Tag Archives: iHatePeople

De Trein Der Vaagheid

14 Mrt

Het lijkt wel alsof openbaar vervoerden alle ethische en hygiënische gedragscodes aan hun toch al besmeurde laars lappen.

Desondanks de goedbedoelde briefjes in de treinwagons slaagt er menig medereiziger in mij voor de rest van de rit te degouteren waardoor ik met een wee gevoel in mijn maag en een totaal gebrek aan liefde voor het menselijk ras op mijn bestemming aankom. Aangezien België ongeveer drie piskilometers breed is duurt de langste treinrit zo’n tweeënhalf uur. Niet bijster lang wanneer u dit doorbrengt in het gezelschap van een ice tea green en een goed boek lijkt me, en allerminst het excuus om alle remmen maar even los te laten.

De reden voor deze inderhaast op mn smartphone getypte blogpost is de luide boer die ik daarnet op de IC-trein Brussel-Tongeren mocht aanhoren. De dader was een allerschattigst oud mannetje dat misschien inderdaad gezien zijn leeftijd zijn lichamelijke functies niet meer helemaal onder controle had, maar het je m’en foustisme op zijn gezicht en dat van zijn vrouw heeft me compleet verbouwereerd in mijn stoel achtergelaten. Moest ik 78 zijn en mijn blaas zou het nodig vinden zich even te legen op een openbaar bankstel zou ik me op zn minst met een rood hoofd excuseren. Voor Fons bleek dat echter een no-go, al zeg ik niet dat hij trots was op de decibels die hij had geproduceerd. Hij friemelde aan zijn veston en was dankbaar dat niemand behalve een of ander gewijfte van 24 (ik dus) geschrokken zijn kant op keek.

De pendelaars zijn het ondertussen al gewoon denk ik, de beestenwagons van de NMBS en DeLijn. Arabieren die luid telefoneren, tienermeisjes die over blowjobs praten, een ambtenaar die continu luid zijn neus ophaalt of de moddervette vriendinnenclub die stinkt naar zweet en sigaretten. Net als de dagelijkse vertragingen wil ik dit niet meer vanzelfsprekend vinden. Als ik reis, doe ik dat in stijl. D’accord, ik walm soms nog naar de alcohol van de dag ervoor, maar ik zorg er dan op zn minst voor dat ik een aangenaam decoleté heb. Het leven draait op geven en nemen, en wanneer u ervoor kiest de lucht en mijn humeur te verzuren dan moet u mij daar op zn minst iets voor in de plaats geven. Het recht op een hautaine blik is dan wel het minste.

Dus vooraleer alles uw spuitgaten uitloopt en we met zn allen met kak naar elkaar beginnen smijten roep ik u allen eigenlijk met drang op uw beestig hippiegedrag thuis te laten wanneer u zich in het openbaar begeeft. Ik en mijn bloeddruk zullen u dankbaar zijn.

Bloody Valentine

14 Feb

Beereke, scheetje, mushi, lieverd, kroelkopje. Het is Valentijn en menig gemelkmuilde bijnaam wordt vandaag de dag inderhaast op een hallmark gekrabbeld. Petoeterke, framboosje, poezewoefke. De bijnaam verklaart zichzelf: het is een naam naast het dagdagelijkse etiket waarmee u door het leven moet, vaak gegeven door fervente voor en/of tegenstanders. Wie geluk heeft krijgt nog een ietwat persoonlijk troetelwoordje, maar de meesten moeten het stellen met het gedoodverfde “schat”.

“Darling, is dat een steenpuist of een aambei?”. Toegegeven, een bijnaam geeft iedere dagdagelijkse zin net dat ietsje liederlijkheid, en sommigen zullen zich best gevleid voelen wanneer hun hartendief tijdens het oorknabbelen enkele poeslieve naampjes naar binnen lispelt, maar de gemakzucht hiervan valt niet te onderschatten. Niet ieder stuk onbenul vindt het of u immers de moeite waard een echte naam te onthouden, en zo is een rits troetelwoordjes nog het gemakkelijkste. Nu moet u het niet op een krijsen zetten wanneer uw borden-ontwijkende-partner u liefdevol toespreekt, maar maar als hij zijn exen ook steevast “poepie” noemde zit daar zeker een luchtje aan.

Dit volstrekte gebrek aan veelzijdigheid zorgt tijdens veel Valentijnsacties voor problemen lijkt me. Zo ook bij De Lijn, het vervoersbedrijf dat het liefdesbootje niet aan zich voorbij wil laten gaan. “Sms uw liefdesboodschap naar willekeurig getal en verras je liefste met een berichtje op zijn vaste tram of bus”. Knappe marketing, al vraag ik me af of ‘Binkie’ zijn “poezeke” wel zal herkennen tussen alle andere kroelende liefdeskrabbels.

