Archief | december, 2010

Dusty Dust

22 Dec

Deze is nu wel weer heel toepasselijk. Kutlintjesmannen. Kutsneeuw. Kutwoorden.

Advertenties

Trivia

18 Dec

Harry Truman, Doris Day, Red China, Johnnie Ray, South Pacific, Walter Winchell, Joe DiMaggio, Joe McCarthy, Richard Nixon, Studebaker, television, North Korea, South Korea, Marilyn Monroe, Rosenbergs, H-Bomb, Sugar Ray, Panmunjom. Brando, “The King and I”, and “The Catcher in the Rye”, Eisenhower, vaccine, England’s got a new queen, Marciano, Liberace, Santayana goodbye. Josef Stalin, Malenkov, Nasser and Prokofiev, Rockefeller, Campanella, Communist Bloc, Roy Cohn, Juan Peron, Toscanini, Dacron, Dien Bien Phu Falls, Rock Around the Clock , Einstein, James Dean, Brooklyn’s got a winning team, Davy Crockett, Peter Pan, Elvis Presley, Disneyland, Bardot, Budapest, Alabama, Khrushchev, Princess Grace, Peyton Place, Trouble in the Suez. Little Rock, Pasternak, Mickey Mantle, Kerouac, Sputnik, Zhou Enlai, Bridge On The River Kwai, Lebanon, Charles de Gaulle, California Baseball, Starkweather homicide, Children of Thalidomide, Buddy Holly, Ben Hur, Space Monkey, Mafia. Hula Hoops, Castro, Edsel is a no-go, U2, Syngman Rhee, payola and Kennedy, Chubby Checker, Psycho, Belgians in the Congo. Hemingway, Eichmann, Stranger in a Strange Land, Dylan, Berlin, Bay of Pigs invasion, Lawrence of Arabia, British Beatlemania, Ole Miss, John Glenn, Liston beats Patterson, Pope Paul, Malcolm X, British Politician sex, J.F.K. blown away. Birth control, Ho Chi Minh, Richard Nixon back again, Moonshot, Woodstock, Watergate, punk rock, Begin, Reagan, Palestine, Terror on the airline, Ayatollah’s in Iran, Russians in Afghanistan, Wheel of Fortune, Sally Ride, heavy metal suicide, Foreign debts, homeless Vets, AIDS, Crack, Bernie Goetz, Hypodermics on the shores, China’s under martial law, Rock and Roller cola wars, …

 

u bent nu klaar om als een volslagen malloot naar uw televiesietoestel te schreeuwen, weet wel dat het Van Looy worst zal wezen. 


This is Jack’s existential blogpost

17 Dec

Je hebt zo van die mensen die hun blog gebruiken voor hun zielenroerselen. Die hun diepste geheimen erop neerknallen alsof het internet een emotioneel bordeel geworden is waar je de bitch met de juiste trauma’s bij elkaar kan klikken. Verleidelijk hoor, die valkuil, en mijn pirouettes rond de rand waren bijlange na niet allemaal perfect.

Ik beken: ik ben godvergeten jaloers op dat talent. Emoblogs kunnen schrijven. Je tekstverwerker als therapeut, en een dikke middenvinger naar wat je lezerspubliek denkt. Sterker nog: sommigen vergaren zelfs fans met zwemelend gezwijmel en gekrengd tandengeknars. Ik voor alle duidelijkheid niet. Hoewel ik van tijd tot tijd veel drama en veel lawaai durf maken hou ik mn echte angsten mooi tussen mn tieten gestoken. Ik ben ervan overtuigd dat daar mijn hart zit, omdat ik er niet aan wil denken hoeveel grijpgrage handen er anders al in de buurt zijn gekomen.

Het moet zo goed van pas kunnen komen; een cardiovasculair luik. Een welgemikte tekst die zegt: ZO voel ik me. Maar als zelfs helden als Conor Oberst, Win Butler en Régine Chassagne het niet kunnen, wat ga ik als sterveling dan mijn poging wagen? Geef me eender welk onderwerp en ik knal een leukerd vol alliteraties uit mn computer, maar wanneer ikzelf onder de schijnwerpers sta sla ik al snel tilt. Ik wil niet dat mensen zich herkennen in mij, ik herken me al genoeg in anderen. Ik zou het vréselijk vinden moest ik de comment “kop op ik voel me ook vaak zo” krijgen. Toch? Gedeelde smart zou zogezegd halve smart moeten zijn, maar bestaat er iets walgelijkers dan het besef dat zelfs je kleine kantjes niet uniek zijn? Dat was eerlijk en open, maar verder dan dit geraken jullie niet.

