Archive | februari, 2010

Little Red Riding Neighbourhood

28 Feb

Al een hele tijd geleden dat ik me nog eens in de zogenaamde ‘blogosfeer’ (vréselijk woord, niet?) waagde, maar dat was louter omdat ik bezig was met op te groeien. Ik heb er drieëntwintig jaar voor nodig gehad, maar het kleine zaadje verantwoordelijkheidsgevoel dat mijn ouders inplantten bij het aanschaffen van mn eerste pop-die-echt-kan-plassen begint eindelijk te kiemen.

Zo heb ik de afgelopen weken besloten in welke stad ik mijn komende levenswandel zou voorthobbelen, en believe you me, dat was allesbehalve marmercake! Als achttienjarige rebel ontvluchtte ik thuisstad Antwerpen om te gaan studeren in het toen nog ‘onbekende en alternatieve Gent’. Ik heb van de stad gehouden, ik heb de stad gehaat, maar echt thuis heb ik me er nooit gevoeld. Mijn accent is geen deel van mn karakter, maar mn Metropolitaanse A en IJ-klanken zijn nu eenmaal redelijk hardnekkig. Hoewel niet veel mensen me op het eerste gehoor onder de Boerentoren zouden plaatsen had ik bij het doorsijpelen van mijn ware afkomst steeds het gevoel dat ik me moest verantwoorden voor mijn Belangstemmend en overtuigd van opperbelanghebbend thuisvolk. Natuurlijk was niet iedereen in het Gentsche zo bevooroordeeld en bekrompen, maar ik heb mijn portie toch gehad, letterlijk en figuurlijk. De dag is gekomen dat ik zonder scrupules kan zeggen: “Gent gast, ik zen a beu!”. Ontgroeid en ontgroend, en de hele meute “want Leuven is volzet” studenten die zich sinds dit academiejaar steeds opvallender in de straten en cafés hebben genesteld deden er geen deugd aan. De begrijpend lezer onder u heeft vast al begrepen dat ik terugkeer naar mn roots. Het zonnebrildragend, foutparkerend, degusterend en brouillerend Antwerpen-aan-de-Schelde, alwaar de huurprijzen hoog, en de panden lekker Victoriaans zijn.

Voorts heb ik, door ontelbare treinstakingen, afwezige bestuurders en een overdaad aan Panosbroodjes op mn heupen, besloten eindelijk eens voor dat rijbewijs te gaan. Quoi? Exactement, ik, die al vijf jaar legaal zou mogen rondtuffen mits daarvoor toestemming verleend brevetje, heb nog steeds die stap niet gewaagd. Een keer, een enkele keer, ben ik met mn vader gaan rijden op een verlaten industrieterrein. Vijf seconden, veel gevloek, getier en mijn handen die van het stuur voor mn ogen vlogen later slaagde ik er wonderwel in mijn vader’s Saab te laten Eskimozoenen met de voorgevel van het enige fabriekspand in de wijdse omgeving van de afgelegen plek die ma en pa Ruby zorgvuldig hadden uitgekozen. Sindsdien ben ik ervan overtuigd geweest dat ik lekker eco bezig was met mn go-passen en trambiljetjes, maar mijn ware reden was De Angst. Bij autorijden komt zoveel kijken dat ik het er Valenciaans benauwd van krijg. Radiozender opzoeken, koppelen, schakelen, gasgeven, spiegelkijken, anticiperen, ambriëren, vloeken op andere bestuurders, rug rechthouden, denken aan de verkeersregels, meezingen, sms’en, uitkijken voor duiven, voorrang verlenen, beslissingen maken bij het zien van een oranje licht… hoe DOET iedereen dat toch? Ware het niet voor ettelijke gemiste dates en had ik niet reeds véél te schattige leren autorijhandschoentjes (cognacbruin kalfsleder, vingerloos, drukknop, DIESEL) aangeschaft was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Geen vroegtijdige hoeraatjes echter, i made my mind up, maar de volgende stappen (theorieboekje kopen, theorieboekje leren, theorieexamen afleggen, slagen, rijlessen boeken, rijlessen volgen enz enz) kunnen nog eens ettelijke jaren in beslag nemen. Zolang ik op mijn 26e (aka de overgangsleeftijd van Go- (50 euries) naar RAIL- (75 euries) pass) maar kan snel-weg-zoeven ben ik tevree.