DE Valentijnsboodschap die mij tot tranen toe roerde en werkelijk mijn dag maakte was te vinden in de Kiss&Ride-rubriek van het gratis Metrokrantje. Het vermakelijke berichtje was afkomstig van iemand’s “dikke vette marmot” en is ideaal om deze Valentijnsblog mee af te sluiten:

Mijn zoetje; het is nu elf jaar geleden dat jij voor de eerste keer op mij gekropen bent… ik hou van jou!

De Gelezen Levieten

1 Nov

Wie het ongeluk opzoekt moet achteraf niet komen jammeren, maar lieve God ende Jahweh wat heb ik nood aan een fraaie met retropapier behangen klaagmuur na de voorbije middag. De Boekenbeurs bezoeken (ja jullie gebeden hebben duidelijk gewerkt!) op één november met een gloeiende koortskop en een pijnlijke rug is vràgen om een pesthumeur. I’ve got what I bargained for.

Aangezien pro-activiteit een van mn stokpaardjes is zet ik mn ergernissen om in een bruikbaar whatdo-book voor de Medemens die “verlofdagen” gebruikt om zich ‘en masse’ en ‘en marginale’ op een of ander evenement voort te slepen. Bobbejaanland. Flair Shopping Day. De première van “Zot van A”. De Boekenbeurs.

Aanschouwt hier dan ook mijn Guide-To-Getaways, die waarschijnlijkerwijze niet voor jullie nobele en wijze oogjes bestemd is. Maar wieweet is het aangenaam leesvoer.

1) De camera is niet uw vriend.
Het is zeer waarschijnlijk dat een actie of openingsdag gefilmd zal worden door een lokale of nationale nieuwsdienst. In tijden waar het politiekgewijs maar niet opschort en zelfs een terroristische aanslag in bijna-EU land Turkije de journaalheadlines niet haalt is komkommernieuws de delicatesse bij uitstek. Gelieve de uiting van uw opwinding echter te beperken tot een elleboogstootje aan uw buur of een schampere “ha!”. Er is absoluut geen nood om stil te blijven staan en de hele rij slenteraars achter u op te houden omdat u tevergeefs met uw kop voor de camera wil gaan hangen. Een kleine koude douche van een studente journalistiek die het reilen en zeilen van nieuwsselectie en nieuwsgaring een beetje onder de knie heeft: uw opgewonden rode blinksmoel haalt hoogstwaarschijnlijk de eindmontage niet. Overigens bent u waarschijnlijk niet het journaalkijkende type, dus u zou het resultaat niet eens hebben kunnen bewonderen.

2) Denk aan uw voorkomen
U beweegt zich nog steeds op een openbare plaats voort, en uw drijfveer is waarschijnlijk onderandere die dat u achteraf kan zeggen dat u “erbij” was en het ook “gezien” heeft. Laat het daarbij. U wil echt niet zelf gezien of, God behoede, geroken worden. Was uzelf dus de bewuste ochtend, en trek propere normale kleding aan. Een klein vogeltje fluistert me in dat signerende Sonja Kimpen niet onder de ondruk zal zijn van uw bloot middenrif, hoe afgetraind het ook moge zijn.

3) Laat kinderen die nog niet zelfstandig kunnen bewegen thuis.
Verschillende pedagogische bronnen leerden me dat buggyzitten gepast is tot het derde of vierde levensjaar. Daarna zou u uw kleine dreumes maar beter aansporen tot wandelen, desnoods met een beetje hulp van Aerosmith. Diezelfde bronnen leerden me dat een normaal kind rond zijn vijfde of zesde verjaardag leert lezen, en bijgevolg interesse kan beginnen tonen in (lees)boeken. Hieruit trek ik de logische conclusie dat buggy’s, poussettes, kinderwagens, landeaus, koetsen en maxicosi’s met vierwielaandrijving niet noodzakelijk aanwezig hoeven te zijn op De toch al overvolle Boekenbeurs.

4) Hou steevast uw einddoel in de gaten
Zoals u uit bovenstaande proza al kon deriveren zijn er verschillende afleidingsmogelijkheden aanwezig op grootschalige evenementen. Collega’s, vrienden van ‘in’t middelbaar’, scabreuze “ziet wat die àànheeft” schepsels, boekenminnende BV’s, boekenschrijvende BV’s en journalisten. Probeer deze echter allemaal te negeren, en hou een nuchtere geest en een gepaste pas aan.

