden in mijn comments zoals na  spauw-na-een-bakje-friet-blog, maar het kan me echt niet schelen dat ik op dit vlak een pushover voor het maatschappelijk (foute) ideaalbeeld ben. Ik voel me momenteel een slons, en dat straal ik dan waarschijnlijk ook uit. Zodoende, moraalvrouwen: het is voor mezelf, niet voor De Venten!

Was het niet voor mn ego dan was het wel voor de kleren! Designkleding ziet er nu eenmaal mooier uit op een mager lijf. Niet alleen Karl Lagerfeld houdt zijn modellen het liefst onder maatje nul “omdat kleren het mooist zijn op een kleerhanger, ik heb een ontwerper met een glaasje te veel op ooit  horen zeggen dat hij pas echt een gelukkig man zou zijn als hij zijn kleding zonder iemand erin over de catwalk zou kunnen laten lopen. “De lijnen hangen zonder tieten en konten veel beter op hun plaats” bralde hij. “Kon een plat stuk papier maar zelfstandig wandelen! Het laatste wat je als ontwerper wil is dat iemand je kleding draagt.”  Ik snap hem in dat opzicht wel: ik lees vaak van ontwerpers en naaisters dat hun ontwerp op papier er gewéldig uitziet, maar dat wanneer de stofeigenschappen een rol gaan spelen en de coupeurs zeggen “dat het niet goed zal vallen” (kortom: als er mensen bij komen kijken) kan je als designer beginnen schipperen. ***

Vrouwenlichamen (met rondingen, hoe mooi ze ook zijn naakt) staan de ware esthetiek van mode in de weg. Vandaar: hoe dunner de modellen zijn, hoe meer ze lijken op het stuk papier waarop de jurk is ontworpen, hoe beter het voor de ontwerper is. Waarmee ik uiteraard niet goedkeur dat jonge meisjes met een normaal figuur en een normale carrière zich aan deze wandelende kapstokken gaan spiegelen, ik wil gewoon een veelgespuide kritiek even verduidelijken. Ja, ook ik vind die broodmagere schimmen op de catwalk huiveringwekkend, maar ik snap wel waarom ze er lopen.

Niet dat ik er niet de gevaren van inzie, doordat ik zelf tonnen modemagazines verslind word ik soms ook aangestoken door het magerzuchtvirus. Ploegend beul ik me dan af op fitnesstoestellen allerhande, in de hoop ooit op straat spontaan een half opgegeten broodje americain te worden aangeboden omdat ik er zo “uitgehongerd” uit zag. Gelukkig ben ik te lui voor deze sporadische droom, en mijn liefde voor alcoholische consumpties met goede vrienden staat het ook een beetje in de weg. Het is overigens ook nooit mijn doel om mager te zijn; het doel is terug in mijn jeans van een jaar geleden kunnen. Dat is best ethisch-verantwoordt lijkt me, het is nog Flair-ok!

Ik heb vaak medelijden overigens met magazines als Flair, die steeds maar moeten aimen voor “de normale vrouw” in de samenleving. De vrouw die zich ‘voor de gelegenheid’ eens in hoge hakken hijst en die een glittersjaaltje al “heeerlijk trop” vindt. Ze gaan er trouwens prat op –net als Dove overigens- dat ze échte vrouwen laten opdraven in hun artikels en advertenties. Dat kan allemaal wel mooi zijn, maar de  mode-industrie is er eentje die handelt in fantasie, in dromen en illusies, en wie fantaseert er nu over het hebben van maatje 48? (tenzij je maat 52 hebt natuurlijk, dan is een 48 een hele stap vooruit). Maar over het algemeen zit geen enkel meisje bij de kapper of in haar zetel thuis door een magazine te bladeren en te wensen dat ze “dat dikke meisje uit de advertentie” was.

Persoonlijk vind ik een mooie huid het àllerbelangrijkste, nog voor het figuur, en het gezicht speelt ook een gigantische rol. Gezegend met korte beentjes en eerdervernoemde borsten en billen ben ik geen designers-droom, maar ik heb wél een horde aanhang. Vandaar ook mijn doodsverklaring aan de uitspraak “echte schoonheid zit vanbinnen”. De kwakkels die dat geloven zijn waarschijnlijk ofwel zo godvergeten lelijk dat ze niets anders hebben dan bondzondernaamflyers en een jaarabonnement op Wow, of zo asociaal mooi dat ze zich zulke onzin kunnen permitteren.

Is er trouwens iets ergers dan enkel maar te moeten teren op je joie-de-vivre-vibe? De dag dat ik geen heads meer turn is de dag dat ik officieel de dood verklaar aan mezelf en mijn dagen spendeer als ghostwriter op een zolderkamertje met een bende afhaalmaaltijden en anonieme seks met puisterige pizzapubers. Kortom: hoe meer Clouseau zingt dat het vanbinnen zit, hoe meer er gezanikt wordt dat ik mooi ben zoals ik ben, hoe meer ik de neiging heb het uiteinde van mn tandenborstel in mn keel te jassen. (dat lukt me overigens nooit)

Op tip van een fervent blogster en met de ijdele hoop dat jullie eindelijk eens wat meer commenten: de eerste vorm van Ruby Interactie. Persoonlijk heb ik het tijdens dieten moeilijkst  met het laten van alcohol, pasta en brie. Wat jullie?