Tot dan laat ik me lekker rondrijden, zoals het een Upper-South-Sider betaamt. (ik hoop dat jullie kunnen leven met de contradictio in terminis van Upper-South, want ik ga alvast niet laten uitschijnen dat ik in Antwerpen-Oost woon.)



hey hey little razorblade

8 Feb

Een uil is geen parkiet. Iets anders dat mocht niet. Ziet u, wanneer deze schrijflelijk zich na een optreden caféwaarts sleept komt er altijd wel een muzikaal gesprek met later-niet-meer-zo-vreemden uit voort. Zo ook gisteravond, in feite “daarstraks” gezien het uur dat ik dit neervinger.

Vaak maken die met alcohol doorspekte talks een kleine zwenk naar leeftijd, naam en interesses door uiteindelijk uit te komen bij “En wa doede gij?”. Ik zweer’t u moat, het rijm was toevallig. Ik zeg dat ik studeer. En dat ik blog. Niet dat deze virtuele verzameling rotzooi mij definieert, maar het is toch een van mijn meest bepalende eigenschappen. Een hobby die blijkbaar ook veel mensen interesseert. Vaak willen ze dan dat ik blog over onze ontmoeting, of dat ik een stukje uit mn duim zuig waarin ik onze toekomstige kinderen beschrijf, of stellen ze gewoon, zoals zo-even, een openingszin voor. Omdat ik de zelfgedefinieerde lowlife in kwestie toevallig bijzonder sympà vond zet ik me er zelfs even voor neer. Om enkele misverstanden over mijn blog uit de weg te helpen ook.

Mensen hebben nogal vaak het idee dat bloggers an sich verschruwelijk interessante mensen zijn, en meestal is dat ook zo, maar ik heb wellicht niets interessants te vertellen. Dit is geen blog waar je de laatste modenieuwtjes kan lezen, al ram ik wel onmiddellijk de kwakkels die ik tijdens het interviewen van bepaalde ontwerpers hoor neer. Hier moet je alvast niet zijn om helemaal mee te zijn op vlak van elektronische of andere muziek. Ik luister, ik geniet, en hou het met uitzondering van enkele enthousiaste kreten over een net ontdekte band, een aankomend feestje of de line-up van een festival. Als je je linkerpink overhebt voor de nieuwste macbook gadgets, dan heb je hier niets te zoeken, evenals je tips zoekt voor het zorgvuldig en pijnloos (voor het beest dan) borstelen van je bordercollie. Deze blog is een notebook van mijn leven, en hoe ik de situaties graag had gezien. Ik maak mee, ik denk, en af en toe schrijf ik erover.

Of jullie die onzin interessant vinden is meer bepalend voor wie jullie zijn dan voor wat ik doe, meemaak of ben. Ik ben niet de weerspiegeling van deze pagina, en dit bloggeblèr is geen evenknie van mijn zielenroerselen. Het is –als er dan toch een naam op gekleefd moet worden- een uitlaatklep. Niet ik blog dus ik ben. Of het kind des tijds geïnspireerde ik ben dus ik blog. Ze zijn evenwaardig maar lopen naast elkaar.

Hallo, ik ben. Ik blog. Nice meeting you.

Us.

2 Feb

Het lied/lees: de cd/staat al eeuwen op mn iPod en nu pas raakte dit me. Sansmots.

Ruby needs a Bizkit

2 Feb

Een Ander zegt het altijd beter, maar in dit geval is het steevast zo. Deze vrijdag te makeupclub, partyknaller van jewelste, met een nicenice blogpostje op een van DE beste Nederlandstalige blogs die deze wereldwijde watskeburtindeshezz rijk is:
http://thunderpantiespingpongpallets.blogspot.com/2010/02/dear-sigmund-freud-yo-mama.html

Lees. Ga. Ontdek. Word fan. Blijf me trouw!

Over Igens.

