Tag Archives: Students

The Narrow

20 Sep

Je bent jong, je wilt wat en daar heb je vaak centen voor nodig. Menig student spendeert bijgevolg de uren tussen lesgaan en leeghangen aan de kassa van de plaatselijke supermarkt. Anderen proberen dan weer nietsvermoedende huisvrouwen een paar hectoliter industriële tapijtreiniger aan te smeren via de met-uitsterven-bedreigde-vaste-telefoonlijn. Volgens een onderzoek van Randstad werkt bijna 82 percent van de studenten om een centje bij te verdienen, en zo ook ikzelf.

Toch zijn bovenstaande populaire bijbaantjes in de koop en verkoop niets voor mij. Ik telefoneer in mijn vrije tijd immers reeds voldoende om in aanmerking te komen voor een hersentumor, en alles wiskunde is mij te angstaanjagend. Overigens spendeer ik mijn weekdagen op de schoolbanken al volgens de vervloekte nine-to-five-formule, dus mijn job mocht iets uitdagender zijn qua werkuren. “Flexibel” heet  dat.

Mijn bijverdienste als barmeisje bij een evenementenbureau is me op het lijf geschreven, al zitten de door sponsors druk bedrukte t-shirtjes heel wat minder. Pire encore c’est bien possible, en wat is een werkuniform nu eenmaal wanneer je een flinke duit verdient met tappen, shaken en gieten op alle grote Belgische parties? Ik beleef I Love Techno, Laundry Day en de Fuse Presents…-nights steevast vanop de eerste rij. Bovendien werk ik van 8 tot 8, zodat ik de volgende dag geheel verantwoord in mijn nest kan blijven liggen. Zo ook de dag na zaterdag 18 september.

Die avond vond in het Antwerps Sportpaleis immers Studio 54 plaats, dat bepaalde mensen in bepaalde milieus wel eens kapitaalkrachtig De Ultieme Waanzin zouden durven noemen. Voor zij wiens culturele bagage de grootte heeft van een toilettasje: Studio 54 was een NewYorkse nachtclub aan West 54th Street die floreerde eind jaren ’70 onder de flamboyante Steve Rubell. Drinks, drugs and douchebagsfromtelevision waren er schering en inslag. Nu is het het grootste discofeestje van het Westelijk halfrond met het meest uitzinnige decadente publiek dat u zich kan voorstellen. Dragqueens. Discoqueens. Oude homo’s. Jonge homo’s. Zogezegd-geen-homo’s, en hun echtgenotes. Ladies-not-so-interested-in-the-movies, mannen-die-weten-waarom, directiesecretaresses en succesvolle zakenmannen. Nooit eerder heb ik zo’n dolle, en laat ons eerlijk zijn, oude bende mogen volschenken.

Wie steevast dacht dat ma en pa het op personeelsfeestjes hielden bij een glas cava en wat zakdoekzwaaien op Gerard Lenormand zou hier zijn ogen geopend hebben. Ik heb nog nooit zoveel sterke drank verkocht, zoveel provocerende dansmoves gezien of zoveel mensen zien “stuiken”. Temptation Island was er niets bij. Werkelijk, wanneer deze generatie gaat feesten, dan feesten ze fameus. Ze belichamen als geen ander de “boom” in babyboom, en ze zijn er verdekke trots op ook!

Zoek dus maar snel een joekel van een bijverdienste, lieve leecher, want als uw ouders blijven tanken op de manier dat ik ze bezig zag zal er van binnenkort geen cent meer overblijven voor uw zakgeld.

September Issues

15 Sep

Brussel. Frituren ontwaken uit hun zomerslaap, De Blokker doet gouden zaken en donkere kroegen doen wat lichter aan. Koffiehuizen zwaaien met “gratis wifi gratuit!” en het resultaat van inefficiënte spijsvertering con tequila siert uw straathoek. Jawel lui, het is eind september, en uw hoofdstad is weer bezwangerd van jong leergierig tuig.

De eerstejaars ruiken eindelijk de vrijheid in plaats van muffe brooddozen, en voor de oude rotten heeft die te grote vakantie reeds lang genoeg geduurd. Een mens kan immers maar een beperkt aantal herexamens/vakantielieven/zonovergoten strandligdagen verdragen. Het is tijd om het academiejaar in gang te blazen, het liefst vergezeld van een grote wolk confetti.

