Tag Archives: People

Teenage Wasteland

11 Dec

Vorige week maakte ik mezelf onsterfelijk met de uitspraak dat al wie niet als een jong hertenkalf rondspringt op Blink182 geen ziel heeft. Als je “ho-mo-fiel” had verwacht leef je nog steeds in 1994.

Toch zie ik onder al dan niet hertenkalverige leeftijdsgenoten nog steeds veel ziellozen door de straten van menig studentenstad zweven. Ze hebben geen doel, geen drijfveer, geen passie. Ze “studeren maar wat” omdat dat tegenwoordig de normale gang van zaken is en kosten hun ouders en de maatschappij handenvol geld in plaats van eraan bij te dragen. Want oh nee, deze wezens gaan zelden tot nooit naar de les en falen op ieder examen. Hun inzet is nihil en hun punten evenaren dat. Ik geloof best dat niet iedereen gemaakt is om te studeren, uiteraard niet. Er is niets mis met mensen die na het middelbaar tally-ho zeggen aan het complete onderwijssysteem en zelf hun boontjes gaan doppen. Er zijn bovendien heel wat dromen die geen studies vereisen, en een kniesoor die daarop zou neerkijken.

Wat mijn petje (en dit seizoen moet dat een borsalino zijn) te boven gaat is dat zo weinig jonge mensen nog durven vechten voor hun dromen, hoe onrealistisch die ook mogen zijn. Wil je rockgitarist worden? Sluit je dan zeven uur per dag op in je repetitiekot en speel tot je vingers bloeden. CEO worden van een groot bedrijf? Loop stages en doe ervaring op. Reis je liever de wereld rond? Werk jezelf een jaar uit de naad, spaar al je geld en vertrék. Je werk in een kunstgallerij, een leven als F1-piloot, een eigen webshop: alors on travaille!

In plaats daarvan zittten deze ongewervelden een beetje op hun kot en op café te mokken en schreeuwen ze hoe alternatief ze zijn. “Ik pas niet in deze maatschappij!” Très bien mes chères, maar moet je daarom diezelfde maatschappij geld kosten omdat jij nog niet hebt bedacht wat je met je leven wil doen?

Vandaar ook even mijn Get A Life 101:

Liefste leegloper, parasiet van de maatschappij, “student”, trieste Forever Youngster,

U hebt ongetwijfeld een bepaalde droom. Wellicht zelfs een talent dat u verder wil ontwikkelen? Ga ervoor! Stop met aanmodderen! Schud uzelf eens door elkaar! Alles of niets! Nog! Meer! Uitroeptekens!

Niemand wil immers later aan zijn/haar kinderen moeten uitleggen dat “de papa/de mama altijd slechtgezind is” omdat hij/zij gewoon de cojones niet had om een van zijn dromen waar te maken. Als is het De Beste Appeltaart Van Het Dorp leren bakken.

Aangezien u waarschijnlijk naar goede gewoonte toch niet zal leren voor uw examens kan u beter hier eens over nadenken.

Minachtend verblijf ik,

FPR met een doel.


Wat een mooie droom had Pete Townshend toch!
Advertenties

September Issues

15 Sep

Brussel. Frituren ontwaken uit hun zomerslaap, De Blokker doet gouden zaken en donkere kroegen doen wat lichter aan. Koffiehuizen zwaaien met “gratis wifi gratuit!” en het resultaat van inefficiënte spijsvertering con tequila siert uw straathoek. Jawel lui, het is eind september, en uw hoofdstad is weer bezwangerd van jong leergierig tuig.

De eerstejaars ruiken eindelijk de vrijheid in plaats van muffe brooddozen, en voor de oude rotten heeft die te grote vakantie reeds lang genoeg geduurd. Een mens kan immers maar een beperkt aantal herexamens/vakantielieven/zonovergoten strandligdagen verdragen. Het is tijd om het academiejaar in gang te blazen, het liefst vergezeld van een grote wolk confetti.

Oktober en november verdienen een eigen kalender, niet enkel omdat het rijmt, maar omdat ze Het Studentenleven belichamen. U hoeft deze maanden pi enkel met uw promillehalte te benaderen, kan met een gerust hart tot ‘s middags in uw nest liggen stinken, en groentjes eet u thuis wel weer. Uw oerinstinct zal u vast en zeker door het grootste deel van het academiejaar loodsen. Eet! Drinkt! Verovert! En toch… Met mijn vier-jaar-hoger onderwijs-ervaring voel ik me genoodzaakt u enkele tips mee te geven om deze periode te overleven. Vraiment, zij het uw lever niet, dan valt tenminste uw ziel nog te redden.

