Archive | Maatschappijleer RSS feed for this section

De Trein Der Vaagheid

14 Mrt

Het lijkt wel alsof openbaar vervoerden alle ethische en hygiënische gedragscodes aan hun toch al besmeurde laars lappen.

Desondanks de goedbedoelde briefjes in de treinwagons slaagt er menig medereiziger in mij voor de rest van de rit te degouteren waardoor ik met een wee gevoel in mijn maag en een totaal gebrek aan liefde voor het menselijk ras op mijn bestemming aankom. Aangezien België ongeveer drie piskilometers breed is duurt de langste treinrit zo’n tweeënhalf uur. Niet bijster lang wanneer u dit doorbrengt in het gezelschap van een ice tea green en een goed boek lijkt me, en allerminst het excuus om alle remmen maar even los te laten.

De reden voor deze inderhaast op mn smartphone getypte blogpost is de luide boer die ik daarnet op de IC-trein Brussel-Tongeren mocht aanhoren. De dader was een allerschattigst oud mannetje dat misschien inderdaad gezien zijn leeftijd zijn lichamelijke functies niet meer helemaal onder controle had, maar het je m’en foustisme op zijn gezicht en dat van zijn vrouw heeft me compleet verbouwereerd in mijn stoel achtergelaten. Moest ik 78 zijn en mijn blaas zou het nodig vinden zich even te legen op een openbaar bankstel zou ik me op zn minst met een rood hoofd excuseren. Voor Fons bleek dat echter een no-go, al zeg ik niet dat hij trots was op de decibels die hij had geproduceerd. Hij friemelde aan zijn veston en was dankbaar dat niemand behalve een of ander gewijfte van 24 (ik dus) geschrokken zijn kant op keek.

De pendelaars zijn het ondertussen al gewoon denk ik, de beestenwagons van de NMBS en DeLijn. Arabieren die luid telefoneren, tienermeisjes die over blowjobs praten, een ambtenaar die continu luid zijn neus ophaalt of de moddervette vriendinnenclub die stinkt naar zweet en sigaretten. Net als de dagelijkse vertragingen wil ik dit niet meer vanzelfsprekend vinden. Als ik reis, doe ik dat in stijl. D’accord, ik walm soms nog naar de alcohol van de dag ervoor, maar ik zorg er dan op zn minst voor dat ik een aangenaam decoleté heb. Het leven draait op geven en nemen, en wanneer u ervoor kiest de lucht en mijn humeur te verzuren dan moet u mij daar op zn minst iets voor in de plaats geven. Het recht op een hautaine blik is dan wel het minste.

Dus vooraleer alles uw spuitgaten uitloopt en we met zn allen met kak naar elkaar beginnen smijten roep ik u allen eigenlijk met drang op uw beestig hippiegedrag thuis te laten wanneer u zich in het openbaar begeeft. Ik en mijn bloeddruk zullen u dankbaar zijn.

crack whores

13 Mrt

In een wereld waar iedereen naar het “juiste” gezicht en het “juiste” lichaam streeft woekert al even een nieuwe trend. De imperfectie als perfectie. Vooraleer u allemaal uw uitgroei laat uitgroeien en aan uw puisten gaat pulken kan u maar beter eerst even luisteren naar deze ugly duckling. Een slechte huid, gele tanden of een bochel worden nog steeds universeel als lelijk beschouwd, maar op vele vlakken mag u tegenwoordig uw wat mindere kantjes omhelzen.

Het lijkt alsof de mode-industrie beseft heeft dat ze er met haar veeleisendheid de laatste jaren is over gegaan. Berichten over modellen die stierven van de honger of die hun lever kapot maakten met de verplichte Roacutane waren niet weg te denken uit de lifestylekaternen van de krant, en jonge meisjes huilden zich de ogen uit boven gephotoshopte kiekjes van Adriana Lima en Gisele Bündchen. Wellicht hebt u zélf al menig tube foundation tegen de spiegel gekeild en bent u en crise op de badkamervloer in elkaar gezakt. Moeder of die deugdzame vriendin gaf u dan een schouderklopje en sprak over onrealistische verwachtingen: de mode-industrie was de boosdoener en Karl Lagerfeld de vleesgeworden duivel.