Who knows, you might actually buy a book.

Gestrikt.

18 Okt

Iedereen komt als je Leo roept, en zeker als aartsbisschop in kwestie een flater van jewelste maakt. Geen balletschoentje te licht om het heilige kaartenhuisje dezer dage te doen wankelen, en we smullen van haar nedergang al ware het van peperkoek.

Het Heilige Kruis had al een ferme trap in de figuurlijke ballen gekregen bij Grijpgrage Vangheluwe en de Danneels-geeuw-tapes, maar Lieve Leonard deed er gisteren nog eens een schepje bovenop.

AARTSBISSCHOP VINDT AIDS EEN IMMANENTE RECHTVAARDIGHEID blokletterde de verontwaardigde media. En de massa sprong erop. Een bloemlezing op de internetfora leverde u waarschijnlijk uitspraken als “dattem zelf maar aids krijgt” en “fuck de kerk gast!” op, en dat waren wellicht nog de meest beschaafde. Het onderuithalen van de Katholieke Kerk is een moreel goed geworden, een teken dat je een waardig en goed persoon bent. Als u niet gniffelt om de ironie zal ik schaterlachen in uw plaats. Hoewel het eigenlijk om te janken is. 

Op een eenling en de Standaard na vond niemand het nodig die toch wel aanstootgevende uitspraak binnen een context te plaatsen. Speciaal voor u:

“Ziet u aids eigenlijk als een straf van God?”
_ “Welnee, ik zie het eerder als een soort immanente rechtvaardigheid, een logisch gevolg van promiscue gedrag”.

Ik begrijp dat enorm veel HIV-patienten zich (hopelijk oppervlakkig) in het gat gebeten voelen, en zoals steeds geldt ook hier het eeuwige “maar wat met de arme negertjes in Afrika”, maar als u heel eerlijk bent lieve lezer, gaat deze aanstootgevende vlieger in vele gevallen toch op? Bloedtransfusies en besmetting bij geboorte ten spijt, is Aids nog steeds een seksueel overdraagbare aandoening, die in veel gevallen voorkomen kan worden. Vrij modderfokking Veilig. Wie zich iedere dag tegoed doet aan plastic literflessen vol vodka krijgt een levercrisis, wie ontbijt met een dubbele bigmac krijgt neukteugels en wie neukt zonder plastic krijgt als ie pech heeft aids.

Neen, ik keur hiermee zijn uitspraak niet goed, maar ik ben dat eeuwige kerkgebash een beetje beu. U bent geen postmoderne Robin Hood, en “dat het tijd is dat de kerk haar lesje leert” is al lang achterhaald. Scheiding van Kerk en staat staat al sinds <inserttrivialpirsuitvraag> in onze Belgische Grondwet, en de vuile lijkwade van Turijn hangt al tientallen jaren buiten te wapperen in de wind. Subsidies, pedofilie, verkrachting, nepotisme, en nu weer die uitspraak over aids. Wees gerust, omaatjes bidden enkel nog in stilte een rozenkrans, en koppels trouwen enkel nog voor de kerk omdat de bruid haar wit kleed dan langer tentoon kan stellen.  

De reden waarom ik blog is omdat ik vergruwd ben van het hypocriete lintjesgedrag van vele facebookkennissen van me. Mensen die de red ribbon enkel als rode lap op de stier willen gebruiken. “Kijk mij eens pro-actief wezen, fuck de kerk!”. Het is werkelijk schrijnend dat er zoiets moet gebeuren om de menscheid een geweten te schoppen. Enfin, aids verdient bien sûr veel aandacht, en ja, de redribbon-actie is een mooi initiatief, maar niet als sluier voor andere maatschappelijke statements dan wel: Vrij veilig.  Steun onderzoek naar Aids. Help de ziekte voorkomen.

the Pros and Cons of breathing

30 Mei

That’s it. Dit was de laatste onwelriekende onmens die zich naast me nestelde op de tram. I’m blogging about it. #furreal 10 minutes ago via UberTwitter

Aangezien ik mijn schamele 65 twitterfollowers niet wil teleurstellen, en het al pleurislang geleden was; my sacrifice!

Ik weet niet wat het is met de lente. De ene wordt allergisch aan pollen, de ander krijgt bloembollenplantkoorts en ik word overgevoelig aan mensen die stinken. Werkelijk, het lijkt wel alsof het me in de maanden maart tot mei extra opvalt in wat voor een meurmaatschappij wij eigenlijk leven. De beste proefondervindelijke ervaring doet u op in de openbaarvervoerende proefbuizen van ietwat grotere steden, ook wel De Tram genoemd. Los van de culturele mishmash aan walmen die zich daar tout court plaatsvindt, hangt daar bij het krieken van de lente al van ’s ochtends vroeg een aroma om van achterover te vallen. Ik plaatste de grootste boosdoeners voor u op een rijtje, in willekeurige volgorde.