Ik ben van het principe dat je maar beter een goede moleskine of therapeut aanschaft wanneer je het over de core business wilt hebben. Er zijn nog vaak momenten dat ik me een regelrechte pervert voel wanneer ik bepaalde bekentenissen van medebloggers lees. Ze planten harakirigewijs een zwaard in hun buik en braken al wat hun hart begeert en begeestert uit in de blogosfeer, waar het later weer in een zwart gat verdwijnt. Hoe eerlijk en open hun geschreeuw ook moge zijn, ze komen allemaal hetzelfde over: online en alleen. In deze tijd van digitaal delen hou ik mijn angsten dus liever voor mijzelf, wat naast mijn geboortedatum toch bijzonder exclusief is.

Jawel lui,  zoals zovelen ben ik wederom bij een existentiële crisis aanbeland, het luxeprobleem van deze tijd maar daarom niet minder haarverliezend. Als ik alleen maar denk aan de hoeveelheid rimpels die ik de afgelopen 24h gekweekt heb met piekeren heb ik zin om te verhuizen naar Bremen en te liegen over mn leeftijd. Omdat jullie me ondertussen echter al meer dan twee jaar trouw lezen, en het nogal een redelijk nutteloze blogpost zou zijn moest ik jullie niet op zn minst een bot toewerpen:

Zou ik mijn haar laten groeien?

Generation Why

11 Dec

Gegroet vijftigigplusser,

De laatste tijd wijst u uw vinger nogal veel richting mijn generatiegenoten. We zouden lui, totaal gedesinteresseerd en egocentrisch zijn. Het klopt dat de vele minkukkels die u op de stenen bankjes van de Meir ziet hangen tijdens schooltijd geen klap voor hun kop waard zijn, maar wie kan het ons uiteindelijk kwalijk nemen?

Ik zou niet zozeer spreken van een gebrek aan interesse als wel van een gebrek aan vertrouwen, op ieder vlak.

We worden dagdagelijks geconfronteerd met de dwalingen van ons systeem en pessimistische beleidsmakers die bassen dat “dit land om zeep is”.
Zinnen als
“waarom zou ik nog naar school gaan, het heeft geen nut, kijk maar naar al die werkloosheid”
“dit is formatieronde 89 en we hebben nog altijd geen akkoord (enter: dit land is om zeep!)”
“ik geloof misschien wel in de christelijke waarden maar ik verfoei het instituut kerk”
“allemaal goed en wel, die bijdragen voor de sociale zekerheid, maar wie gaat er voor mijn pensioen zorgen later?” zijn legio in 2010

Deze teleurstellingen en angsten worden niet opgevangen, wat leidt tot een toename van je m’en foustisme, egoïsme en cynisme. Waarom zou de jeugd zich nog engageren als er niets of niemand is die hen nog motiveert? Niemand die hen laat zien dat bepaalde waarden zoals solidariteit en stabiliteit nog de moeite zijn. De oudere generatie, u mevrouw/mijnheer, pikt daarop in en wijst op het lak aan engagement.

Was het in uw tijd echter niet allemaal een tikkel duidelijker? U wist waar u voor vocht, uw problemen lagen voor uw neus. Leuven Vlaams! Seksegelijkheid! Personalisme! Geef ons een bloem en wat gras dat nog groen is! Ban de Bom! Pak de Pil! 

Wij worden opgezadeld met long term problems zoals de vergrijzing en de opwarming van de aarde. Problemen waar wij op dit moment nog niets van merken. We krijgen formaties, regeringsonderhandelingen en infantiel gekibbel onder onze neus geduwd al ware Brussel-Halle-Vilvoorde het epicentrum van ons bestaan. En voor de jeugd zijn er dan nog de Europese octrooien, laat ons Quickie bedanken! Als het er echt toe doet worden we een machine, met Engeland als brutaalste voorbeeld. Vandaag op dit moment ahora echter worden wij niet persoonlijk getroffen. Generation Me vindt het allemaal een ver van hun bed show, en houdt zich bijgevolg liever bezig met de wie er in wiens bed belandt show. Seizoensstops van GossipGirl zijn het einde van de wereld, en niets is triester.

