Archief | januari, 2010

zieke shit

20 Jan

Bitchis bitchis bitchis!!!

http://www.coachella.com/event/lineup

qué le fuck, al dit lekkers op een affiche! Ik zou waarschijnlijk niet eens tijd hebben om al mijn mustsees te seeën!

Mustseehearfeel dag 1:
Aeroplane, deadmau5, Echo&TheBunnyMen, Erol Alkan, Fever Ray, Grace Jones, Grizzly Bear, Pablo Hassan, La Roux, LCD Soundsystem, P.I.L, Dillinger Escape Plan, The Specials, Whitest Boy Alive, Them Crooked Vultures, Vampire Weekend, Yeasayr

Mustseehearfeel dag 2:
Coheed and Cambria, Dirty South, Hot Chip, Kaskade, Les Claypool, Mayor Lazer, Mew, MGMT, Porcupine Tree, Sia, The Raveonettes, Temper Trap, The XX

Mustseehearfeel dag 3:
De La Soul, Deerhunter, Florence&TheMachine, Gary Numan, Hadouken!, Julian Casablancas, Little Boots, MUTEMATH, Orbital, Pavement, Rusko,  Spoon, Big Pink, Glitch Mob.

Om het u makkelijk te maken, de acts die je moet geziengehoordgevoeld hebben, al sleep je er naartoe met verdorde nieren, een jankende lever en een gapende wonde in je wenkbrauw, in het vetjeuhz

Voorts durf ik niet te kijken naar de line-up van Reading, maar ik weet zeker dat mijn ziel nu al een stukje afsterft omdat alle tickets wederom de deur uitzijn eer er ook maar een band bevestigd heeft. One day.

Anyhoekens, slaapdeprivatie en andere afleiding weerhoudt me van een fatsoenlijk stuk neer te rakken maar ik ben veel te opgewonden om jullie van deze info (en mijn uitstekende muzieksmaak) te weerhouden. Het mag voor velen van jullie vreemd klinken yo, Ruby-die-niet-zonder-stijltang-kan op een festivalweide, maar sinds ik een irritante puber was ben ik jammerlijk genoeg aangestoken door het stinkende virus. 

Op mijn 14e ging ik voor mn allereerste keer festivallen, pukkelpoppen that is. Ik heb elf keer in de EHBO gelegen, mijn pols gebroken en kwam thuis met twee piercings. De blik op het gezicht van mijn ouders was voldoende om van festivalitis -ik haat door studiobrussel gemerchandisede lingo maar in dit geval moet het er toch maar door- een nieuwe levenswijze te maken. Iedere weide graasde ik af met zonnebril op de neus en sjaaltje in het haar, al ware ik Paula de Fokking Puddingkoe van Dr Oetker. Tussendoortje: Dr Oetker was lid van de Waffen SS, no lies! Ander extraatje: een blog over festivalfashun volgt ongetwijfeld maar dit begint meer op een play’dohdoos vol gedachten te lijken. 

Terug naar af. Fuck die shit. Ik ga naar festivals. Ik hou van festivals. Einde.

Advertenties

FRUSTRATIE

13 Jan

na een dag vol examens en een dubbeldekkertrein van Brussel naar Gent die werd afgeschaft waardoor een hele meute west- en oost-vlaamse pendelaars werd samengeperst op een treintje van amper drie wagons, vond ik mezelf verzeild in een anti-paarden-rant tegen een willekeurig persoon. Een bloemlezing, omdat het zo’n mooi woord is.

“ooeehhh ik ben een edel dier! kijk naar mij! ik heb een HOOFD en BENEN!!!””

“ja heel tof hoor paard, maar je trekt een fokking KOETS met oude wijven en hebt een kakzak aan je BENEN hangen, now what

“je bent afhankelijk van een fokking SMID om je schoenen aan te doen! Waar is je TROTS paard??? WAAR IS JE TROTS?!”

“en je stinkt.”