Imperfection is beauty, madness is genius and it’s better to be absolutely ridiculous than absolutely boring
(Marilyn Monroe)

Er zijn ongetwijfeld pagina’s volgeblogd over Miuccia die het plots nodig vond volluptueuzere modellen de catwalk op te sturen en ik heb zelf ook al genoeg gememd over te dik of te dun zijn voor haute couture. Aangezien ik, los van mijn haat voor alles hippo, niet een van die mensen wil zijn met een stokpaardje, richt ik mijn FakePlastic Rant op al die modellen die het laatste jaar covers en grote printcampagnes halen alsof het niets is, terwijl ze gediend zijn van een toch wel niet het minst subtiel te noemen spleetje tussen de tanden. Het idee dat een klein schoonheidsfoutje net de perfectie accentueert is niet nieuw, en vooral in de schilderkunst werd er al vaak mee geëxperimenteerd. Ook  Madonna en Brigitte Bardot wonden met hun “crevice dentale” al menig man rond hun vinger, al moet u niet proberen zich dat voor te stellen. Modellen Lara Stone, Georgia Jagger, Keke Lindgard en Jess Hart echter brengen de term “spleetje” naar een ander, postnataal level. 

Voor u mij stenigt: ik ben gek op schoonheid met een hoek af. Niet overdreven, maar voor mijn part mag er best wel iets mankeren aan een model, zolang de neus en de kaaklijn maar strak en recht zijn. Bovendien vind ik het gebit à la Mme Paradis-Depp wel best beminnelijk,  maar u kan me geen ongelijk geven dat sommige van bovengenoemde modellen makkelijk een bijbaantje als tramspoor zouden kunnen vinden met hun geul. Het is een tikkel overdreven, en de hype die errond bestaat stimuleert de hang naar de (imperfecte) perfectie nog meer. Ik maak geen grap wanneer ik u digitaal meedeel dat tandartsen aller landen de vraag naar een beugel die een spleetje tussen de voortanden creëert niet bij kunnen houden. Wanneer ik zoiets lees rijst bij mij de vraag of deze hele “revolutie” wel zo positief te noemen valt.

Bref: als straks de scheve knobbelneus mode wordt, gaan we dan met zijn allen op elkaars smoelwerk slaan? Ik stel me alvast kandidaat.

Duizend bommen en grenades

19 Feb

Reverze, het mekka voor de versgelakte en felgeklakte medemens. Al van zeven uur ’s avonds staan ze aan te schuiven voor de deuren van het -hoe kan het ook anders- Antwerpse Sportpaleis. En sporten, dat zullen ze zeker. Op meer dan zeventig dj’s zullen deze vriendelijke johnen tot 7h ’s ochtends de vloerborden doen trillen. 

Als u zich nu afvraagt wat ik in hemelsnaam in dat hellehol te doen heb gehad dan hebt u mijn blogs niet met de nodige aandacht gelezen. Ik werk als bar- en promomeisje voor een eventbureau dat mij naar alle uithoeken van het land stuurt. Van hondenshows naar de Eroticabeurs, van Laundry Day naar Bassleader, en nu dus ook Reverze.

Het lijkt alsof iemand een maand lang Jersey Shore verslonden heeft en hier de restanten uitbraakte. Hoog haar, feloranje make-up, airmaxen, het obligate petje en shortjes met in strass een woord dat ik persoonlijk niet met mijn derriere zou willen vereenzelvigen. Tant pis, pour les filles la même chose. Ze fistpumpen alsof ze eigenhandig het gat in de ozonlaag groter willen maken en hippen rond als geconstipeerde mussen. Een enkeling besluit om tien uur dat het genoeg geweest is en legt zich te rusten in een plasje (eigen?) braaksel. Die van het Rode Kruis stonden erbij en keken ernaar.

Skinheads stroomden af en aan voor wat zij noemden ‘”veel te duur piswater” waarop mijn Zimbabwaanse collega van schrik onder de toog kroop. Ze maalden met hun tanden de binnenkant van hun wangen aan flarden en staarden met de blik van een pitbull die net een gewond konijntje spotte in de leegte. Nu moet ik zeggen dat sommige grieten er inderdaad wel uitzagen als roadkill, of op zn minst iets van de weg hadden geschraapt om het aan hun toch al torenhoge kapsel te spelden, maar dat wil niet zeggen dat ze deze agressieve lullen verdienden.