2 Feb

Gisteren multiepel literair orgasme tijdens De Laatste Show. Warre Borgmans en mijn favoriete Cees Buddingh-gedicht. Omdat onthouden voor losers, watjes en slotzusters is weggelegd:

Kooitje.

Mooi is een kooitje
Met een kanarie erin

Heel mooi ook een kooitje
Met een parkiet erin

Met een merel erin, met een kolibri erin,
Een slavink erin, een bos wortelen erin,
Blokjes marmer erin, een glas water erin

Maar het mooiste is eigenlijk
Een kooitje met niets erin

so sick of being tired and oh so tired of being sick

2 Feb

C’est arrivé de nouveau.

Inleiding: Een goede nachtrust, trainingsbroeken, een pull of vijfendertig vitaminensupplementen, desnoods some revitalose quoi!, en voldoende groenten en fruit. Misschien koffie. Dat zouden de ingrediënten van een succesvolle blok moeten zijn, iedere student weet dit, en toch wordt het verzuimd. Ik ga echter ieder jaar zo ver over de grens dat de lijn niet eens meer te zien is. Hopsend en springend probeer ik nog ergens een puntje van die last frontier achter me te ontwaren, maar tevergeefs. (Hierbij hou ik overigens wel mijn tieten vast, want hangborsten zijn bijna even erg als Haïti.) Dus lak ik mijn teennagels, knal ik de zoveelste redbull achter mn huig en probeer me te bedenken wanneer de laatste keer was dat ik mijn bed nog ns zag. De resultaten zijn meestal ontmoedigend. U denkt nu wellicht een topstudent met faalangst aan de andere kant van het scherm te ontwaren, maar niets is minder waar.

Van de 53 uur die ik wakker woel ben ik er misschien tien productief. Zo gaat dat in Rubyland. MTV.com, E!tv, de dagboeken van Adrian Mole en winkelstraten zonder jengelend rotjoch en ik ben een vogel voor de spreekwoordelijke kat. Als het me belieft een grasparkiet. Na deze uren complete ontspanning is er iets wat ik simpelweg De Paniek zal noemen en zit ik met opengesperde ogen en fluoriscerende inkt op mn kin aan mn bureautje te geven. Rond zes uur ’s ochtends spring ik onder de douche en ren ik naar het station, om dan aan de VUB een hoogstens “treurig” te noemen examen in te leveren. Ondertussen ben ik zo opgefokt dat mijn ontspannings-knallen ritueel zich blijft herhalen tot ik er op een gegeven moment letterlijk bij neerval. Iedere examenperiode mis ik minstens twee examens wegens “complètement cassée dans la clinique”.

 Deze januari 2010 maakte ik het echter wel heel erg bontapprovedbypeta. Een, lichte hersenschudding, stevige maagwandaantasting, nierbekkenontsteking, geblokkeerde ruggenwervel en een trauma aan de linkerknie maakten me het studeren voor en afleggen van de examens Actualiteit2009, Engelse Taalkunde en Algemene Taalwetenschap onmogelijk. Tant pis, ik heb er wel een heerlijk dramatische tijd opzitten en ben een vijftal ongewenste kilootjes kwijt.

Verloop: Aangezien terminaal zieken het mogen maar ik het tenminste kan: mijn ziektedagboek, neergeschreven in ultieme pijn en schtijl op moleskine, voor u overgetokkeld.

VRIJDAG
Wakker geworden met 2 blauwe ogen waar Mike Tyson geen beetje jaloers op zu geweest zijn. Van mn hautaine tak gemaakt; dit was absolument pas part of the plan. Verpleegster met crocs moest met me lachen, ik niet. Heb haar naar het schijnt nog iets naar het hoofd geslinger à la “kijk mij! Mijn ogen naar de knoppen, een bh dragen verboden.. jij gaat de rekening betalen!” maar werd wijselijk genegeerd.

Ik kreeg een yoghurtje, zien of ik het binnen kon houden. Major Failure.

ALLES! IS! KAPOT!

Dude vertelde me net dat ie “niet zo is voor morfine”. Ik startte zijn muziekles met strawberry fields forever. Ik mis mijn iPod zo hard dat het fysiek pijn doet.

Bij deze wens ik CV en IM veel succes met de examens die ik niet kan afleggen.