“en je bent onvoorstelbaar lelijk als je lacht, hinnikt, gromt, briest of ook maar iets anders doet dan je vieze vuile paardenbek dicht te houden”

“en vooral!”

“DIE VLECHTJES IN JE STAART ZIJN ZO 2003!”

“weet maar goed, paard, dat ik je jarenlang heb gegeten uit principe!!! MAAR NU NIET MEER! omdat ik van je moet kotsen! Kotsen paard! KOTSEN!”

Al wie zin heeft de rants te lezen van een persoon die professioneel paarden haat, vinger snel horsehater.blogspot.com

OpenCommuniqué

12 Jan

Naar aanleiding van de Ronny-Rommelboel zijn er op facebook weer een hele hoop dramatische kiekens die allerlei groepen hebben opgericht. Zij die opteren voor verschillende martelingen of de doodstraf in hun titel heb ik gewoon genegeerd, maar naar de leden van de groep RONALD JANSSEN MOET LEVENSLANG krijgen heb ik even een sortement open brief gepend. Waarom? Omdat ik me superieur voelde tegenover al die kankerende kalveren. 

Blijkbaar moet iemand fan worden van een page eer hij erop kan commenten. Dit zal echter een fanpagina zijn waar ik me niet snel genoeg van zal kunnen ontdoen achteraf. 
Aangezien journalisten het verzuimen, zal ik voor een keer wél onmiddellijk voor de dag komen met het hoogtepunt: JEZUS Christus wat zijn jullie kleinburgerlijk. D’accord met de groepsnaam hoor, ik denk dat geen enkel kloppend hart in België het ok vindt dat een moordenaar enkele jaren ongestraft te werk kan gaan maar de hetse en drama die jullie hierrond fabriceren maakt me werkelijk ziek.

Al jaren moeten we aanzien hoe de media steeds meer tussen natte proppen wc-papier en afgekloven rattenstaarten in de riool begeeft. De volkse ignorante reactie op sensatiegruwel als Hans Van Temsche, Kim de Gelder en nu Ronald –“zeg maar Ronnie”- Janssen werkt dit enkel maar in de hand. De media verloederen, en verzaken hun ware plicht: informeren en duiden. Die duiding is inderdaad te kenmerken door achtergrondinformatie, maar ik denk niet dat iemand baat heeft bij filmpjes van Ronald’s laatste bedrijfsborrel of anekdotes van zijn vroegere kotbaas. De kranten die vandaag de dag van onder de drukpers vandaan rollen zijn hun definitie niet waard. Om mezelf en een voorgaande blog even te quoten; ik weet heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. En daar zijn jullie het sprekende voorbeeld van. Jullie klampen je aan ieder gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. Gelukkig kunnen jullie je verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en kunnen jullie als onvervalste beschermengelen der rechten pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren jullie Joseph-Ignace Guillotin zelf. De minder-digitaal-begaafden zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. In zulk geval; draai jullie empathie dan eens om. Denk aan de familie en kinderen van Janssen die al jullie ignorante Rommel in hun gezicht gesmeten krijgt. Laat het gerecht haar werk doen, en de media dààrover berichten. Jullie boegeroep, dorst naar details en honger naar hetze gaan de ouders van Annick, Shana en Kevin hun kinderen niet doen terugkrijgen, en het zal mensen die “ziek” zijn zoals Ronald er niet van weerhouden hun zieke gang te gaan. Dus waar is het in feite dan goed voor? Misschien moet ieder van jullie pro-activiteit maar eens op hun linkeronderarm laten tattoeëren.

En aan al jullie die oh zo creatief zijn met allerhande martelpraktijken (sommigen van jullie zou ik écht niet omver willen lopen op straat): ik ben geen voorstander van het oog om oog, tand om tandprincipe. Moesten we daarin verzeild geraken zou iedereen wel iemand af te maken hebben en zou ons waardensysteem overhoop liggen. Vertrouwen hebben in het gerecht is dezer dagen moeilijk, dat snap ik best, maar “ze” zijn nog altijd meer bevoegd dan een bende DeLijnchauffeurs en directiesecretaressen. Met alle respect voor chauffeurs van De Lijn en directiesecretaressen uiteraard. 