Ik moet het hen echter wel nageven, de johnen en marina’s van de eenentwintigste eeuw (nu kortweg guido of guidettes genoemd): om zeven uur ’s ochtends stonden ze nog steeds te gààn! Als taaldeskundigen zich over voorbije werkwoordcombinatie buigen zullen ze even verbouwereerd zijn als ik toen ik om half acht ’s ochtends met borstels de feestvierders moest buitenjagen. Enkele vriendelijke neonazi’s hielpen verwoed mee de losse flesjes in vuilniszakken te steken terwijl de rest ons een prettige opruim toewenste. Something ‘bout those little pills..

Bloody Valentine

14 Feb

Beereke, scheetje, mushi, lieverd, kroelkopje. Het is Valentijn en menig gemelkmuilde bijnaam wordt vandaag de dag inderhaast op een hallmark gekrabbeld. Petoeterke, framboosje, poezewoefke. De bijnaam verklaart zichzelf: het is een naam naast het dagdagelijkse etiket waarmee u door het leven moet, vaak gegeven door fervente voor en/of tegenstanders. Wie geluk heeft krijgt nog een ietwat persoonlijk troetelwoordje, maar de meesten moeten het stellen met het gedoodverfde “schat”.

“Darling, is dat een steenpuist of een aambei?”. Toegegeven, een bijnaam geeft iedere dagdagelijkse zin net dat ietsje liederlijkheid, en sommigen zullen zich best gevleid voelen wanneer hun hartendief tijdens het oorknabbelen enkele poeslieve naampjes naar binnen lispelt, maar de gemakzucht hiervan valt niet te onderschatten. Niet ieder stuk onbenul vindt het of u immers de moeite waard een echte naam te onthouden, en zo is een rits troetelwoordjes nog het gemakkelijkste. Nu moet u het niet op een krijsen zetten wanneer uw borden-ontwijkende-partner u liefdevol toespreekt, maar maar als hij zijn exen ook steevast “poepie” noemde zit daar zeker een luchtje aan.

Dit volstrekte gebrek aan veelzijdigheid zorgt tijdens veel Valentijnsacties voor problemen lijkt me. Zo ook bij De Lijn, het vervoersbedrijf dat het liefdesbootje niet aan zich voorbij wil laten gaan. “Sms uw liefdesboodschap naar willekeurig getal en verras je liefste met een berichtje op zijn vaste tram of bus”. Knappe marketing, al vraag ik me af of ‘Binkie’ zijn “poezeke” wel zal herkennen tussen alle andere kroelende liefdeskrabbels.

DE Valentijnsboodschap die mij tot tranen toe roerde en werkelijk mijn dag maakte was te vinden in de Kiss&Ride-rubriek van het gratis Metrokrantje. Het vermakelijke berichtje was afkomstig van iemand’s “dikke vette marmot” en is ideaal om deze Valentijnsblog mee af te sluiten:

Mijn zoetje; het is nu elf jaar geleden dat jij voor de eerste keer op mij gekropen bent… ik hou van jou!

shizzle for your nipple

25 Jan

Als journaliste in spé is het geen goed idee om het woord shizzle in de mond te nemen. Niet alleen omdat een journaliste in spé vaak een gloeiend heet drankje in haar mond heeft en niemand ondergespetterd wil worden, maar vooral omdat shizzle nu niet bepaald “je dat” is. Het is het prototype slang dat enkel wiggers durven utiliseren, en ik denk dat het zelfs dààr al passé is.