Om op uw ijskast te hangen: probeer wekelijks drie voedselgroepen naar binnen te spelen. Ambitie heeft altijd honger, en ambitie lust wel eens een broccolistronkje of twee. Overigens slaagt niemand erin een durum met mayonaise en cocktailsaus aantrekkelijk te eten. Ga eveneens de eerste maand naar zoveel mogelijk lessen. Qu’est-ce-qu’elle dit? Neen, ze zijn inderdaad niet verplicht, maar u vermindert uw wallen en vergroot uw slaagkansen met de wetenschap welke uren u in het vervolg kan overslaan en dus in uw bed kan blijven liggen. Het is ook altijd mooi meegenomen dat de prof en uw medestudenten uw gezicht kennen. Dit bekomt u best niet door het uitbraken van zogenaamd geestige opmerkingen tijdens de les. Dat levert u hooguit het adjectief “irritant” op, en allerminst samenvattingen of een deliberatie. Doe dus vooral geen moeite om naam voor uzelf te maken. In het hoger onderwijs is anonimiteit troef, aangezien het een echte altruïst vereist om de namen van alle medestudenten vanbuiten te kennen. Het is een schrale troost dat niemand u “Ka-trien, naai-ma-chien” zal naroepen wanneer u het schoolterrein verlaat, tenzij u het wel héél bont heeft gemaakt.

Wees lief voor uw kotgenoten, gebruik samenvattingen als losgeld en bekijk regelmatig het blackboard van uw school. Kortom: doe alles wat u niet dacht te doen. Wellicht hebt u nu nog steeds niets opgestoken, behalve misschien uw middelvinger en een sigaret. U denkt vast dat ondergetekende de job van bittere Moeder Theresa der studentikoos plebs beoogt, maar niets is minder waar. Mijn survivalnotes zijn gewoon niet om over naar huis te schrijven, dus smeet ik ze maar in de WereldWijde Wastebin.

The First Cunt Is The Deepest

3 Mrt

Verdorie ik ben blij dat ik een gezond heteroseksueel wijf ben. Wanneer een originele gedachte als voorgaande in je hoofd popt moet daarover geschreven worden, aldus bij deze.

Menig blogbezoeker vraagt zich misschien af waarom mijn licht op dit moment, tussen de afwas en het inkorten van een navybluedress in, gaat branden. Logisch zou zijn dat mijn postcoïtale status de oorzaak was voor het ontstaan van deze oneliner. Haren in de war, glimmend van het zweet, gehersenschud van het hoofdbord en halfschor van het kreunen na een wilde stootpartij met een al dan niet bekende Mr DeSchacht heb ik echter andere dingen aan mijn hoofd. Gedachten als “putain waar zijn die kleenex!” en “hoe geraak ik op de meest elegante manier van zijn bed  tot aan de badkamer zonder dat hij zich blindstaart op het alomtegenwoordige achterwerkvet” zijn op zulke momenten legio.

Angstaanvallen als dat  (los van de zaligheid van slapen op een vetloze borstkast met gespierde armen om je heen) zijn overigens een van de redenen waarom ik blij ben dat ik met venten het bed induik, en niet met alomkritische wezens als wij wijven wel eens durven te zijn. Er is bij hen absoluut geen weg te komen met  zinnen als “Aan cellulitis valt niets te doen, het is voorbestemd!” of  “Wanneer je menstrueert breek je vanzelf vetten af dus ik kan best een medium pizza bestellen deze keer”. 

Ze gaan met  hun door Venusvibrance getrainde hand over je dijbeen en weten exact wanneer en hoe zorgvuldig je geschoren bent (een vent vindt ieder niet-woekerende kuit als satijn aanvoelen lijkt het wel). Ze weten dat tepels ALTIJD (ja ook bij 35°C) stijf kunnen worden mits de juiste behandeling en ze zijn zich terdege bewust van orgasmesfaken. Ja, die lesbo’s zijn zo ervaren met het ‘lezen’ van de bekkenbodemspieren dat ze als ware kutseismologen elke contractie op een schaal van Dichterbijhetorgasme kunnen plaatsen.  Jaha, als lesbienne is het gedaan met faken, bischierige girls, kruip maar in je hoekje en ga je wonden likken. Of die van je kersverse vriendin is misschien nog beter. Want dat doen ze, ze beffen als bezetenen.  En niet veel meer.

