Archief | september, 2010

The Narrow

20 Sep

Je bent jong, je wilt wat en daar heb je vaak centen voor nodig. Menig student spendeert bijgevolg de uren tussen lesgaan en leeghangen aan de kassa van de plaatselijke supermarkt. Anderen proberen dan weer nietsvermoedende huisvrouwen een paar hectoliter industriële tapijtreiniger aan te smeren via de met-uitsterven-bedreigde-vaste-telefoonlijn. Volgens een onderzoek van Randstad werkt bijna 82 percent van de studenten om een centje bij te verdienen, en zo ook ikzelf.

Toch zijn bovenstaande populaire bijbaantjes in de koop en verkoop niets voor mij. Ik telefoneer in mijn vrije tijd immers reeds voldoende om in aanmerking te komen voor een hersentumor, en alles wiskunde is mij te angstaanjagend. Overigens spendeer ik mijn weekdagen op de schoolbanken al volgens de vervloekte nine-to-five-formule, dus mijn job mocht iets uitdagender zijn qua werkuren. “Flexibel” heet  dat.

Mijn bijverdienste als barmeisje bij een evenementenbureau is me op het lijf geschreven, al zitten de door sponsors druk bedrukte t-shirtjes heel wat minder. Pire encore c’est bien possible, en wat is een werkuniform nu eenmaal wanneer je een flinke duit verdient met tappen, shaken en gieten op alle grote Belgische parties? Ik beleef I Love Techno, Laundry Day en de Fuse Presents…-nights steevast vanop de eerste rij. Bovendien werk ik van 8 tot 8, zodat ik de volgende dag geheel verantwoord in mijn nest kan blijven liggen. Zo ook de dag na zaterdag 18 september.

Die avond vond in het Antwerps Sportpaleis immers Studio 54 plaats, dat bepaalde mensen in bepaalde milieus wel eens kapitaalkrachtig De Ultieme Waanzin zouden durven noemen. Voor zij wiens culturele bagage de grootte heeft van een toilettasje: Studio 54 was een NewYorkse nachtclub aan West 54th Street die floreerde eind jaren ’70 onder de flamboyante Steve Rubell. Drinks, drugs and douchebagsfromtelevision waren er schering en inslag. Nu is het het grootste discofeestje van het Westelijk halfrond met het meest uitzinnige decadente publiek dat u zich kan voorstellen. Dragqueens. Discoqueens. Oude homo’s. Jonge homo’s. Zogezegd-geen-homo’s, en hun echtgenotes. Ladies-not-so-interested-in-the-movies, mannen-die-weten-waarom, directiesecretaresses en succesvolle zakenmannen. Nooit eerder heb ik zo’n dolle, en laat ons eerlijk zijn, oude bende mogen volschenken.

Wie steevast dacht dat ma en pa het op personeelsfeestjes hielden bij een glas cava en wat zakdoekzwaaien op Gerard Lenormand zou hier zijn ogen geopend hebben. Ik heb nog nooit zoveel sterke drank verkocht, zoveel provocerende dansmoves gezien of zoveel mensen zien “stuiken”. Temptation Island was er niets bij. Werkelijk, wanneer deze generatie gaat feesten, dan feesten ze fameus. Ze belichamen als geen ander de “boom” in babyboom, en ze zijn er verdekke trots op ook!

Zoek dus maar snel een joekel van een bijverdienste, lieve leecher, want als uw ouders blijven tanken op de manier dat ik ze bezig zag zal er van binnenkort geen cent meer overblijven voor uw zakgeld.

September Issues

15 Sep

Brussel. Frituren ontwaken uit hun zomerslaap, De Blokker doet gouden zaken en donkere kroegen doen wat lichter aan. Koffiehuizen zwaaien met “gratis wifi gratuit!” en het resultaat van inefficiënte spijsvertering con tequila siert uw straathoek. Jawel lui, het is eind september, en uw hoofdstad is weer bezwangerd van jong leergierig tuig.

De eerstejaars ruiken eindelijk de vrijheid in plaats van muffe brooddozen, en voor de oude rotten heeft die te grote vakantie reeds lang genoeg geduurd. Een mens kan immers maar een beperkt aantal herexamens/vakantielieven/zonovergoten strandligdagen verdragen. Het is tijd om het academiejaar in gang te blazen, het liefst vergezeld van een grote wolk confetti.

Oktober en november verdienen een eigen kalender, niet enkel omdat het rijmt, maar omdat ze Het Studentenleven belichamen. U hoeft deze maanden pi enkel met uw promillehalte te benaderen, kan met een gerust hart tot ‘s middags in uw nest liggen stinken, en groentjes eet u thuis wel weer. Uw oerinstinct zal u vast en zeker door het grootste deel van het academiejaar loodsen. Eet! Drinkt! Verovert! En toch… Met mijn vier-jaar-hoger onderwijs-ervaring voel ik me genoodzaakt u enkele tips mee te geven om deze periode te overleven. Vraiment, zij het uw lever niet, dan valt tenminste uw ziel nog te redden.

Om op uw ijskast te hangen: probeer wekelijks drie voedselgroepen naar binnen te spelen. Ambitie heeft altijd honger, en ambitie lust wel eens een broccolistronkje of twee. Overigens slaagt niemand erin een durum met mayonaise en cocktailsaus aantrekkelijk te eten. Ga eveneens de eerste maand naar zoveel mogelijk lessen. Qu’est-ce-qu’elle dit? Neen, ze zijn inderdaad niet verplicht, maar u vermindert uw wallen en vergroot uw slaagkansen met de wetenschap welke uren u in het vervolg kan overslaan en dus in uw bed kan blijven liggen. Het is ook altijd mooi meegenomen dat de prof en uw medestudenten uw gezicht kennen. Dit bekomt u best niet door het uitbraken van zogenaamd geestige opmerkingen tijdens de les. Dat levert u hooguit het adjectief “irritant” op, en allerminst samenvattingen of een deliberatie. Doe dus vooral geen moeite om naam voor uzelf te maken. In het hoger onderwijs is anonimiteit troef, aangezien het een echte altruïst vereist om de namen van alle medestudenten vanbuiten te kennen. Het is een schrale troost dat niemand u “Ka-trien, naai-ma-chien” zal naroepen wanneer u het schoolterrein verlaat, tenzij u het wel héél bont heeft gemaakt.

Wees lief voor uw kotgenoten, gebruik samenvattingen als losgeld en bekijk regelmatig het blackboard van uw school. Kortom: doe alles wat u niet dacht te doen. Wellicht hebt u nu nog steeds niets opgestoken, behalve misschien uw middelvinger en een sigaret. U denkt vast dat ondergetekende de job van bittere Moeder Theresa der studentikoos plebs beoogt, maar niets is minder waar. Mijn survivalnotes zijn gewoon niet om over naar huis te schrijven, dus smeet ik ze maar in de WereldWijde Wastebin.