Archive | januari, 2009

doppingaffaire

28 Jan

BEDENKING: als je badkuip 1m65 lang is ben je zelf ook best van die gezegende net-geen-modellenmateriaal-lengte. Anders zwier je als een snotterige drel eierdooier met je kop en oren onderwater wanneer je je net “lekker relax” wil leggen. Je voeten komen niet aan de overkant, en je bebadschuimde billenpartij is als een vuilniszak op een bruinezeepracebaan. Santé!

Why sso ssenssational?

25 Jan

23 januari 2008. 10 uur ’s ochtends. Een kinderdagverblijf van Kind&Gezin te Dendermonde opent haar deuren voor een gemaquilleerde maniakale gek die met enkele uithalen een tiental baby’s en kinderverzorgsters het vel, de adem, en sommigen het leven ontneemt. Jaja, in Fabeltjesland.

Een schokgolf trok breakingnewsgewijs door het land, gevloek op de teisterende wind- en regenvlagen van die dag maakten plaats voor kreten van verontwaardiging en ook ondergetekende moest een krop van woede in de keel wegslikken. Baby’s zijn het stinkende, trappelende en kwijlende resultaat van eicel versus zaadcel die in mijn ogen niet schattiger zijn dan een willekeurige molshoop, maar ze zijn 1 ding dat steevast in hun voordeel pleit: onschuldig. Hoe hard ze ook krijsen, hoe plat ze ook kakken: dit hadden ze niet nimmer verdiend.

Toch was ik een tweede maal geschokt bij het aanschouwen van het helse mediacircus dat al bij het krieken van de noen zijn tenten had opgezet in de Vijfde Januaristraat. Ontzette ouders werden zonder pardon voor de camera gedirigeerd, Jan met de Pet kon zijn mening kwijt over hoe verschrikkelijk -nee zeg?- dit allemaal wel niet was en het VRT journaal liet zelfs een heuse psycholoog/-iater opdraven. Foto’s van Heath Ledger als “The Joker” waren legio. Nu weet ik toevallig heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. Ook al waren ze die dag al fameus verwend met een onverwachte plotwending in ’s lands lieveling “Thuis” (foei, Eric Bastiaens!), toch klampten ze zich aan dit gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. De digitaal actievelingen onder hen konden hun verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren ze Joseph-Ignace Guillotin zelf. De anderen zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. Dit is immers allemaal wederom de schuld van gewelddadige videogames, forenzende ouders, Marilyn Manson, The Osbournes op een kindvriendelijk uur, solden in Het Kookhuys en uiteraard films als The Dark Knight.

DendermondeDrama was ook het signaal voor de terugkeer van het ietwat ingedommelde woord “zinloos geweld”. Deze term maakt een realiste als ik zelf echter furieus. Of de dader nu toerekeningsvatbaar is of niet, hoe verschrikkelijk de schade die hij aanricht, geweld wordt zelden gepleegd zonder een voor de dader zinvolle reden. Of deze nu wraak, politieke overtuiging of een iPod is.

Ik voel uw withete adem al in mijn nek, gebelgde blogbezoeker, maar laat mij even iets duidelijk maken. Ook ik vind deze gebeurtenis walgelijk. Ook ik vond dit het meest terechte hoogtepunt van het vrijdagavondjournaal en ook ik ben tegen de banalisering van inlandse nieuwsfeiten enkel maar omdat er dingen als AIDS en politiek vluchtelingen bestaan. Deze wandaad heeft het land recht in zijn verzuurde baarmoeder getroffen, en ik zend mijn steun naar de familie en vrienden van de slachtoffers, en hoop dat zij voldoende psychologische bijstand zullen ontvangen. Maar daar moet het bij blijven. Rapporteer de feiten, richt een crisiscentrum en een rouwregister op en straf de dader, maar klop de hele zaak toch niet op, voor uw en dat van de slachtoffers’ bestwil.

Het enige positieve aan heel deze meringue-toestand was het opschorten van het ongepast dolfijne programma “Steracteur, Sterartiest”, wat de twee kandidaten op de zogenaamde pijnbank een dag extra gaf om stemmen te ronselen. Voor Niels Destadsbader mocht dat echter niet baten.

De pot op!

14 Jan

Bij het opstarten van deze blog bleven de “comments” (daarbeneden lieverds) nogal uit, maar de fanmail neemt nog steeds aanzienlijk toe. Meer gelul dan gekut uiteraard, en allemaal hadden ze het idee dat ik een of ander onineembaar fort ben, volledig haar-, kleur- en geurloos, een soort porseleinen pop als het ware.