Oktober en november verdienen een eigen kalender, niet enkel omdat het rijmt, maar omdat ze Het Studentenleven belichamen. U hoeft deze maanden pi enkel met uw promillehalte te benaderen, kan met een gerust hart tot ‘s middags in uw nest liggen stinken, en groentjes eet u thuis wel weer. Uw oerinstinct zal u vast en zeker door het grootste deel van het academiejaar loodsen. Eet! Drinkt! Verovert! En toch… Met mijn vier-jaar-hoger onderwijs-ervaring voel ik me genoodzaakt u enkele tips mee te geven om deze periode te overleven. Vraiment, zij het uw lever niet, dan valt tenminste uw ziel nog te redden.

Om op uw ijskast te hangen: probeer wekelijks drie voedselgroepen naar binnen te spelen. Ambitie heeft altijd honger, en ambitie lust wel eens een broccolistronkje of twee. Overigens slaagt niemand erin een durum met mayonaise en cocktailsaus aantrekkelijk te eten. Ga eveneens de eerste maand naar zoveel mogelijk lessen. Qu’est-ce-qu’elle dit? Neen, ze zijn inderdaad niet verplicht, maar u vermindert uw wallen en vergroot uw slaagkansen met de wetenschap welke uren u in het vervolg kan overslaan en dus in uw bed kan blijven liggen. Het is ook altijd mooi meegenomen dat de prof en uw medestudenten uw gezicht kennen. Dit bekomt u best niet door het uitbraken van zogenaamd geestige opmerkingen tijdens de les. Dat levert u hooguit het adjectief “irritant” op, en allerminst samenvattingen of een deliberatie. Doe dus vooral geen moeite om naam voor uzelf te maken. In het hoger onderwijs is anonimiteit troef, aangezien het een echte altruïst vereist om de namen van alle medestudenten vanbuiten te kennen. Het is een schrale troost dat niemand u “Ka-trien, naai-ma-chien” zal naroepen wanneer u het schoolterrein verlaat, tenzij u het wel héél bont heeft gemaakt.

Wees lief voor uw kotgenoten, gebruik samenvattingen als losgeld en bekijk regelmatig het blackboard van uw school. Kortom: doe alles wat u niet dacht te doen. Wellicht hebt u nu nog steeds niets opgestoken, behalve misschien uw middelvinger en een sigaret. U denkt vast dat ondergetekende de job van bittere Moeder Theresa der studentikoos plebs beoogt, maar niets is minder waar. Mijn survivalnotes zijn gewoon niet om over naar huis te schrijven, dus smeet ik ze maar in de WereldWijde Wastebin.

Leren Le(u)ven voor MB

12 Apr

Aangezien Facebook een verderfelijke put van onnuttige informatie is kreeg ik onlangs de melding dat een zekere K. de quiz “ben jij een echte Leuvenaar?” had afgenomen. Jammer voor hem maar tot mijn grootste trots bleek hij dat niet te zijn. Ten tijde waar de Fransoos krampachtig op zoek is naar zijn identiteit en de ingeweken Algerijnen zich dan maar vereenzelvigen met hun godsdienst omdat blanke landgenoten zelf niet schijnen te weten waar de klepel hangt, probeert K., oorspronkelijk van Tongeren, zich gelijk te stellen met het gepeupel dat zijn studentenstad bevolkt. Nu is mijn vraag: wat is een echte Leuvenaar? Afgezien van een handjevol Brabanders is Leuven toch vooral een woonplaats voor studenten en ex-studenten? De pracht en praal van deze historische Vlaemsche plek waar onze grootouders nog streden voor het gebruik van Nederlands op de universiteiten van weleer is nu een verzameling onbenullen geworden.