Ik ben het met jullie eens dat er hervormingen zouden moeten doorgevoerd worden inzake de opvang en behandeling van zulke zieke geesten (er bestaat immers geen twijfel over het feit dat die man ziek is), maar de doodstraf, brandstapel of “een vijs door zijn ballen” zullen hier geen soelaas bieden. 

Laat die hervormingen dus maar over aan de wetgevende macht, het bestraffen aan de gerechterlijke en uitvoerende macht, en het gemekker aan de schapen.

Ik snap dat er gereageerd wordt vanuit het hart, en empathie siert, maar in dit geval komt deze facebookgroep al snel over als een coöperatieve van boze boeren, zwaaiend met fakkels en hooivorken. Ooit de film Belle en het Beest gezien? Alvast aangenamer televisievoer dan de journaals van de afgelopen week. In plaats van sensatiebeluste journalisten en verveelde bigbrothers op de vingers te tikken stort De Vlaamsche Massa zich in een collectieve verontwaardiging en een schreeuw naar meer meer meer meer voedsel.

Goudvissen zijn ook zo. Strooi voer in hun kom, en ze blijven happen, strooi meer, ze worden gulziger. Tot ze uiteindelijk doorgespoeld worden en eveneens in het riool (en in ons land: de Dender) terechtkomen. En dan zwijg ik nog maar om de achterlijke bavianen die komen aandraven met de doodstraf of martelingen. 

Ik negeer misschien de kern, onbekende facebookers, en die is voor jullie blijkbaar Janssen’s levenswandel en het beëindigen daarvan, maar ik (en velen met mij) kan het niet aanzien hoe zogenaamde kwaliteitskranten vervallen in zulke banaliteiten. En dat, is voor een groot deel jullie schuld.

Voor de rest in het nieuws, weggemoffeld in een hoekje op de website van de standaard: verwoestende aardbeving in Haïti/mogelijk meer dan duizenden doden. Een kniesoor die daar om maalt blijkbaar.

BootyBeautyKillerQueen

2 Jan

Vandaag bladerde ik achteloos door een anti-dieetboek. HALT STOP MOORD BRAND! Een anti-dieetboek? Qué?? Mais oui, een boek dat je overtuigt dat de meeste Hollywoodmokkels waar wij allemaal groen van jaloezie op staren zo ongezond zijn als een 23-jaar-oud paard dat heel zijn leven op een weide in een idyllisch plaatsje genaamd Tsjernobyl heeft gespendeerd. De vraag hoe anti-dieetboeken überhaupt al verkopen snap ik niet. In dit tijdperk wil iedereen er toch zo skinny mogelijk uitzien heb ik de indruk, dus waarom zou je dan een zelfhulpboek doorbladeren dat basically zegt: hey vette koe, je bent goed zoals je bent, en je weet dat die chocomousse in de frigo naar je staat te glimlachen. Wie heeft daar in godesnaam hulp voor nodig? Ik alvast niet.

Voor zij die het nog niet doorhadden, dit is een verdoken inleiding naar mijn nieuwjaarsresolutie: 10kg afvallen tegen mei. Twee kilo per maand, zou doenbaar moeten zijn lijkt me. Net zoals heel de vrouwenbevolking neem ik mezelf ieder jaar voor dit jaar wél bikiniproof te zijn, om uiteindelijk tijdens de zomersolden enkel strandjurkjes van de rekken te graaien ipv je in je polkadotbikini te hijsen. Bref: things need to be done.