Vandaag schrijf ik twee vliegen in één klap, ik doorprik de illusie en hang de -bijna letterlijk- vuile was buiten. Wat hieronder immers te lezen staat is niet meer, maar zeker niet minder, dan ’s vrouws smerigste geheim.

Ook wij KAKKEN. Ja, dat leest u goed. Kakken. Met de
K van kont, de
A van anaal, nog een
K voor krampen en eentje voor
K – anjer.
Eeikebah das vies?
Nja.

Deze column en vooral het onderwerp ervan heeft al een te lange weg moeten afleggen. De slokdarm met aangrenzende luchtpijptunnel werd al niet langer als eenrichtingsverkeer bestempeld, want met dank aan alle boulemische alcoholconsumerende soortgenoten (of manwijven die in gezelschap teveel cola hebben gezwolgen) werd boeren min of meer
A (en alle andere letters van het alfabet)-OK gevonden.

Enfin.. Ik begrijp dat het voor een man nog steeds een serieuze schok moet zijn wanneer zijn feeërieke bloem na een romantisch dineetje plots het resultaat van inefficiënte koolhydratenverbranding door de taxi laat schallen, maar u ziet haar er niet minder graag om – wel? In sommige kringen wordt het zelfs als stoer benoemd. “Die van mij is tenminste geen bezeke.” Tot ze haar darminhoud in uw porseleinen schatkist laat glijden.

Ja lui, dat ziet u goed! Met die bruine coryfee tussen onze twee meest malse -doch meest sensuele- vleeshompen doen wij net hetzelfde als jullie, en in dezelfde vormen zoals jullie die onlangs in uw toiletpot hebt gedraaid of zelfs -God Beware- gespoten. Schijten.

Ik snap werkelijk niet hoe jullie stinkende, zwetende holbewoners het alleenrecht tot deponeren van faeces hebben kunnen opeisen. Pire encore, een beetje gêne is vandaag de dag nog wenselijk. Het enkelvoudige gebruiksrecht van onze anus claimen echter gaat me toch ietwat te ver. Ieder diertje zijn pleziertje, maar de ontkenning van de ontlastingsfunctie van het vrijgevochten neukhol is op zn minst gezegd lastig.

Probeer het maar eens, dames, een knoert van een scheet te laten in het bijzijn van uw liefste. Tig mannen zullen het af-, of als het in zijn liefdesnest was, u buiten trappen. Echte Vrouwen doen zoiets niet. Toch?

Natuurlijk hebben wij daar een onfeilbaar slot voor, bespreken wij op café niet onze remsporen, vergelijken wij op scoutskampen niet onze hoop en naar de “grote wc gaan” doen we heus alleen. “Dutch ovens” zijn geen constante op pyamafeestjes en wij delen onze scheten niet in in geluidscategorieën. Maar dat wil niet zeggen dat we daar niet het recht toe hebben, nom de Dieu!

If I just bursted your bubble, I hope it smelled funny.

IMHO

10 Jan

Na ettelijke chatgespreken met spellingsgewijs minderbedeelden moet me toch even iets van het hart. Telkens wanneer ik een opmerking maakte over verschrikkelijk gruwelijke dt-fouten, mijn hoofd brak over n3rdy afkortingen of hun wees op eindlettergebruik kreeg ik steevast dezelfde zin naar mijn bevallige smoeltje geslingerd: “seg tis maar internet zenne!”

Er zijn al vele discussies gevoerd over internettaal, en of deze al dan niet de kennis van het Nederlands doet verloederen. Het is logisch dat de taal zich aanpast aan nieuwe communicatietechnieken. Woorden als “downloaden”, “harddisk” en “e-mail” zijn heden ten dage terug te vinden in ieder goed woordenboek. Het internet biedt ons immers de mogelijkheid om met mensen over de hele wereld ideeën en gigabytes uit te wisselen. Communication to the max! Engels is hierbij DE voertaal, en dus logischerwijs ook aanvoerder in het nieuwe lexicon binnen het internetjargon. 
Op het www wil iedereen snel zoeken, snel informatie vergaren en snel ‘even een filmpje afhalen’. De internetgebruiker wordt lui, samentrekkingen zijn hip en eindletters worden vaak als overbodig beschouwd. Zo zal iemand vandaag de dag je vrage om naart pleintje te kome. Charmant? Xiet nochtans ni graag.