Er hebben dus al heel wat mensen vreemd opgekeken telkens ik en mijn vriendinnen “-izzle” tot een hoogwaardig achtervoegsel bombardeerden. Misschien verloren we er zelfs opdrachten mee. Toch ben ik de Jeanne D’Arc van het niet-voor-de-hand-liggende lexicon. Woorden die je kan proeven, die je huig kietelen en je lippen doen blozen, ik verzamel ze en spreek ze uit. Mijn liefde voor woorden heeft me echter al vaak teleurgesteld. Aardperen zijn immers niet te vreten, Mitsubishi maakt zover ik weet enkel lelijke auto’s en konkelfoezen levert achteraf enkel problemen op. Franjes raken steevast in de knoop , wanneer je stelselmatig je medemens fnuikt beland je in de hel en kemphaantjes hebben blijkbaar gemene sporen.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet ieder meerlettergrijpgraag woord in mijn hart toelaat; er zijn er waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb. Een daarvan, en wieweet zelfs de kroonspanner, is “borstlap”. Volgens de Van Dale is een borstlap een beschermend leer tijdens het schermen maar ik associeer het sans doute met een sportbh, nog zoiets waar ik mottig van word. Ik weet niet hoe het daar op borsthoogte bij u zit, maar ik heb toch wel wat hangen. Afijn, hangen, dat is een werkwoord dat ik ten alle tijden wil vermijden als het om mijn borsten gaat. Daarom draagt men sportbh’s, het schijnt. Afgrijselijk lelijke dingen die er alles aan doen opdat uw partner u bij het uitkleden na een fitnessessie gewoon naar de douche laat gaan, het maakt u ongeveer zo aantrekkelijk als de gemiddelde vrouwelijke worstelaar.

Waarom moeten die dingen perse zo lelijk zijn? Turquoize, zwarte of vleeskleurige stukjes acryl met vier-vijf-zes spanlappen over je tepel en schouderbandjes die zelfs onder een tshirt nog vandaan zouden komen. Ik ben compleet pro- alleswatmijnborstenhunstevigheiddoetbehouden, maar ontwerpers mochten wel eens wat meer hun best doen. Zelfs Stella McCartney slaagde er bij Adidas niet in om rondborstige vrouwen wild op en neer te laten springen. Hun gewone BH’s kunnen dat niet aan en er is no way dat ze hun chest of treasures in zulkiteiten zouden hullen.

Meilleurs designers (leestip: dat moet rijmen!); gebruik eens vrouwelijker materialen, maak het een minder opzichtig ergonomisch kledingstuk. Leuk het op met studs, strikjes of stras, maak het vrolijk en laat hem schreeuwen “hey wees blij! Je hebt tenminste iets dat je tegen hangen moet beschermen in vergelijking met Druiventiet van het vierde verdiep”. Pimp my bra, loezen in the sky with diamonds around the neckline, do you think you can bounce, tieten om te zien! Dan, en pas dàn zal ik me inschrijven voor mijn specialiteit: het Olympisch gehakopdetakspringen, wat een goede sportbh vereist.

(aangezien mijn blogpost onsamenhangend gebrackel is krijgt u ook de keuze tussen TWEE nummers!)

of

Parce que tu as le jeu, chiennes!

13 Jan

Terwijl ik dit schrijf voert de vrouw schuin tegenover me op de trein haar inVuitton gehulde chihuahua kalfsworst. Roze plakjes, zorgvuldig in stukjes gescheurd. Met dezelfde flair als de rondborstige slagersvrouw vroeger kirde of “het flinke meisje nog een vleesje wou” dient ze de kleine schreeuwlelijk brokjes dood dier toe.  Het papier ligt op haar schoot maar ze schijnt de vetvlekken niet op te merken. Moederlijk kijkt ze het harige scharminkel in de ogen, en ze tuit haar lippen. De chihuahua, die uiteraard geen eigen treinticket heeft, reist mee op de schoot van de vermoedelijke vader des huizes, een sortement David Hasselhoff met betere dagcrème die hoogst waarschijnlijk een Babyliss onder de kerstboom gevonden heeft. Dat zal sinds de feestdagen ineens het enige zijn wat hij kreeg. Hij ziet er verwaarloosd uit, de man. Zijn uiterlijk is smetteloos; zijn blonde haar is pasgeföhnd, en zijn broek net gestreken maar in zijn ogen borrelt echter pure wanhoop. Niemand kan het hem kwalijk nemen. Hij is een volwassen kerel en het enige met bloed doorpompte wezen dat in de buurt van zn kruis komt is een harig blond ding dat zelfs Japanners te nauw zouden vinden.