Ik had ooit eens een lesbische vriendin die vibrators en voorbindpenissen afzwoer alsof er geen morgen meer was. Ze had echt een plaatsje op speaker’s corner verdiend, zo hartvochtig haatte ze het gevoel van iets dikker dan drie sperziebonen in haar tunnle of leurv. Dat is iets wat ik absolument pas begrijp. Verliefd worden op een vrouw, geilen op een vrouw, zich beter voelen bij een vrouw, d’accord, maar je je leven lang moeten neerleggen bij een flitsende tong en wat wriemelende vingers? Jamais de ma vie, c’est pas naturelle. Op de duur zou je toch moeten snakken naar  iets groots, iets pulserends, iets voluptueus..een courgette voor mijn part. Ik ben ervan overtuigd dat het vrouwelijk lichaam voorbestemd is voor penetratie. Ik hoop in ieder geval dat deze laatste mijmering zich niet tegen me zal keren in een of ander donker steegje van de stationsbuurt.

Seksuele en esthetische overwegingen aside was er een heel andere reden die mij tot het bloggen van dit stukje noopte. Een van mn vele mannelijke facebookaquaintances deed zn beklag over onze sekse. –Juist ja, met een e, want met deze jongeman
heb ik de bedstee nog niet overhoop gehaald. Mensen klagen daarenboven ook niet over mijn seks.- 
Enfin bon soit, het kwam erop neer dat alle meisjes dikke vette trutten zijn, en ik gaf hem overschot van gelijk. We zijn gluiperig, venijnig en genadeloos. Achterbaks, bekrompen, oppervlakkig en met een drang naar rotverwend te worden. Jaloers, ziekelijk, walgelijk, zum kotsen, sletterig, nooit voldaan en fataal voor menig jongenshart. Mijn mannelijke lezers zullen dit wellicht beamen, en ieder meisje kan bij deze terugdenken aan de verschroeiend pijnlijke manier waarop ze jongens in het verleden platgetrapt, vernederd en gepijnigd hebben. Mij evenwel helemaal niet gelaten, u doet maar, maar over mijn hart ben ik nog steeds zelf de baas.

KUTWIJVEN.

Hoogtij(d) in het hardtoghetto

5 Okt

Wauwkens, wederom een woelige maand woorbijgewlogen without fakeplasticblogging.

Niet mijn schuld, alvast, uw geliefde pennenprinses heeft de maand september met sporen van hyperventilatie en cursussleuren uiteindelijk overleefd, maar veel heeft het niet gescheeld. Een nieuwe school, een nieuwe richting, een nieuwe studio, van het roer omgooien gesproken.
Aangezien de beste scheepslui aan wal staan verdeelde ik de rest van mijn stormachtige vaarperiode over mijn meest dierbaren. Druk die steek van jaloezie maar gauw de spreekwoordelijke kop in, ik speel met de gedachte een date met mezelf te verloten alhier-o. Goed in de gaten houden dus, en comment er op los!

À la bonheur; mijn nieuwe stek. Ik ben sinds kort namelijk verhuisd naar de wolk des verderfs die rond de buurt van de overpoort hangt, maar tot dusver hebben mijn longen het nog niet begeven. Al had ik mijn dozen liever in de kootee rond het Beaudelopark uitgepakt, de donderdagavonden hier hebben iets magisch. Eerstejaars met zenuwachtige lachjes en rinkelende fietsbellen, lintjesmannen in met kots besmeurde doktersjassen en allerhande hemdjes trekken de straat door, op weg naar een of ander dolfijn danscafé alwaar de tunes van Lasgo en Gerard Lenormand hen tot net-niet-copulatie zullen drijven.

Kruisgeschurk, wimpergefladder en vriendinnengechiechel, ik krijg al medelijden met de jonge jongetjes die te pletter zullen vallen aan de charmes van Overpoort’s courtisanes. Ik hoor ze ied’re keer aankomen, die sletjes in leeftijdscategorie 18 tot 21. Net braaf genoeg om niet uitgescholden te worden door eigen vriendinnen, maar wel de juiste dosis vingerdikke verleidelijkheid. Hun Hilfiger-parfums sturen de boodschap al vooruit: You Don’t One Night Stand A Chance. Bij deze dan ook een boodschap aan de piepjonge broertjes van mijn fans; vodka redbull gaat haar hoofd enkel tussen haar EIGEN benen doen verdwijnen. 

Prent met andere woorden het in je grijze massa, jochies: hoeveel drankjes je haar ook koopt, ze zal nimmer plooien, al ware het louter voor het beschermend leger better-by-comparison-vriendinnetjes die steevast in haar kielzog rikketikken. Leg je erbij neer, want zij zal het alvast niet doen, zelfs niet na de zoveelste cocktail. Boehoe Malibu.