Het is waar, de laksheid zit er stilaan ingebakken. Maar had u dezer dagen graag op de barricades gestaan?

Peace, Love en andere tennistermen, 

Een jongere die net zoals het merendeel van haar generatie wél geeft om het feit dat er mensen in de kou slapen, dat drinkbaar water nog steeds een privilege is en de belangrijke adviseuren van de machtigste man ter wereld mannetjes van GoldmanSachs zijn

Teenage Wasteland

11 Dec

Vorige week maakte ik mezelf onsterfelijk met de uitspraak dat al wie niet als een jong hertenkalf rondspringt op Blink182 geen ziel heeft. Als je “ho-mo-fiel” had verwacht leef je nog steeds in 1994.

Toch zie ik onder al dan niet hertenkalverige leeftijdsgenoten nog steeds veel ziellozen door de straten van menig studentenstad zweven. Ze hebben geen doel, geen drijfveer, geen passie. Ze “studeren maar wat” omdat dat tegenwoordig de normale gang van zaken is en kosten hun ouders en de maatschappij handenvol geld in plaats van eraan bij te dragen. Want oh nee, deze wezens gaan zelden tot nooit naar de les en falen op ieder examen. Hun inzet is nihil en hun punten evenaren dat. Ik geloof best dat niet iedereen gemaakt is om te studeren, uiteraard niet. Er is niets mis met mensen die na het middelbaar tally-ho zeggen aan het complete onderwijssysteem en zelf hun boontjes gaan doppen. Er zijn bovendien heel wat dromen die geen studies vereisen, en een kniesoor die daarop zou neerkijken.

Wat mijn petje (en dit seizoen moet dat een borsalino zijn) te boven gaat is dat zo weinig jonge mensen nog durven vechten voor hun dromen, hoe onrealistisch die ook mogen zijn. Wil je rockgitarist worden? Sluit je dan zeven uur per dag op in je repetitiekot en speel tot je vingers bloeden. CEO worden van een groot bedrijf? Loop stages en doe ervaring op. Reis je liever de wereld rond? Werk jezelf een jaar uit de naad, spaar al je geld en vertrék. Je werk in een kunstgallerij, een leven als F1-piloot, een eigen webshop: alors on travaille!

In plaats daarvan zittten deze ongewervelden een beetje op hun kot en op café te mokken en schreeuwen ze hoe alternatief ze zijn. “Ik pas niet in deze maatschappij!” Très bien mes chères, maar moet je daarom diezelfde maatschappij geld kosten omdat jij nog niet hebt bedacht wat je met je leven wil doen?

Vandaar ook even mijn Get A Life 101:

Liefste leegloper, parasiet van de maatschappij, “student”, trieste Forever Youngster,

U hebt ongetwijfeld een bepaalde droom. Wellicht zelfs een talent dat u verder wil ontwikkelen? Ga ervoor! Stop met aanmodderen! Schud uzelf eens door elkaar! Alles of niets! Nog! Meer! Uitroeptekens!

Niemand wil immers later aan zijn/haar kinderen moeten uitleggen dat “de papa/de mama altijd slechtgezind is” omdat hij/zij gewoon de cojones niet had om een van zijn dromen waar te maken. Als is het De Beste Appeltaart Van Het Dorp leren bakken.

Aangezien u waarschijnlijk naar goede gewoonte toch niet zal leren voor uw examens kan u beter hier eens over nadenken.

Minachtend verblijf ik,

FPR met een doel.


Wat een mooie droom had Pete Townshend toch!

if i were a sculptor

11 Dec

Laat ons even vergeten dat dit een halfbakken Elton John (mein Gott) nummer is dat reeds een comeback maakte in dat gruwel van een Moulin Rouge en gewoon kijken. Want Ellie Goulding maakt normaalgezien niet enkel topnummers, ze is een onvoorstelbaar mooi meisje.