Hij is heus niet de enige. Tochtjes door eender welke stad bij het krieken van de ochtend of in de stromende regen leverden me al meermaals dezelfde taferelen op. Venten die met het kleine kefmormel van hun vrouw de straat op worden gestuurd. Alsof de vernedering van zo gespot te worden door “zijn maten” nog niet genoeg is wordt hij in het huishouden gereduceerd als de professionele hondenwandelaar en occasionele geldoptafelbrenger. Zijn broek laat hij enkel nog in de badkamer zakken. Een logische reactie zou zijn om de  baldadige blafbek bij het eerste beste onbewaakte moment  door de wc te spoelen of over de haag te smijten, zijn ze gelijk met die kees klaar. In praktijk gaat de man mee in de onbegrensde adoratie voor het dier dat zich s nachts tussen hem en zijn vrouw nestelt. Wanneer hij thuiskomt van werk, roept hij al vanuit de gang dat “papa een verrassing voor zijn kleine Fiona heeft”, wat hem eindelijk nog eens een klinkende klapzoen van de vrouw aan wie hij eeuwige trouw beloofde oplevert. Affectiemeter +10. Er zijn vele dingen die mij triest maken, beminde  bezoekers, en dit is er zeker een van. Vandaar dat ik ook aan wil zetten tot actie.

Mannekeslief! Wanneer uw relatie in zodanige sleur is komen te zitten dat het enige waar u als koppel nog gezamenlijk opgewonden over wordt de nieuwe hondenmand is hebt u wel degelijk een probleem. Sleur staat hier niet meer gelijk aan op puberale wijze een tong draaien maar over de allesoverschaduwende waarheid die uw huwelijk omkringelt. Kijk het recht in de ogen: uw mariejaasj is om zeep. Of het uw schuld, die van uw eega of die van de man in de dierenwinkel was is nu zelfs niet meer aan de orde, er moet actie ondernomen worden. Steek uw geld dus liever in een goede advocaat of een rondborstige maitresse (of beiden) dan in het mormel dat het hart van uw vrouw veroverd heeft. U hoeft dit niet te pikken! U bent een man met noden en talenten en het is tijd dat iemand u naar waarde schat. U hebt vast wel een stagiaire op het werk waar u wel wat meer dan tijd in wil steken, of enkele kameraden die op het punt staan een bachelortripje naar Lloret te maken. Wat het ook zij; u moet op figuurlijke wijze uw ballen laten zien. Verlaat die met hondenkwijl besmeurde lippen en dode ogen, ban die commanderende stem uit uw hoofd, blijf niet mijmeren over het seksleven dat eens was maar pak uw biezen! Nimmer of nooit zal u nog stront rapen, vanaf vandaag steekt u andere lichaamsdelen in het plastic!

Room 101

6 Jan

Vandaag even geen stilistisch of taaltechnisch hoogstandje. Vandaag geef ik megabytes aan de ongecontroleerde rant. Als gezonde twintiger wordt mijn leven al wel eens gestuurd door haat. Niet dat ik een bijzonder haatdragend persoon ben, maar er zijn een aantal dingen waar ik tot in de eindigheid van zal gruwelen. Studentenclubs, de geur van vanille vermengd met sigarettenrook, hippiestofjes, mensen die “Mia” van Gorki meezingen, muffe taxidennenboompjes, anarchisten, escargots, mensen die paardrijden, alles-met-kokos en dierenmishandelaars.

De  meest vreselijkste fenomenen die van God’s levensadem hebben geprofiteerd zijn echter motten en vlinders. Motten moet ik voor de meesten niet uitleggen, maar er zijn veel mensen die vlinders nog steeds associëren met “blije” dingen. Een dauwzachte weide, verliefdheid of gewoon “bloemen”. Voor hen en u schrijf ik deze blogpost.

Eer u denkt dat ik een manisch vrouwspersoon ben, en begin te krijsen bij de aanblik van eender welk insect: think again. Spinnen, torren, mieren, .. ze komen niet eens in de buurt van de horror die een vlinder voor mij teweeg brengt. Een van de redenen waarom ik hen nog het liefst tegen een stukje karton geprikt zie is hun afschuwelijk rommelige vliegpatroon. Paardenvliegen speedbrommen naar hun desgewenst doel, terwijl bijen en wespen zoemend en zoekend hun weg vinden. Kevers vind ik eigenlijk ook walgelijk, maar dat zijn trage en normale vliegers. Enkel vlinders fladderen zo willekeurig en chaotisch. Een persoon die hen vriendelijker gezind was zou het waarschijnlijk het lief’lijke werkwoord “dartelen” geven, maar ik spuw op hun gedrag. Het is alsof ze geen idéé hebben waar ze heengaan, tot het moment dat ze Een Mens spotten. Dàn weten ze plots wat te doen en fladderen ze zorgeloos voor uw gezicht, naast uw oren en in uw haar. Leuk is anders, gezellig evenmin maar het ergste is dat ze op geen enkele manier wegwillen.