 

*** Voor diegenen die hier meer over willen weten: De meeste modemerken gaan maar tot maat 42 voor een reden. (en daarmee bedoelen ze wel degelijk een mode-maat 42, geen C&A maat 42. In C&A is maat 36 een Chanelmaat 40, just so you know) De belangrijkste reden, afgezien van de eerder vernoemde esthetische reden is de kostprijs; het kost een ontwerper dubbel zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36, en de ontwerper kan onmogelijk de kosten doorrekenen aan de winkel (thus; aan de klant) Als kleding in maat 44 dubbel zo duur zou zijn als kleding in maat 36 zouden ontwerpers het wel degelijk overwegen maar dat is dus niet zo en kan de industrie het zich dus niet permitteren zich op de vollere vrouw te richten.

 Ten tweede is er gewoon ook onvoldoende vraag naar grotere designkleding. Het is waarschijnlijk een vicieuze cirkel: ontwerpers maken hun kleding niet groot, en daardoor voelen de iets stevigere girls zich te dik voor mode en hebben dan bijgevolg geen zin om bij een bekende ontwerper te gaan winkelen. Het is nu eenmaal zo dat boetieks op het einde van het seizoen meer met maten 42 blijven zitten dan met welke maat ook. Vandaar dat de meeste merken zich concentreren op de maten 34- 36-38 omdat daar de meeste klanten zitten.  Dat is dus niet grof maar pure marketing.

Bovenstaande is allemaal gebaseerd op gesprekken en interviews met mensen in de mode-industrie, en vaak ook uitgeschreven in het boek Fashion Babylon van Imogen Edward-Jones. For once ben ik merely the messenger who doesn’t want to be shot.

by the way

23 Mei

I want this

Vettige Feestdagen!

14 Feb

Valentijn begon voor mij alvast spetterend.

Mijn hoofd in de toiletpot, mijn haren op het verfrissingsblokje. Mijn maag kreunde maar met een glimlach veegde ik mijn mond schoon. Dan toch niet gezondigd. Ziet u, om gevreesde vet- en velverzakkingen te voorkomen ben ik, zoals menig vrouwmens bij het krieken van de lente, op dieet gegaan. Sinds woensdag leefde ik op een strak regime van maximum 1000 calorieën per dag. En het ging me goed! Geruggesteund door enkele subtiele hints en afwijzingen uit mannelijke hoek bleef ik braaf van alle blokjes kaas, elke druppel alchohol en iedere schilfer melkchocolade af. Tot een dierbare vriendin van me haar drang naar frieten bekend maakte. Aangezien ik de avond bij haar zou doorbrengen en de frituur op mijn weg lag had ik de ondankbare taak van cateraar aan mijn kalfsleren botten. Nu is een frituur redelijk makkelijk te weerstaan tijdens een vluggertje; snel even binnen en buiten wippen en de mayonaise van je kin vegen. Gisteren zat de Plaza der Plantaardig Vet echter stampvol. Een volle twintig minuten moest ik wachten op haar bestelling, om er dan als moment suprême nog een klein pak friet voor mezelf tegenaan te smijten. Ik had gefaald en voelde me vreselijk schuldig, wist ik immers dat dit zwakzinnig zwelgen me de volgende ochtend parten zou spelen.

Tevreden joeg ik de verboden caloriëen de riool in. Al haal ik hier een woedende massa mee op mn nek: bij mijn volgende verloren wimper wens ik voor een kortstondige boulemieperiode van een maand of drie. Ik heb altijd geleerd je mond en klavier te houden wanneer iemand anders het reeds beter zei, zodoende quote ik bij deze het verrrrrukkelijk lekker beest Lily Allen:

Everything’s cool as long as I’m getting thinner.

Om te kotsen

3 Okt

Het lijkt alsof er enkel te bloggen valt wanneer mijn wereld weer in duigen ligt. De gruzlementen van mijn leven vormen een geweldige fundering voor een column als een huis, zeg dat ik het gevingerd heb.

Als dramaqueen pur sang worden akkefietjes in een handomdraai in een Tantaluskwelling omgetoverd. Zo zal ik nooit sip, maar altijd depressief wezen. Ziehier vandaag. Wakkergeworden met knalrode ogen, een onwaarschijnlijk irritante gortdroge keel, duizelingen en het gevoel alsof ik met mijn trommelvlies de honderd meter over kunstgras heb geschoven. Bijgevolg ben ik niet verkouden, maar heb ik de griep. Die weerhoudt mij er echter niet van om mijzelf vol te stouwen met allerlei ondeug’lijkheden. Kilo’s chocolade en broodjes kaas zijn de afgelopen twee dagen de revue (ofte: mijn immer tijdloos krullende onderlip) gepasseerd. Nu is dat an sich geen ramp, ware het niet dat ik door een calamiteit van een schildklier nog maar bijkom door te kijken naar een glas cola. Om over alchohol nog maar te zwijgen.

Onlangs las ik in een of ander blad dat zijn twee euro niet waard was over drunk-o-rexia, een fenomeen dat mij veeleer als nieuwe plaat van een obscure rock’n roll band ter ore kwam, maar echter een nieuwe trend in studentenland schijnt te zijn die ik nog niet opgepikt heb. In het vooruitzicht van een avondje vloeibare calorieën zwelgen hongeren studentenwichten zich uit. Ter compensatie, zeggen ze dan. Hun achterhuid kan waarschijnlijk mooi concurreren met mijn halve grapefruit die ik steevast iedere ochtend als ontbijt naar binnen lepel. Uithongeren is een no go, want  cellulite is voor het leven. Une femme avertie en vaut deux. Ik voel een nieuw t-shirt opkomen! Die halve pompelmoes staat evenwel symbool voor mijn eeuwig optimisme. Mijn dag begint immers altijd vol goede moed, maar eindigt sowieso om en bij de drieduizend calorieën teveel. 

Misschien moet ik mijn wijsvingers écht eens voor andere doeleinden gaan gebruiken..