Archief | oktober, 2009

here’s the LoveCats!

29 Okt

Een babypicture van de twee haarballen die mijn leven beheersen: Mao Micefinder General en Mint Carr

Liefde!

Liefde!!

Advertenties

Bestialiteit, wat een fête!

29 Okt

Heur heur poezewoefkes, ik werd vandaag tot twee maal toe geroerd door Een Dier! Tot zover mijn ongenaakbaarheid zie ik u denken. Enfin, denk ik u denken. Ik denk er alvast het mijne van.

Het eerste paar was in Brusselas Noord alwaar ik nostalgiegewijs nog eens om een Quicksken ging gaan. Aangespoord door een zichzelf en zijn lever ruïnerende pendelgenoot bien sûr, want zelf schreeuw ik al etmalen aan een kervelvers dieet te beginnen. Enfin, welle richting Quick, spot mijn pauwenoog daar een koppel huskypuppies dat vrolijk donzig staat te wezen. In Brussel Noord! Volgens pendelgenoot uno waren die pluisballen snertgevaarlijk, volgens pendelgenoot duo waren ze een soort halfwolven, maar die indianenverhalen weerhielden mijn drassig en voorlopig puur verzonnen moederhart er niet van een sprong van heb je me daar te maken. Hondjeus! In Brussel Noord! Ik schurkte voorlangs hun baasjes in de hoop dat een van de twee Heuskiets filmish zou opspringen, blaffen en mijn hand zou likken, maar niets van dattum. Eentje deed een lichtjes paniekerige hap-poging naar mijn Ash-bottine van driehonderd kanoedels maar verder dan wat hondenkwijl op mijn hak heb ik er geen amoureuze betrekking aan overgehouden. Quicksken heeft wel gesmaakt tho’: kiekenvlees tussen mijne sandwich én op mn onderarmen.

Soit, voor ik hier beschuldigd word van sodomie: beesten zijn mijn Krypton, maar verder dan wat weekhartig gejammer, babytaal, vingerkronkels en een smak van vijf euro per maand naar het WWF ga ik niet. Al weet ik wel van een ami d’un ami die een volledig etmaal spendeerde aan het opzoeken naar het bestaan van Dinosaur Porn. Het blijkt niet te bestaan, maar voel u vooral uitgedaagd gedegen zou ik zeggen!

Récapitulé: Ik ben een spreekwoordelijke sucker voor beestjes. Een haast sluimerende, maar eveneens immer constante liefde die wel eens perfecte tv-hang momenten durft te overheersen. De film “Alien” werd zo voor mij compleet verpest omdat ik met mijn geest heel de tijd bij de ontsnapte kat zat die zich ook “ergens” tenmidden van al die horror in dat ruimteschip moest bevinden. Voor Alien zelf voelde ik niet de minste vorm van genegenheid, maar ik ben zeker dat ik mijn passiòn bij gebrek aan beter en vachtiger wel op hem had weten te projecteren. Geen vuil blikken foefkes, ik wéét dat jullie ook allemaal op het punt hebben gestaan om je tong in arme Platvoet’s diplodokusoortje te steken op het moment zijn mammie stierf. En Platvoet Is Een Fokking Cartoon.

Waarschijnlijk was ik ook een van de weinige mensen die niet smakelijk en toch lichtjes gedegouteerd lachte bij Jim Halpert’s idee van een two-way-petting zoo (“you pet the animals, the animals pet you back”). Pire encore: ik was in gedachten het hek al aan het schuren!

Afwijken is vast iets waar veel grote geesten mee te kampen hebben, maar ik ben uiteindelijk toch bij mijn tweede roerei-moment aanbeland, dat zich vandenavond zo rond half den eenen situeert. Gespekt door een kater en gevoed door mijn oververmoeidheid heb ik de waterlanders vrij spel gegeven zich een momentum op te houden in mijn ooghoek toen ik een jong katje zag dat helemaal beduusd en triestig jankend naar een gesloten voordeur zat te kijken. Op een stonde vraag ik me dan af of de neocortex van dieren zo goed ontwikkeld is dat ze beseffen in wat voor trieste situatie ze zich bevinden*. Ik hoop van ganser harte dat beestjes niet in staat zijn tot zelfmedelijden, en ik kruis mn vingers dat een gewond vossenwelpje dat door de sneeuw baggert niet beseft dat het een vogel voor de kat is. Bewustzijn is een bitch.