Je kan ernaar slaan, met je armen zwaaien en heel erg luid brullen: ze blijven flutteren en sputteren alsof er niets aan de hand is. Meestal komen ze zelfs dichterbij! Werkelijk, lezerslief, wie denken die rotbeesten in feite dat ze zijn? “Hallokes, ik weeg net zoveel als een foto van mezelf, maar ik plan wel het menselijke ras uit te roeien door hen zodanig te frustreren dat ze op een gegeven moment uit wanhoop allemaal de hand aan zichzelf slaan”?

Niet dat ik een wetenschappelijk wunderkind ben, verre van zelfs, maar is hun vliegpatroon niet tegen iedere wet van de fysica? Stel: een object beweegt zich voort aan een bepaalde snelheid, komt een counterforce (in de meeste gevallen: mijn hand) tegen, bijgevolg begeeft het object zich in de tegenovergestelde richting van de counterforce  Is dat niet de natuur?! Is dat niet hoe alles werkt, hoe Mon Dieu het gewild heeft?! Het lijkt wel alsof vlinders een te gigantisch ego hebben om zelfs De Groote Wetten Der Fysika te respecteren! Wie heeft hen ooit dat privilege gegeven en in hemelsnaam en alles daarbuiten: waarom? Ze hebben geen hersens, geen bewustzijn, ze zijn volkomen onbruikbaar en wansmakelijk lelijk.Nu hoor ik u morren tot hier, dus ik deel het nogmaals: VLINDERS ZIJN LELIJK! Vindt u werkelijk, met alle eerlijkheid in uw beenmerg, dat dit mooi is?

Het is het meest verschrikkelijke zicht in de hele wereld. Ik haat hun dommige kraaloogjes, hun enge voelsprieten en hun afschuwelijke harige beentjes. Ik haat hun beenderloze vleugels, alsof er stukjes vervelde huid door de lucht vliegen. Maar het meest van al haat ik dat poederige spul dat zo nodig hun hele lijf en vleugels moet bedekken. Het is de bron van alle kanker, van alle onheil en van al het slechte in deze wereld. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat wanneer dat poeder ooit op mij neerdaalt ik heel snel heel erg ziek zal worden. Onthoud deze woorden!

En néén! Laat me zelfs niet beginnen over hun zogenaamde “mooie kleuren” want dat wil zeggen dat u reeds in hun val bent gelopen! Ik hou dit kort maar bijzonder duidelijk: welk ander fatsoenlijk dier heeft zo’n felle kleuren en spartelt voor mensen hun gezicht? Daagt het u dan niet dat ze u proberen in te palmen, te hypnotiseren zodat ze met hun gruwelijke masterplan van start kunnen gaan? Fuck 9/11, de échte conspiracytheory bevindt zich gewoon boven uw bloembedden!

Het is zo overduidelijk, en hopelijk voor u nu ook, dat de vlinder gewoon een vuil, monsterlijk, kwaadaardig, verdorven en duivels wezen is waar we best zonder kunnen. U hebt wellicht allemaal gehoord van Edward Lorenz, de schattebout die op de proppen kwam met de chaos theorie, door het plebs en enkele Ashton Kutcherfilms ook wel eens “butterfly effect” genoemd. Het principe stelt dat wanneer een vlinder in Zweden met zijn vleugels flappert, een tornado de kust van India verwoest. Of zoiets. Prent u dat in. De kust. Van fucking India. Heel. De. Kust. Door 1 simpele vlinder? U zou uw vangnetjes al moeten bovengehaald hebben, want de oplossing is zo simpel als het rotbeest klein is. Wanneer we deze walgelijke dragers des doods voorgoed uitroeien zal de wereld een mooiere plek worden. Een vrolijke plek.

Waar vogels dood neervallen uit de lucht, vissen massaal de geest geven en het bloed regent boven Parijs.

