Tag Archives: Emotions

This is Jack’s existential blogpost

17 Dec

Je hebt zo van die mensen die hun blog gebruiken voor hun zielenroerselen. Die hun diepste geheimen erop neerknallen alsof het internet een emotioneel bordeel geworden is waar je de bitch met de juiste trauma’s bij elkaar kan klikken. Verleidelijk hoor, die valkuil, en mijn pirouettes rond de rand waren bijlange na niet allemaal perfect.

Ik beken: ik ben godvergeten jaloers op dat talent. Emoblogs kunnen schrijven. Je tekstverwerker als therapeut, en een dikke middenvinger naar wat je lezerspubliek denkt. Sterker nog: sommigen vergaren zelfs fans met zwemelend gezwijmel en gekrengd tandengeknars. Ik voor alle duidelijkheid niet. Hoewel ik van tijd tot tijd veel drama en veel lawaai durf maken hou ik mn echte angsten mooi tussen mn tieten gestoken. Ik ben ervan overtuigd dat daar mijn hart zit, omdat ik er niet aan wil denken hoeveel grijpgrage handen er anders al in de buurt zijn gekomen.

Het moet zo goed van pas kunnen komen; een cardiovasculair luik. Een welgemikte tekst die zegt: ZO voel ik me. Maar als zelfs helden als Conor Oberst, Win Butler en Régine Chassagne het niet kunnen, wat ga ik als sterveling dan mijn poging wagen? Geef me eender welk onderwerp en ik knal een leukerd vol alliteraties uit mn computer, maar wanneer ikzelf onder de schijnwerpers sta sla ik al snel tilt. Ik wil niet dat mensen zich herkennen in mij, ik herken me al genoeg in anderen. Ik zou het vréselijk vinden moest ik de comment “kop op ik voel me ook vaak zo” krijgen. Toch? Gedeelde smart zou zogezegd halve smart moeten zijn, maar bestaat er iets walgelijkers dan het besef dat zelfs je kleine kantjes niet uniek zijn? Dat was eerlijk en open, maar verder dan dit geraken jullie niet.

Ik ben van het principe dat je maar beter een goede moleskine of therapeut aanschaft wanneer je het over de core business wilt hebben. Er zijn nog vaak momenten dat ik me een regelrechte pervert voel wanneer ik bepaalde bekentenissen van medebloggers lees. Ze planten harakirigewijs een zwaard in hun buik en braken al wat hun hart begeert en begeestert uit in de blogosfeer, waar het later weer in een zwart gat verdwijnt. Hoe eerlijk en open hun geschreeuw ook moge zijn, ze komen allemaal hetzelfde over: online en alleen. In deze tijd van digitaal delen hou ik mijn angsten dus liever voor mijzelf, wat naast mijn geboortedatum toch bijzonder exclusief is.

Jawel lui,  zoals zovelen ben ik wederom bij een existentiële crisis aanbeland, het luxeprobleem van deze tijd maar daarom niet minder haarverliezend. Als ik alleen maar denk aan de hoeveelheid rimpels die ik de afgelopen 24h gekweekt heb met piekeren heb ik zin om te verhuizen naar Bremen en te liegen over mn leeftijd. Omdat jullie me ondertussen echter al meer dan twee jaar trouw lezen, en het nogal een redelijk nutteloze blogpost zou zijn moest ik jullie niet op zn minst een bot toewerpen:

Zou ik mijn haar laten groeien?

Peliculi Pelicula

6 Okt

In navolging van de iets rossere en even fijnbepende blogster Maiden een topvijftien bleitfilms aller tijden. Een perfecte aansluiter bij een eerdere post alhier
Ik kan eigenlijk zelfs niet geloven dat dit lijstje de dans ontsprong! Ik ben immers dol op lijstjes maken, sterker nog, lijstjes zijn de fundering van mijn al niet zo georganiseerde leven als twintiger. Lijstjes dus, geen tops. Mijn voorkeur gaat sowieso al naar jurkjes mais enfin; keuzes zijn verscheurend, en waarschijnlijk heb ik bij iedere film even hard gegriend, naargelang het publiek dat zich rond mij in de sofa had verschansd.

Aquí tenéis:

–       The Hours

–       Frank&Frey

–       Free Willy

–       Brian’s song

–        Gladiator

–       The Shawshank Redemption

–       The Short Story

–       Philadelphia

–       My Girl

–       Old Yeller

–       Things we lost in the fire

–       Dead Poets Society

–       Heidi

–       The Green Mile

–       PS I Love You

 

Und nein, lieber schatzen, ik ben The Bodyguard” of “Titanic” niet vergeten, films gemààkt om anderen op een of ander moment aan het janken te brengen werken bij mij niet zo zeer. Ook bij The Elephant Man hield ik het verrassend droog, waarschijnlijk omdat Merrick’s verbaasde kreetjes me op de zenuwen begonnen te werken. Het oor wil ook wat.

