Archief | oktober, 2008

Geen bericht.

24 Okt

Het is vandaag Internationale Knuffeldag. Aangezien een amigo me heeft doen zweren om van mijn volgende blogpost iets positiefs te maken, staat hier vandaag geen bericht.

Advertenties

Cynische Chihuahua schoffeert.

18 Okt

Gent. Een stad vergeven van leggings, kleurrijke sneakers en stoere leren jasjes. Fashionistas op pumps knipogen speels naar de cultuurbewusterd met spats. En plots die fietsbel.

Ik schrijf 17 oktober, de dag waarop menig regentaatstudent de cellulitis niet meer schuwt en kortgerokt en blankgebeend door de stadstraten pedaloo’t. Ze neuriën “you don’t know” van Milow tot in den treure en blazen af en toe een onschuldige fluit. Het is dag van de jeugdbeweging en het volk trekt zich kreunend terug. Met blozende wangen en beige broekjes beladen met badges stromen ze de aula’s binnen. Dat gratis ontbijt had voor hen zelfs niet gehoeven, deze girlie girls zijn TROTS om hun uniform aan te mogen trekken.

Hun lichtgekleurde kledingstukken vertonen sporen van dolle avonturen in het park, en de lap stof rond hun nek onderscheidt hen van andere enthousiaste boskakkers. De Furies der Vlaamsche Ardennen kiezen er immers vrijwillig voor op kampen in een soort zelfgegraven hol in de grond hun gevoeg te doen. Omgeven door dampende koeienvlaaien is het monkeysee-monkeydo principe immers zijn goud waard. Ook deze jeugdige bewegers verdienen voor mijn part een medaille.

Zonder mopperen staan ze ’s morgens vroeg in ochtendauwige formatie, en jagen met sigarettenrookvrije stem enkele slogans het bos in. Takken sjouwen, potten schuren, tentzeilen zepen en liedjes lallen, niets is hen te veel. Gedoemd tot maagdelijkheid, gevreesd door fauna en gefascineerd door de nieuwste Coldplay… ze beseffen zelf de ondragelijke lichtheid van hun bestaan niet. A.S Adventure kan er maar goed bij varen. 

Velen zullen zich waarschijnlijk afvragen of ik voor dit fanatiek frustratiestukje undercover ging, maar de waarheid is beschamender. Van mijn zevende tot mijn veertiende was ik Een Van Hen.
Zakdoek leggen-niemand zeggen! Tijdens mijn ontluikende puberteit werd het gebrek aan mannelijk schoon en Afrekeningmuziek plus de duur van de door mij nutteloos bevonden trektochten me teveel. Maar blijkbaar scheppen sommigen daar nog steeds plezier in.
“Mia heeft nooit afgezien” dacht Goedlachse Bever, en ze beklom zwetend de heuvel.

donker wordt de aarde

7 Okt

duister, OVERAL. 

 

Zo begon mijn allereerste nieuwjaarsbrief.

Propaganda van de week

6 Okt

vind je niet wie je zoekt?

dan heb je’m vast nog niet face gebookt!

Om te kotsen

3 Okt

Het lijkt alsof er enkel te bloggen valt wanneer mijn wereld weer in duigen ligt. De gruzlementen van mijn leven vormen een geweldige fundering voor een column als een huis, zeg dat ik het gevingerd heb.

Als dramaqueen pur sang worden akkefietjes in een handomdraai in een Tantaluskwelling omgetoverd. Zo zal ik nooit sip, maar altijd depressief wezen. Ziehier vandaag. Wakkergeworden met knalrode ogen, een onwaarschijnlijk irritante gortdroge keel, duizelingen en het gevoel alsof ik met mijn trommelvlies de honderd meter over kunstgras heb geschoven. Bijgevolg ben ik niet verkouden, maar heb ik de griep. Die weerhoudt mij er echter niet van om mijzelf vol te stouwen met allerlei ondeug’lijkheden. Kilo’s chocolade en broodjes kaas zijn de afgelopen twee dagen de revue (ofte: mijn immer tijdloos krullende onderlip) gepasseerd. Nu is dat an sich geen ramp, ware het niet dat ik door een calamiteit van een schildklier nog maar bijkom door te kijken naar een glas cola. Om over alchohol nog maar te zwijgen.

Onlangs las ik in een of ander blad dat zijn twee euro niet waard was over drunk-o-rexia, een fenomeen dat mij veeleer als nieuwe plaat van een obscure rock’n roll band ter ore kwam, maar echter een nieuwe trend in studentenland schijnt te zijn die ik nog niet opgepikt heb. In het vooruitzicht van een avondje vloeibare calorieën zwelgen hongeren studentenwichten zich uit. Ter compensatie, zeggen ze dan. Hun achterhuid kan waarschijnlijk mooi concurreren met mijn halve grapefruit die ik steevast iedere ochtend als ontbijt naar binnen lepel. Uithongeren is een no go, want  cellulite is voor het leven. Une femme avertie en vaut deux. Ik voel een nieuw t-shirt opkomen! Die halve pompelmoes staat evenwel symbool voor mijn eeuwig optimisme. Mijn dag begint immers altijd vol goede moed, maar eindigt sowieso om en bij de drieduizend calorieën teveel. 

Misschien moet ik mijn wijsvingers écht eens voor andere doeleinden gaan gebruiken..