Trivia

18 Dec

Harry Truman, Doris Day, Red China, Johnnie Ray, South Pacific, Walter Winchell, Joe DiMaggio, Joe McCarthy, Richard Nixon, Studebaker, television, North Korea, South Korea, Marilyn Monroe, Rosenbergs, H-Bomb, Sugar Ray, Panmunjom. Brando, “The King and I”, and “The Catcher in the Rye”, Eisenhower, vaccine, England’s got a new queen, Marciano, Liberace, Santayana goodbye. Josef Stalin, Malenkov, Nasser and Prokofiev, Rockefeller, Campanella, Communist Bloc, Roy Cohn, Juan Peron, Toscanini, Dacron, Dien Bien Phu Falls, Rock Around the Clock , Einstein, James Dean, Brooklyn’s got a winning team, Davy Crockett, Peter Pan, Elvis Presley, Disneyland, Bardot, Budapest, Alabama, Khrushchev, Princess Grace, Peyton Place, Trouble in the Suez. Little Rock, Pasternak, Mickey Mantle, Kerouac, Sputnik, Zhou Enlai, Bridge On The River Kwai, Lebanon, Charles de Gaulle, California Baseball, Starkweather homicide, Children of Thalidomide, Buddy Holly, Ben Hur, Space Monkey, Mafia. Hula Hoops, Castro, Edsel is a no-go, U2, Syngman Rhee, payola and Kennedy, Chubby Checker, Psycho, Belgians in the Congo. Hemingway, Eichmann, Stranger in a Strange Land, Dylan, Berlin, Bay of Pigs invasion, Lawrence of Arabia, British Beatlemania, Ole Miss, John Glenn, Liston beats Patterson, Pope Paul, Malcolm X, British Politician sex, J.F.K. blown away. Birth control, Ho Chi Minh, Richard Nixon back again, Moonshot, Woodstock, Watergate, punk rock, Begin, Reagan, Palestine, Terror on the airline, Ayatollah’s in Iran, Russians in Afghanistan, Wheel of Fortune, Sally Ride, heavy metal suicide, Foreign debts, homeless Vets, AIDS, Crack, Bernie Goetz, Hypodermics on the shores, China’s under martial law, Rock and Roller cola wars, …

 

u bent nu klaar om als een volslagen malloot naar uw televiesietoestel te schreeuwen, weet wel dat het Van Looy worst zal wezen. 


Generation Why

11 Dec

Gegroet vijftigigplusser,

De laatste tijd wijst u uw vinger nogal veel richting mijn generatiegenoten. We zouden lui, totaal gedesinteresseerd en egocentrisch zijn. Het klopt dat de vele minkukkels die u op de stenen bankjes van de Meir ziet hangen tijdens schooltijd geen klap voor hun kop waard zijn, maar wie kan het ons uiteindelijk kwalijk nemen?

Ik zou niet zozeer spreken van een gebrek aan interesse als wel van een gebrek aan vertrouwen, op ieder vlak.

We worden dagdagelijks geconfronteerd met de dwalingen van ons systeem en pessimistische beleidsmakers die bassen dat “dit land om zeep is”.
Zinnen als
“waarom zou ik nog naar school gaan, het heeft geen nut, kijk maar naar al die werkloosheid”
“dit is formatieronde 89 en we hebben nog altijd geen akkoord (enter: dit land is om zeep!)”
“ik geloof misschien wel in de christelijke waarden maar ik verfoei het instituut kerk”
“allemaal goed en wel, die bijdragen voor de sociale zekerheid, maar wie gaat er voor mijn pensioen zorgen later?” zijn legio in 2010

Deze teleurstellingen en angsten worden niet opgevangen, wat leidt tot een toename van je m’en foustisme, egoïsme en cynisme. Waarom zou de jeugd zich nog engageren als er niets of niemand is die hen nog motiveert? Niemand die hen laat zien dat bepaalde waarden zoals solidariteit en stabiliteit nog de moeite zijn. De oudere generatie, u mevrouw/mijnheer, pikt daarop in en wijst op het lak aan engagement.

Was het in uw tijd echter niet allemaal een tikkel duidelijker? U wist waar u voor vocht, uw problemen lagen voor uw neus. Leuven Vlaams! Seksegelijkheid! Personalisme! Geef ons een bloem en wat gras dat nog groen is! Ban de Bom! Pak de Pil! 