Toegeefsel: wanneer papa Bruce achterblijft op de grote boze meteoor in “Armageddon” bijt ik nog steeds mijn wangen aan flarden.

boe-hoe.

12 Jul

Frustratie noopt wel vaker tot schrijven en ziehier de vrucht in vorm van nieuw blogvoer. Even terug deed een dierbare vriend me een verdoken indecent proposal: het bekijken van een filmklassieker van jewelste, gepaard gaande met de nodige portie drank en zijn snuggere opmerkingen over Herr Lynch’s magistrale filmtechniek. Een niercrisis mijnentwege velde het drankgebruik, maar de afspraak staat nog steeds.

Aanstaande dinsdag zal ik me in een zetel op zo’n 12 minuten van mijn ouderlijk huis ploffen om te genieten van Elephant Man. Nuja, genieten.. Menig macho die mijn vriendenkring rijk is verklaarde reeds te hebben gegriend als een klein kind bij het bekijken van deze cultklassieker. Alarmbellen deden mijn reeds beschadigde trommelvliezen nog verder scheuren.

Ik ben namelijk niet het type meisje dat mooi en liefelijk weent. Bij mij geen zilvergrijze traan die eenzaam langs mijn wang naar beneden biggelt om te sterven in mijn mondhoek. Geen kanten zakdoekje tegen de lichtjes trillende onderlip gekneld en al zeker geen geluidloos lijden.

Ik ben het type waarvoor zaalwachters tijdens Pearl Harbour hun zaklampje aanknipten en met aandrang vroegen om “alstublieft wat zachter te huilen”. Twilight, Annie, Dieren in Nesten, ja, zelfs Flikken heeft de waterlanders bij mij al doen vloeien. (Voor dat laatste een excuus: ik heb een zwak voor Jo De Meyere. Ieder mens heeft recht op 1 “een zwak voor”)

Voor zover ik weet heeft John Nauwelaerts geen rolletje in Elephant Man, maar ik ben er zeker van dat een of andere trigger mijn kraan wel zal opendraaien, die 14e juli. Tant pis: the show must go on, al was het maar om mijn culturele bagage te bestendigen. Bij deze, beste Benjamin, wees voorbereid op liters tranen, onophoudelijk gesnotter en een occasionele hik, gezwollen oogleden, drijfnatte mouwen en rode vlekken in mijn hals. Het enige wat bij de aftiteling niet in staat van ontbinding zal verkeren is mijn mascara. Yves Saint Laurent is werkelijk een heilige!

enkele potten nat.

3 Feb

Vandaag, heb ik besloten, ga ik enkele potjes janken. Niet omdat het die tijd van de maand is, aangezien ik deze ten stelligste wil beperken tot die tijd van het jaar, maar om verschillende redenen. Vandaag geen gepieker over woordgebruik en zinsconstructie, enkel maar tranen en het gezond verstand de kraan op een gepast moment weten dicht te draaien. Gebleit dus.

Om iedereen die momenteel op wintersport is. Om knisperend verse sneeuwlagen aan de kant te vegen met pasgeslepen planken. Om buitenzinnig dronken avonden op muziek die je je ergste nachtmerrie nog niet zou laten begeleiden. Om vriendschap en onenightstands. Om fuckpoints, sneeuwpicknicks, jeneversleeën en veel te kleine appartementjes. Om bier in kannen en gekartelde frieten. Pottoe.

Om mijn stage die, hoewel ze me af en toe op het voluptueuze lijf geschreven lijkt, me steeds meer aan het nakende feit van afstuderen doet denken. Om het einde van het tijdperk, en om het begin van een nieuw. Om verantwoordelijkheden die ik amper kan spellen. Om taxen, belastingsaangiften, brandverzekering en de sporadische aankoop van de juiste rol vuilniszakken. Om het verplicht bannen van de herenhuizen-met-hardhouten-vloeren-dromen. Om keuzes die gemaakt moeten worden en pendelen met grijze muizen. Om brievenbusgepieker. Deksels.

Om mijn voorheen vermeld voluptueuze lijf en de angst voor haar aftakeling. Om het stilaan in de buurt komen van de dikke vette 3-0, de derde strike, yerrout. Om de afwachting van huidplooien, velverzakkingen, kraaienpootjes en andere bestialiteiten. Om dingen als decoltéverstevigingsserum. Om groene blaadjes, groene thee en jaloezie. Dicht(bij)!

Om de kleine dingen des levens. Om vermoeidheid, muizennissen en kattengejank. Om aften en kloven, om cellulitis en en wallen, om bankrekeningen en om calorieën, om liefde, om leven, om gemiste telefoontjes en omdat ik er POTVERDEKKE GOESTING IN HEB!