Menig taalpurist is bang dat de “lakse schrijftaal” zich zal uitbreiden naar standaardtaal. Zeker omdat er een soort didactische wet geldt dat studenten niet beoordeeld mogen worden op spelling tijdens proefwerken, tenzij het bewuste proefwerk betrekking heeft tot spelling. Zo sluipen “vrage” en “kome” natuurlijk langzamerhand binnen. Deze angst blijkt misschien nog terecht te zijn!

Schrijftaal is anders dan spreektaal. Het gebruik van officiële taal is een blijk van status en een goede opleiding, de internetter surft, snelt, leest en ziet, en kort in. Klinkers zijn geluid, en geluid lijkt op het internet een teken van slechte smaak: overbodig en storend. Enkele populaire acroniemen vindt u hier. Dit is een complete verbastering van alles waarvoor Willems en co jarenlang gestreden hebben, al zie ik dit niet direct opduiken in een (officiële) brief. Of moet ik snail mail zeggen?

Het internet een snelweg, maar wie snel wil reizen maakt zich ook licht.

Epitaaf

4 Jan

ik schrijf om te kunnen schrijven. ik schrijf omdat mn leven ervanaf hangt.

Morgen moet immers een portfolio ingediend worden. Een allegaartje van schrijfsels waar ondergetekende weer veel te laat aan begonnen is. Zodoende probeert ze als een sneltrein wat bij elkaar te kriebelen, ware het niet dat de perfectionist in haar dan zijn lelijke kop laat zien. Ik kàn niets ondermaats afgeven! Afgezien van het lakken van mn teennagels is er NIETS waar ik niet bijzonder pietepeuterig in ben. Van het flossen van mijn tanden tot het schrijven van een boodschappenlijstje, alles moet tot in de puntjes esthetiek uitstralen. 

Met dat portfolio zo ook hetzelfde. Proffen zijn leeuwen, ze verscheuren, bijten en slurpen, om zich dan af en toe te verslikken in een dt-fout op een slide. Geen énkel monster gaat denken “O, Zij, ja, het is duidelijk, ze had gewoon haar dagje niet”. Neen, ze schudden hun harige hoofden, klemmen hun rode marker tussen hun tanden en denken simpelweg dat ik niet kan schrijven. Met 1 eclipsvormig rood gebaar vagen ze heel mijn toekomst van tafel. Dat mag ik niet laten gebeuren. Niet alleen mijn toekomst, maar ook mijn reputatie staat op het spel! 

Vandaar dat ik nu wanhopig de boel bij elkaar tokkel. Ik schrijf in de hoop dat de vibe me te pakken krijgt, dat de schwung weer in mn vingers zit en de woorden met elkaar hoempapa dansen zonder dat er eentje struikelt. Geen pretje voor jullie om te lezen, ongetwijfeld, maar onthoud:

 

Ik? ik heb gewoon mn dagje niet.

Come on baby twilight my fire

2 Jan

in plaats van woord bij de daad te voegen, zoals ik in vorige posts vaak deed, voeg ik nu de daad bij het woord. Bloggertime!

Vandaag zag ik Twilight en mijn leven is veranderd. Ik naai mezelf dicht, ik val een kilo of vijfenveertig af en doorkruis londen al hangt mn leven ervan af. Ik moet wil en zal Edward Cullen aka Robert Pattinson. De beau wandelde mijn leven binnen in een prachtig duifgrijze jas en ogen waar mijn tepels van uit hun winterslaap ontwaakten. HALLO!

Normaliter laat ik me niet vangen aan filmhypes. Ik plengde geen traan toen Leo een frisco werd, Josh en Ben mochten voor mijn part zichzelf te pletter vliegen en de hetse rond Mr Ripley heb ik nooit gesnapt. Maar nu ben ik verkocht, wat zeg ik, gebeten! Twilight belandt bij deze stante pede in mijn top 2009 lijstje, hou me eraan en neem zelf een kijkje! Geen vrouwmens houdt het droog. Ik heb gelachen, gehuild, ik ovuleerde uit mn stoel en meer moet een goede film voor mij niet zijn. 

Drie hoeraatjes en een ticket voor de Eurostar, return date: unknown.

Nieuwjaarke zoete, voor mijn daden zal ik boeten

2 Jan

Zondadig is dit jaar weer voor me geweest, zo’n zwijnestal dat ik niet eens de moeite ga doen een netjes overzicht te maken. Mijn grootste zonde is, lieve lezer, dat ik niet frequent genoeg geblogt heb. O ik heb wel geschreven, maar niet genoeg gedeeld. Vond dat jullie geen zaken hadden met mijn geniali- ofte bestialiteiten. Er waait een andere wind door mijn lichaamsharen. Vanaf nu word ik zo open en bloot dat zelfs Goedele Liekens er onpasselijk van zou worden. Ik deel alles, àlles, al ware ik Rapidshare. 