Wij worden opgezadeld met long term problems zoals de vergrijzing en de opwarming van de aarde. Problemen waar wij op dit moment nog niets van merken. We krijgen formaties, regeringsonderhandelingen en infantiel gekibbel onder onze neus geduwd al ware Brussel-Halle-Vilvoorde het epicentrum van ons bestaan. En voor de jeugd zijn er dan nog de Europese octrooien, laat ons Quickie bedanken! Als het er echt toe doet worden we een machine, met Engeland als brutaalste voorbeeld. Vandaag op dit moment ahora echter worden wij niet persoonlijk getroffen. Generation Me vindt het allemaal een ver van hun bed show, en houdt zich bijgevolg liever bezig met de wie er in wiens bed belandt show. Seizoensstops van GossipGirl zijn het einde van de wereld, en niets is triester.

Het is waar, de laksheid zit er stilaan ingebakken. Maar had u dezer dagen graag op de barricades gestaan?

Peace, Love en andere tennistermen, 

Een jongere die net zoals het merendeel van haar generatie wél geeft om het feit dat er mensen in de kou slapen, dat drinkbaar water nog steeds een privilege is en de belangrijke adviseuren van de machtigste man ter wereld mannetjes van GoldmanSachs zijn

Teenage Wasteland

11 Dec

Vorige week maakte ik mezelf onsterfelijk met de uitspraak dat al wie niet als een jong hertenkalf rondspringt op Blink182 geen ziel heeft. Als je “ho-mo-fiel” had verwacht leef je nog steeds in 1994.

Toch zie ik onder al dan niet hertenkalverige leeftijdsgenoten nog steeds veel ziellozen door de straten van menig studentenstad zweven. Ze hebben geen doel, geen drijfveer, geen passie. Ze “studeren maar wat” omdat dat tegenwoordig de normale gang van zaken is en kosten hun ouders en de maatschappij handenvol geld in plaats van eraan bij te dragen. Want oh nee, deze wezens gaan zelden tot nooit naar de les en falen op ieder examen. Hun inzet is nihil en hun punten evenaren dat. Ik geloof best dat niet iedereen gemaakt is om te studeren, uiteraard niet. Er is niets mis met mensen die na het middelbaar tally-ho zeggen aan het complete onderwijssysteem en zelf hun boontjes gaan doppen. Er zijn bovendien heel wat dromen die geen studies vereisen, en een kniesoor die daarop zou neerkijken.

Wat mijn petje (en dit seizoen moet dat een borsalino zijn) te boven gaat is dat zo weinig jonge mensen nog durven vechten voor hun dromen, hoe onrealistisch die ook mogen zijn. Wil je rockgitarist worden? Sluit je dan zeven uur per dag op in je repetitiekot en speel tot je vingers bloeden. CEO worden van een groot bedrijf? Loop stages en doe ervaring op. Reis je liever de wereld rond? Werk jezelf een jaar uit de naad, spaar al je geld en vertrék. Je werk in een kunstgallerij, een leven als F1-piloot, een eigen webshop: alors on travaille!

In plaats daarvan zittten deze ongewervelden een beetje op hun kot en op café te mokken en schreeuwen ze hoe alternatief ze zijn. “Ik pas niet in deze maatschappij!” Très bien mes chères, maar moet je daarom diezelfde maatschappij geld kosten omdat jij nog niet hebt bedacht wat je met je leven wil doen?

Vandaar ook even mijn Get A Life 101:

Liefste leegloper, parasiet van de maatschappij, “student”, trieste Forever Youngster,

U hebt ongetwijfeld een bepaalde droom. Wellicht zelfs een talent dat u verder wil ontwikkelen? Ga ervoor! Stop met aanmodderen! Schud uzelf eens door elkaar! Alles of niets! Nog! Meer! Uitroeptekens!

Niemand wil immers later aan zijn/haar kinderen moeten uitleggen dat “de papa/de mama altijd slechtgezind is” omdat hij/zij gewoon de cojones niet had om een van zijn dromen waar te maken. Als is het De Beste Appeltaart Van Het Dorp leren bakken.

Aangezien u waarschijnlijk naar goede gewoonte toch niet zal leren voor uw examens kan u beter hier eens over nadenken.

Minachtend verblijf ik,

FPR met een doel.


Wat een mooie droom had Pete Townshend toch!