Straks naar huis. Werd gewassen met zeep die naar oude mannen ruikt maar blijkbaar uit de nieuwste lijn van Rituals komt. Ik wil janken maar dat helpt mn uiterlijk er vast niet op vooruit.

Thuis. Gewassen en gebaad met eigen zeep. Verplicht te bed blijven en géén idee of ik nu dag- of nachtcreme over mn gezicht moet pletsen.

Ik smeerde nachtcreme.

Marimekkodonsdeken, nachtkleedje van Paul Smith en kotsemmer van tupperware. Vies af!

Ik haat Blokken, ik haat Ben Crabbé en ik haat ‘Sven’.

Wakkerworden na een zeteldutje en in de hel die “De generatieshow” blijkt te heten terechtkomen. De leegte die Felice Damiano achtergelaten heeft is immens.

NACHT

Is het fout dat mijn ziel Chinees Nieuwjaar viert bij het denken aan alle kilo’s die er momenteel afsmelten? Als ik op het einde van deze week weer in mn fornarinajeans kan geef ik een smoothieparty

 Mijn been ziet er afschuwelijk (stoer) uit. Zou ik het twitteren?

 ZATERDAG

Het is zes uur ’s ochtends en ik vraag me af wanneer het sociaal aanvaard is om zielig kreunend voor de slaapkamerdeur van je ouders te gaan liggen die beiden een werkdag van tien uur voor de boeg hebben.

Juich ende partij, ik heb mijn eerste slokken water weten binnenhouden. Over vier uurtjes probeer ik het met thee. Hoe awesomely spannend is mijn leven?

De poetsvrouw schrok zich een stoma toen ze mij zag. Ik noteer: aanstelster. In der Polland zijn ze vast wel ergere dingen gewoon, neen?

IM vroeg me net waar de Paul Smith outletstore in Antwerpen was, “maar niet die in de nationalestraat”. Ik hoop dat ze zich vergiste, ofwel begint mijn geheugen ad random dingen te wissen. /Unlike!

Ik zei “dingen” zonder eerst “shizzle” te denken, I’m losing my swagger.

Heb een miniportie spinazie gegeten. Huilde achteraf. Vraag me af hoeveel ik zou zijn bijgekomen.

NACHT

THIS IS SPARTA!

ZONDAG

 Te misselijk om nog op mn nagels te bijten. Er kan nu zelfs vuil onder. Jeugdige mannenschouders van Gent en omstreken: opgelet!

Echte ellende, dit is het. Onmogelijk om te slapen, niettedoen om te studeren en mijn ziektebriefje loopt tot en met maandag. Dinsdag drie examens. Mijn koninkrijk en drie tonnen rijstpap om die alles verzengende hoofd- en nekpijn te laten ophouden.

 Ik loop in een boogje om spiegels maar af en toe is het onvermijdelijk. Gezicht van de dag: taartdeegkleur, bloedloze lippen en zwarte wallen. Mijn papa: “ah! Ik zie dat je gewicht aan het verliezen bent! Mooi zo!” Mag niet janken of mn kop knalt van mn nek.

Net een babyorchidee op mn ziekebed gekregen. De verzorgingsinstructies gaan mn petje te boven, zeker als je weet dat ik een postit op mn badkamerspiegel heb kleven zodat ik niet vergeet mn make-up ’s avonds te verwijderen.

Spanning ten huize Ruby: ik moet straks rood vlees eten kwestie van niet meer flauw te vallen en mijn dosis pijnstillers te mogen verhogen.

Epiloog: ik at de steak, en at daarna nog veel meer. De donderdag erna ben ik beginnen schransen tot ik erbij neerviel. Dat was gelukkig al na een kleine halve pizza. De wereld wil me mager, je zal het zien! Ondertussen hos ik alweer vrolijk rond op hoge hakken, knalt er muziek in mn oren en hou ik voedsel redelijk goed binnen. Skivakantie moeten skippen, maar wel extra werk op mn schouders genomen.

Volgende week interview ik The Plasticines, skinny fabulous biatchiz die me instant complexen gaan bezorgen, hoogtijd dat ik nog ns met mn kop ergens tegenknal. Laterz!