Write into my arms

7 Dec

Eindelijk heb ik mijn langverwachte brief van Balthazar aangekregen. Ik weet niet wat jullie, maar zulk schrijfsel verdient een handgeschreven bedankbriefje van mijnentwege. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd…

Face The Streets

1 Dec

Righty-ho blogbitches,

alvolgens een unicum op mijn blog. Hoewel ik jullie steeds voorzag van blogposts en een vette grijns heb ik nooit echt contact gezocht met mijn phans aan de andere kant van het scherm. Bij deze reik ik jullie dus de hand.

Gisteravond stuitte ik op de How I Met Your Mother-aflevering “The sexless innkeeper” (S05E04) en heb wellicht mijn hele appartement wakker-ge-eureekaad (jammer genoeg géén laureaat voor Van Dale’s Woord Van Het  Jaar). The sexless innkeeper is een fenomeen dat al langer in mijn vriendenkring bekend stond, maar er was nog nooit echt een naam aan gegeven.

Prent jullie in: je bent in een vreemde stad, je beste feestvriendin liet je in de steek voor een Jimmy met te veel –laat ons hopen- wax in zijn haar en jijzelf hebt slaapplaats noch autosleutels. Qu’est-ce-que tu fais? Naast een tantrum of zeven gooien op je beste vriendin en diens bedactiviteiten moet je voor jezelf een bedstee of op zn minst een sofa zien te versieren. Letterlijk. Niet bepaald moeilijk, aangezien Homos non Homo nu eenmaal een zwak ras zijn. Een stukje cleavage, een pruillipje en hevig wimpergefladder en je bent een horizontale rustplek verzekerd. Je kan natuurlijk ook steeds de sad, needy and hopelessly-in-love-with-u malefriend bellen, maar de kans is groot dat je dan met volgende paragrafen niet wegkomt.

Het allerbelangrijkste aan deze actie is immers dat je je eer en carnale schat voor jezelf bewaart. Blijf er slapen maar heb geen seks, beloof hem desnoods seks, maar gun het hem niet, al is hij nog zo verrukkelijk. Zie je, niemand wil een wanhopig dakloos kalf zijn, maar al helemaal niemand wil het wanhopige dakloze kalf zijn dat haar benen moet spreiden voor een overnachting te legitimeren. Kan je evengoed “poverty will tear us apart again” op je broekspijpen borduren.

Nu ben ik heus niet de non die met opgeheven wijsvinger gaat beweren dat meisjes die “outputten” op de eerste date al meteen het respect van het  manvolk verliezen, want dat is een mythe die ik en mn girls al meermaals onwaar hebben bewezen. Voor mijn part kruip je  na de eerste vijf minuten al met je rightaway romeo in de cafétoiletten, maar doe dit terwijl jij zelf de macht in handen en een dak boven je hoofd hebt, anders lijkt het me bijzonder nefast voor je zelfrespect, je eergevoel en je bekkenbodemspieren.

Om je het schaamrood en eventuele soa te besparen bestaan verschillende escape routes:

1)   val onmiddellijk in slaap

2)   kots (of doe alsof) met veel verve en geluid zijn toilet onder

3)   huil, alsof je leven ervanaf hangt, zijn borstzakje nat

4)   zeg gewoon nee

De volgende ochtend “schiet” je wakker, mompel je iets over een afspraak die je niet mag missen en roep je hem met wriemelende vingers “tot de volgende keer, lieverd!” toe.

Na een vermoeiend nachtje doen-alsof (but hey, je bent alvast niet doodgevroren in de goot) zal je alvast geen slaap laten om de blueballs van je bedboy, en wieweet heb je een extra telefoonnummer versierd.

Het vergt echter een hele dosis zelfbeheersing en klasse om met deze daad weg te kunnen komen, de meesten buigen immers onder invloed van alcohol en/of een schuldgevoel het hoofd richting hun herbergier’s kruis.

Hierbij kom ik tot de kern van deze blogpost, een uitdaging zo je wil.

De eerste FakePlasticRuby-fan, man of vrouw, die in vijf verschillende steden een sexless inkeeper weet te pullen krijgt een hemel-in-prijzende blogpost van mijn hand en een fles whiskey naar keuze. Bewijzen zijn noodzakelijk, een muntje op het kussen niet. Voor voorwaarden kan je me altijd mailen: ruby@herbest.com