Aangezien zo’n 58% van de vrouwen momenteel over hetzelfde blogt ga ik blijven bij het begin: anti-dieetboeken. Een vriendin van me had er eentje liggen. “Waarom je NIET moet afvallen”. Cadeautje van een attent vriendje, “tot hij haar verlaat voor een ribbenkast met kniëen” denkt de cynicus in mij dan maar weer. Basically had het boek het over je innerlijke schoonheid naar buiten te laten stralen, maar excuse-me-je, dat is de grootste dampende hoop stierenkak die ooit onder een drukpers gelegen heeft. D’accord, een vrouw met zelfvertrouwen die zich gelukkig voelt straalt meer schoonheid uit, en het is altijd leuker om de bedstee te delen met een wicht dat niet iedere pukkel en ieder cellulitisputje jammerend aanwijst, maar er zijn grenzen, en vooral: REDENEN voor dat geluk en zelfvertrouwen.

Er kan hier weer gekrijst en gedaan worden in mijn comments zoals na  spauw-na-een-bakje-friet-blog, maar het kan me echt niet schelen dat ik op dit vlak een pushover voor het maatschappelijk (foute) ideaalbeeld ben. Ik voel me momenteel een slons, en dat straal ik dan waarschijnlijk ook uit. Zodoende, moraalvrouwen: het is voor mezelf, niet voor De Venten!

Was het niet voor mn ego dan was het wel voor de kleren! Designkleding ziet er nu eenmaal mooier uit op een mager lijf. Niet alleen Karl Lagerfeld houdt zijn modellen het liefst onder maatje nul “omdat kleren het mooist zijn op een kleerhanger, ik heb een ontwerper met een glaasje te veel op ooit  horen zeggen dat hij pas echt een gelukkig man zou zijn als hij zijn kleding zonder iemand erin over de catwalk zou kunnen laten lopen. “De lijnen hangen zonder tieten en konten veel beter op hun plaats” bralde hij. “Kon een plat stuk papier maar zelfstandig wandelen! Het laatste wat je als ontwerper wil is dat iemand je kleding draagt.”  Ik snap hem in dat opzicht wel: ik lees vaak van ontwerpers en naaisters dat hun ontwerp op papier er gewéldig uitziet, maar dat wanneer de stofeigenschappen een rol gaan spelen en de coupeurs zeggen “dat het niet goed zal vallen” (kortom: als er mensen bij komen kijken) kan je als designer beginnen schipperen. ***

Vrouwenlichamen (met rondingen, hoe mooi ze ook zijn naakt) staan de ware esthetiek van mode in de weg. Vandaar: hoe dunner de modellen zijn, hoe meer ze lijken op het stuk papier waarop de jurk is ontworpen, hoe beter het voor de ontwerper is. Waarmee ik uiteraard niet goedkeur dat jonge meisjes met een normaal figuur en een normale carrière zich aan deze wandelende kapstokken gaan spiegelen, ik wil gewoon een veelgespuide kritiek even verduidelijken. Ja, ook ik vind die broodmagere schimmen op de catwalk huiveringwekkend, maar ik snap wel waarom ze er lopen.

Niet dat ik er niet de gevaren van inzie, doordat ik zelf tonnen modemagazines verslind word ik soms ook aangestoken door het magerzuchtvirus. Ploegend beul ik me dan af op fitnesstoestellen allerhande, in de hoop ooit op straat spontaan een half opgegeten broodje americain te worden aangeboden omdat ik er zo “uitgehongerd” uit zag. Gelukkig ben ik te lui voor deze sporadische droom, en mijn liefde voor alcoholische consumpties met goede vrienden staat het ook een beetje in de weg. Het is overigens ook nooit mijn doel om mager te zijn; het doel is terug in mijn jeans van een jaar geleden kunnen. Dat is best ethisch-verantwoordt lijkt me, het is nog Flair-ok!