Uiteraard heb ik ook andere voornemens. Voorwendsels die ik, nog voor ik ze echt genomen heb, alweer aan de kant schuif. Een beetje zoals het ontnuchteren tijdens een one-night-stand. Later deze maand ongetwijfeld meer daarover, momenteel verkeer ik nog helemaal in die tintelnieuwjaarlijkse feeststemming. Hier volgt mijn charter

met pyamabroek leren slapen

Een vreemd voornemen lijkt jullie ongetwijfeld, maar het is al jaren een frustratie. In Friends en Women’s Secret zie je ze prachtig wezen. Gestreept, geblokt, gebloemd of effen, ik heb er al vaak mijn portefeuille voor geopend. Thuis nam ik dan een douche, kreunde bij de gepaste producten en stapte heerlijk geurend in mijn fonkelnieuwe pyama. Met een boekje. En een dekentje. Zoals het hoort. Tot daar gaat alles perfect. Zo wonderbaarlijk dat ik af en toe wou dat ik mezelf niet was, zodat ik naar mezelf zou kunnen kijken. Maar dan wordt het bedtijd. Ik con yammies stap mijn donzen nest in, met het voornemen heerlijk te slapen. Na een halfuur woelen berust ik echter in mijn lot. Ook deze keer lukt het niet. Ziet u, ik ben heus geen kachel onder de lakens, ik denk zelfs dat ik eerder een koukleum ben, maar vanaf er stof rond en tussen mijn benen gewikkeld zit gaat er een alarmbel af in mijn hormonenstelsel. Ik begin te zweten als een zwijn. Er is geen eleganter manier om het proces te beschrijven, zodoende wind ik er ook geen doekjes om. In ieder ander geval ben ik ab-so-luut voorstander van een beest in bed, maar in deze kwestie zwaai ik de witte vlag en vliegt mijn pyamabroek naar een hoekje van de kamer. Om enkele weken later vol hoop weer opgevist te worden.

racisme bannen uit de slaapkamer

het brave meisje in mij verplicht me dit te doen. Hoewel mijn lakens vrij Benetton-ish zijn, ligt er nooit een kleurrijk persoon onder. Racisme is not-done, maar bij dit voornemen heb ik nog het meeste twijfel. Er zijn immers nog een paar blanke exemplaren die ik graag in mijn bedstee wil verwelkomen, en gezien het spreekwoord luidt dat je eens je black gedaan hebt, je nimmer teruggehet ben ik ietwat sceptisch. Een mens kan op vlak van seks nooit voorzichtig genoeg zijn vind ik zo. 

Meer uiterlijke zorg voor mezelf dragen

Nooit meer last van verdwaalde wenkbrauwhaartjes, ruwe huidplekken of ingegroeide teennagels. Ik wandel vanaf nu geplukt als een kalkoen en zachter dan een donzen badjas -enkel minder voluptueus- door het leven. Geen dag verwaarlozing meer! Voor u denkt dat ik een of ander vunzig voorstandster van okselhaar ben, of een trien die des winters de beenbegroeiing voor de gemak en warmte maar laat groeien: HALT! Ik ben een meisje-meisje. Ik heb genoeg poeders, cremepjes en borsteltjes om een heel bejaardentehuis weer te hydrateren en doen stralen. Ik kruip echter nooit met volledig bewustzijn mijn bed in, en wanneer ik eruit rol is mijn toestand al helemaal bedenkelijk.  Maar dat is afgelopen. Iedere ochtend en avond hetzelfde mantra: Wash- rince-repeat.  Wash- rince-repeat.  Wash- rince-repeat.  Wash- rince-repeat.  Wash- rince-repeat.

mayonaise leren maken

om de grappenmakers alvast de mond te snoeren: 

Klop om te beginnen het ei op samen met de mosterd en de zout en peper. De mosterd zorgt voor een mooie binding. Giet de zonnebloemolie in een dunne straal in de opgeklopte ei, mosterd en kruiden en klop tegelijkertijd flink. Blijf de olie in een dunne straal gieten totdat je merkt dat de mayonaise begint te binden: dan mag je meer olie toevoegen, maar blijf flink kloppen totdat alle olie op is. Klop verder tot de mayonaise zijn gewenste dikte heeft bekomen. Als u de mayonaise niet direct gebruikt, doe hem dan in een glazen kom. Liefst niet in een gesloten bokaal: dan gaat de mayonaise snel schiften. 

Het lijkt me een peulschil, ik hou jullie op de hoogte.