Leuven is de grootste luchtbel van deze tijd. Het is nauwelijks een stad te noemen, en iedere week is er hetzelfde. De Tiensestraat en OudeMarkt zijn allesbehalve long and windy roads waar je voorbereid wordt op het echte leven, laat staan waar het echte leven begint. Het is een eindeloze herhaling van steeds weer dezelfde cafés of –sta me bij- “fakbars” waar telkens opnieuw dezelfde geestesverstompende muziek gedraaid wordt, bier wordt gemorst en het steevast een wedstrijd om ter stijllooste outfit is. Enkel de barmannen en lintjes verschillen. De Tobackstad is een crèche voor zij die al dan niet regelmatig in aula’s vertoeven en graag hun maaginhoud tegen het rioolrooster zien kletteren. Geloof me, due to l’amour heb ik zelf enkele jaren meer dan een dag per week in het Leuvense doorgebracht, ik weet waarover ik spreek. Anders had ik er inderdaad fuckall van geweten, aangezien ik steevast heb gekozen voor een echte stad om mijn studententijd te beleven. Het verschil met Leuven is immens.

Leuven is een beschermende cocon waar iedereen op de eerste plaats student is en bijgevolg deelneemt aan louter studentikoze activiteiten –ik heb het hier niet enkel over studentenclubs-. Hierdoor blijven studenten van het Leuvense altijd die tikkel naiever en onvolwassener dan hun Gentse, Antwerpse of Brusselse soortgenoten, simpelweg omdat een stad als Leuven niet aanzet tot zelfontwikkeling. Iedere avond in Leuven verloopt hetzelfde: indrinken op iemand’s kot, een bezoekje aan de fakbars om te eindigen in marginale danscafés of bij tijd en wijl in een van de weinige clubs die de studentenstad rijk is. En dat allemaal in een t-shirtje waar bier op gemorst kan worden, ietwat stijlvollere jurkjes worden enkel bij galabals van de respectievelijke richting van zichzelf of Den Boyfriend uit de kast gehaald. In Gent of Antwerpen daarentegen is iedereen bezig met groeien, met zichzelf te ontwikkelen, met leven. En daarnaast studeren ze. Mensen zijn hier echter, straten levendiger, en opties gevarieerder. Dat heb je dan ook in een echte stad.

Ik snap het wel hoor, waarom sommige mensen voor Leuven kiezen, afstand van het thuisfront ten spijt. De KUL opent zeker voor rechtenstudenten nog enkele deuren (niet het minst die van de loges) en ook Groep T is een naam die men nog steeds graag op sollicitatieformulieren ziet verschijnen. Voor de rest is de ooit zo prestigieuze universiteitsstad voorbijgestreefd. Voor Geneeskunde zit je beter in Gent, voor Letteren in Antwerpen. Studenten Geschiedenis kunnen zich ook maar beter richting Oost-Vlaanderen bewegen, net als zij die er ooit op hopen een suffig plaatje met “psycholoog” voor hun deur te kunnen nagelen. Niet dat je daarvoor gestudeerd moet hebben. Bref: het is niet zo dat Leuven een meerwaarde is, al zijn er nog steeds veel mensen die geen andere stad in overweging zouden durven nemen voor het voortzetten van hun scolaire carrière. Waarom zou je jezelf op je 19e al begraven in een vooraf vastgesteld bestaan? In Leuven is “studeren” een intermezzo geworden, een aperitief voor “het echte leven” als het ware, dat start wanneer men afgestudeerd is en men kinderen begint te werpen/hopelijk terechtkomt in een job waarbij de door jou in Leuven aangeworven competenties van pas komen. Een kneusje blijft uit nostalgische overwegingen hangen, voor de rest tuft het leven er voorbij. Same shit different day, different people die er komen om te studeren, zich te amuseren en er “de tijd van hun leven” te beleven, zich er volledig van onbewust dat ze die tijd nog kostbaarder hadden kunnen invullen. In heuse steden als Gent stopt het leven niet wanneer je stopt met studeren. Je zet er gewoon je leven voort dat je tijdens die “tijd van je leven” hebt opgebouwd, teneinde die tijd te verlengen en dus gelukkig te blijven.

Leuven is echter een vakantiepark dat iedereen (en deze mentaliteit heerst dan vooral bij de immer sympathieke Limburgers) in zijn leven eens bezocht moet hebben. Je hebt er vast een leuke tijd, maar achteraf hou je er niet veel meer aan over dan je toegangsbewijsje en enkele wazige foto’s.