Ik ben eveneens een sucker voor knoerten van afscheidszinnen, en deze vond ik behoorlijk bonkers. Tabé!

 

 

 

*(Iemand die hier overigens meer over weet mag me dit altijd commenten, mailen, of in een collage van garnalen op de stoep mededelen, zelf ben ik te vlammend lui om nog enig researchwerk te verrichten dat NIET met het behalen van mijn diploma te maken heeft. Go journo-gen!) 

Oproep

26 Okt

voor zij met Facebook: MAAK JE LID VAN
DEZE GROEP !

Omdat het compleet awesome is, en ik nooit zou ronselen voor iets dat niet awesome is, dus gewoon doen! AWESOME!

Soms vraagt een Ruby zich af..

6 Okt

waarom ze steevast alles moet mental-picturen? Zeker in de holebi-sfeer heb ik het zwaar zitten. Telkens een homoseksueel koppeltje mijn pad kruist kan ik mijzelf niet behelpen en beeld ik me in hoe ze het beest met de twee ruggen maken. Een Murielle Scherre had het ongetwijfeld bi-schierig genoemd, maar dat is in mijn geval allesbehalve het.. geval. Voor de slimme parkietjes onder jullie: homoseksuele porno zet geen rem op mijn fantasie, het is eerder een soort fascinatie, neen, een afwijking.

Let wel, ik heb helemaal niets tegen homoseksuelen. Het is te zeggen: normale mensen met een voorkeur voor hetzelfde geslacht. Tegen jeanetten en potten kan ik niet tegen. U weet wel, mensen die op de eerste plaats homoseksueel zijn. Comme si comme ça; mijn naam is Jan, ik ben homoseksueel, doe aan mijn vrije tijd aan diepzeeduiken, mijn vriend pijpen, ik ga graag op reis en ik ben gay. Geef mij maar de Piet (no pun intended) die op de eerste plaats een fervent volleyballer is en terloops vermeldt dat hij en zijn vriend volgende week drie jaar samenzijn. Zo lopen er immers veel meer rond.

Jammer genoeg wordt de roze ridder in de media verheerlijkt, en komt de echt humane homo niet aan bod. Gino’s in lichtblauwe turtlenecks vertellen over het Feng-Shui gehalte van hun interieur maar gillen het waarschijnlijk uit bij een lichtjes behaarde balzak die over hun dijbeen naar boven glijdt. Ware ik een dreefrijder, ik had er niet mee kunnen lachen.

Zo ook in het lichtverteerbare programma Boer Zoekt Vrouw, deze editie met een lesbische boerin. De vrouwtjes die zich voor deze koeienmelkster aandienden waren hun clitoris niet waardig; zelden heb ik zoveel testosteron met borsten bij elkaar kunnen aanschouwen. Conny –zo heet onze boerin- was nu ook niet bepaald de meest feërieke verschijning maar zij leek me tenminste een oprecht “toffe madam” zoals ze dat bij Joe FM zo heerlijk kunnen verwoorden. Niet dat ik iedere week aan mijn toestel gekluisterd zit om dit landelijk liefdesgelal in me te kunnen opnemen, maar er wordt ten huize Ruby al eens wat afgezapt.

Gister bleef ik dus even stilstaan bij VTM en kon meteen meegenieten van een net niet gemilimetreerde dyke die haar bijna-fonetisch broertje langs de Belgische kust waarschijnlijk met haar tanden had kunnen afbreken. Het stond Conny op te wachten in een cowboykostuum. Boy, niet Girl. Samen beklommen ze misschien wel voor het eerst in hun leven een hengst en ik kon eerlijk zeggen dat Conny na het ritje nieuwschierig leek naar meer. Paarden werden opgevolgd door stoeipartijtjes in speedobadpak, enkele stompen tegen de schouder en geworstel. Onpasselijk werd ik ervan.

Ik begrijp niet, beste lesbische meid of homoseksuele dude, waarom jullie zo met de grenzen spelen. Ben je een homoseksueel, vàl dan op een vent, niet op vrouwen met een penis en een draadloze stijltang in hun manbag. Lesbisch bloed dat door je aderen stroomt? Aanbid dan asjeblieft ons prachtig vrouwelijk gewelfde lichaam en kies niet voor een zwak afkooksel van de postbode.