Ik heb vaak medelijden overigens met magazines als Flair, die steeds maar moeten aimen voor “de normale vrouw” in de samenleving. De vrouw die zich ‘voor de gelegenheid’ eens in hoge hakken hijst en die een glittersjaaltje al “heeerlijk trop” vindt. Ze gaan er trouwens prat op –net als Dove overigens- dat ze échte vrouwen laten opdraven in hun artikels en advertenties. Dat kan allemaal wel mooi zijn, maar de  mode-industrie is er eentje die handelt in fantasie, in dromen en illusies, en wie fantaseert er nu over het hebben van maatje 48? (tenzij je maat 52 hebt natuurlijk, dan is een 48 een hele stap vooruit). Maar over het algemeen zit geen enkel meisje bij de kapper of in haar zetel thuis door een magazine te bladeren en te wensen dat ze “dat dikke meisje uit de advertentie” was.

Persoonlijk vind ik een mooie huid het àllerbelangrijkste, nog voor het figuur, en het gezicht speelt ook een gigantische rol. Gezegend met korte beentjes en eerdervernoemde borsten en billen ben ik geen designers-droom, maar ik heb wél een horde aanhang. Vandaar ook mijn doodsverklaring aan de uitspraak “echte schoonheid zit vanbinnen”. De kwakkels die dat geloven zijn waarschijnlijk ofwel zo godvergeten lelijk dat ze niets anders hebben dan bondzondernaamflyers en een jaarabonnement op Wow, of zo asociaal mooi dat ze zich zulke onzin kunnen permitteren.

Is er trouwens iets ergers dan enkel maar te moeten teren op je joie-de-vivre-vibe? De dag dat ik geen heads meer turn is de dag dat ik officieel de dood verklaar aan mezelf en mijn dagen spendeer als ghostwriter op een zolderkamertje met een bende afhaalmaaltijden en anonieme seks met puisterige pizzapubers. Kortom: hoe meer Clouseau zingt dat het vanbinnen zit, hoe meer er gezanikt wordt dat ik mooi ben zoals ik ben, hoe meer ik de neiging heb het uiteinde van mn tandenborstel in mn keel te jassen. (dat lukt me overigens nooit)

Op tip van een fervent blogster en met de ijdele hoop dat jullie eindelijk eens wat meer commenten: de eerste vorm van Ruby Interactie. Persoonlijk heb ik het tijdens dieten moeilijkst  met het laten van alcohol, pasta en brie. Wat jullie?

 

*** Voor diegenen die hier meer over willen weten: De meeste modemerken gaan maar tot maat 42 voor een reden. (en daarmee bedoelen ze wel degelijk een mode-maat 42, geen C&A maat 42. In C&A is maat 36 een Chanelmaat 40, just so you know) De belangrijkste reden, afgezien van de eerder vernoemde esthetische reden is de kostprijs; het kost een ontwerper dubbel zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36, en de ontwerper kan onmogelijk de kosten doorrekenen aan de winkel (thus; aan de klant) Als kleding in maat 44 dubbel zo duur zou zijn als kleding in maat 36 zouden ontwerpers het wel degelijk overwegen maar dat is dus niet zo en kan de industrie het zich dus niet permitteren zich op de vollere vrouw te richten.

 Ten tweede is er gewoon ook onvoldoende vraag naar grotere designkleding. Het is waarschijnlijk een vicieuze cirkel: ontwerpers maken hun kleding niet groot, en daardoor voelen de iets stevigere girls zich te dik voor mode en hebben dan bijgevolg geen zin om bij een bekende ontwerper te gaan winkelen. Het is nu eenmaal zo dat boetieks op het einde van het seizoen meer met maten 42 blijven zitten dan met welke maat ook. Vandaar dat de meeste merken zich concentreren op de maten 34- 36-38 omdat daar de meeste klanten zitten.  Dat is dus niet grof maar pure marketing.

Bovenstaande is allemaal gebaseerd op gesprekken en interviews met mensen in de mode-industrie, en vaak ook uitgeschreven in het boek Fashion Babylon van Imogen Edward-Jones. For once ben ik merely the messenger who doesn’t want to be shot.