Dit gezegd zijnde: zij die Natalie Delporte een dezer dagen de weg zien oversteken: hou u vooral niet in.

Peliculi Pelicula

6 Okt

In navolging van de iets rossere en even fijnbepende blogster Maiden een topvijftien bleitfilms aller tijden. Een perfecte aansluiter bij een eerdere post alhier
Ik kan eigenlijk zelfs niet geloven dat dit lijstje de dans ontsprong! Ik ben immers dol op lijstjes maken, sterker nog, lijstjes zijn de fundering van mijn al niet zo georganiseerde leven als twintiger. Lijstjes dus, geen tops. Mijn voorkeur gaat sowieso al naar jurkjes mais enfin; keuzes zijn verscheurend, en waarschijnlijk heb ik bij iedere film even hard gegriend, naargelang het publiek dat zich rond mij in de sofa had verschansd.

Aquí tenéis:

–       The Hours

–       Frank&Frey

–       Free Willy

–       Brian’s song

–        Gladiator

–       The Shawshank Redemption

–       The Short Story

–       Philadelphia

–       My Girl

–       Old Yeller

–       Things we lost in the fire

–       Dead Poets Society

–       Heidi

–       The Green Mile

–       PS I Love You

 

Und nein, lieber schatzen, ik ben The Bodyguard” of “Titanic” niet vergeten, films gemààkt om anderen op een of ander moment aan het janken te brengen werken bij mij niet zo zeer. Ook bij The Elephant Man hield ik het verrassend droog, waarschijnlijk omdat Merrick’s verbaasde kreetjes me op de zenuwen begonnen te werken. Het oor wil ook wat.

Toegeefsel: wanneer papa Bruce achterblijft op de grote boze meteoor in “Armageddon” bijt ik nog steeds mijn wangen aan flarden.

Hoogtij(d) in het hardtoghetto

5 Okt

Wauwkens, wederom een woelige maand woorbijgewlogen without fakeplasticblogging.

Niet mijn schuld, alvast, uw geliefde pennenprinses heeft de maand september met sporen van hyperventilatie en cursussleuren uiteindelijk overleefd, maar veel heeft het niet gescheeld. Een nieuwe school, een nieuwe richting, een nieuwe studio, van het roer omgooien gesproken.
Aangezien de beste scheepslui aan wal staan verdeelde ik de rest van mijn stormachtige vaarperiode over mijn meest dierbaren. Druk die steek van jaloezie maar gauw de spreekwoordelijke kop in, ik speel met de gedachte een date met mezelf te verloten alhier-o. Goed in de gaten houden dus, en comment er op los!

À la bonheur; mijn nieuwe stek. Ik ben sinds kort namelijk verhuisd naar de wolk des verderfs die rond de buurt van de overpoort hangt, maar tot dusver hebben mijn longen het nog niet begeven. Al had ik mijn dozen liever in de kootee rond het Beaudelopark uitgepakt, de donderdagavonden hier hebben iets magisch. Eerstejaars met zenuwachtige lachjes en rinkelende fietsbellen, lintjesmannen in met kots besmeurde doktersjassen en allerhande hemdjes trekken de straat door, op weg naar een of ander dolfijn danscafé alwaar de tunes van Lasgo en Gerard Lenormand hen tot net-niet-copulatie zullen drijven.

Kruisgeschurk, wimpergefladder en vriendinnengechiechel, ik krijg al medelijden met de jonge jongetjes die te pletter zullen vallen aan de charmes van Overpoort’s courtisanes. Ik hoor ze ied’re keer aankomen, die sletjes in leeftijdscategorie 18 tot 21. Net braaf genoeg om niet uitgescholden te worden door eigen vriendinnen, maar wel de juiste dosis vingerdikke verleidelijkheid. Hun Hilfiger-parfums sturen de boodschap al vooruit: You Don’t One Night Stand A Chance. Bij deze dan ook een boodschap aan de piepjonge broertjes van mijn fans; vodka redbull gaat haar hoofd enkel tussen haar EIGEN benen doen verdwijnen. 

Prent met andere woorden het in je grijze massa, jochies: hoeveel drankjes je haar ook koopt, ze zal nimmer plooien, al ware het louter voor het beschermend leger better-by-comparison-vriendinnetjes die steevast in haar kielzog rikketikken. Leg je erbij neer, want zij zal het alvast niet doen, zelfs niet na de zoveelste cocktail. Boehoe Malibu.