Dat was het initiële plan alvast, tot ik merkte dat ik over iedere odeuroorzaak een a4tje vol aan het knallen was. Bij deze hou ik het beperkt doch beknopt, thans dat hoop ik. Ziet u, ik ben volledig VOOR het mooier maken van deze maatschappij, de belichaming van SAM als het ware. Wanneer ik deze dan ook beter kan laten ruiken gaat mn denkbeeldige staart vast pottenbreken met het gekwispel. Alorsonyva

Zweet. Sigaretten. Overdadige Parfums.

Er is maar een geval waarbij de eerste twee voor mijn part mogen samenvallen en dat is wanneer het geuruitstortend persoon een man is, en wanneer hij na de seks vrolijk een sigaretje opsteekt. Of niet vrolijk, maar dan moet ik wel een errug slechte dag gehad hebben. Vrouwen die ruiken naar een muf haardtapijtje vind ik vraiment not done, werkelijk. Zeker in de zomer wil een man toch dat zijn fruitige zomerbloem zich in een waterval van frisheid in zijn armen stort, nee? Er hoeft daar heus niet drastisch of dramatisch om gedaan worden, men moet er zelfs niet voor te stoppen met roken. Ik ken genoeg rokende vrouwmensen die er wél in slagen niet de stank des doods en verbrande nicotine uit te wasemen wanneer ik me naast hen op een bankje vlij. Voorts is er ook nog zoiets übersimpels als zeep. Nee, ik heb het niet over die vrolijke Fa-flacon met lychee en dadels die in uw douche staat te glimmen van nattigheid, maar over de harde, knoestige, melkkleurige bar Dove die je misschien nog nooit aankocht. Er is een weldadig verschil tussen douchegel en zeep, smeuïge suikerbolletjes, en daar zit’m in de zomer nu net het verschil. Elke douchegel, of het nu Dove, Sanex of datbusjeuitdatenehotel is, bestaat voor het grootste deel uit water. Daarna komen de ‘tensiden’, vaak moderne varianten op de eeuwenoude zeep. Het grote voordeel van deze tensiden is dat ze beter oplossen en de zuurlaag van de huid niet aantasten, waardoor de douchegel vaker gebruikt kan worden dan zeep, zonder dat je huid de structuur van een Birkin Croco krijgt. Zeep is immers veel geconcentreerder en droogt de huid meestal uit, maar voor je handen en oksels is ze ideaal. Conclusie; was je lichaam met douchegel, je oksels met zeep, spray (of beter voor het milieu: rol) en deodorant met een neutraal geurtje en smeer desbelievend een bodylotion. En dit viel helemaal jamais onder Flair-embargo: trek propere kleren aan. Het zal me werkelijk worst wezen hoe “cool” je shirtje wel niet is, bij temperaturen boven de 21° celcius transpireert iedereen (al kunnen we boerderijgewijs wel onderscheid maken binnen de hevigheidsgraad), dus doe de samenleving een lol en keil het ding ’s avonds in de wasmand.

Last but most defo not least: Go easy on the perfume. In een allerverzengende hittegolf waar ademhalingsproblemen al legio zijn wil men zich niet moeten bekommeren om zware muskusachtige luchtjes à là Poison of Armani Diamonds. Spuit, maar spuit met mate!  Parfums zijn fijn, parfums zijn prachtig, en het juiste parfum kan een persoonlijkheid maken. Ik zweer al vijf jaar voor al mijn dates en feestavondenmetpotentieel voor mijn zelfde signature scent, en heb dan ook nog niets dan complimentjes gekregen over mijn heerlijke geur. Ik verklap hem niet, aangezien ik geen zin heb dat heel Gent en omstreken naar mijn Coucher-avec-moi-potion geurt, maar ik deel hier wel enkele andere wijsheden. Let wel, deze zijn MINE MINE MINE dus tenzij je door het leven wil gaan als mijn pathetische copycat ga je zelf op zoek naar je summerscents!
 Overdag is het sowieso al  geen goed idee om parfum te spuiten. De alcohol die parfum bevat maakt lelijke plekken op je huid wanneer je ermee in de zon komt, en zoals gezegd wordt de lucht er zwaar geladen van. Ren liever eens langs Rituals (of bodyshop als u een of ander Mensch Met Principes bent) en koop er een sensational smelling bodybutter. (Extra tip, bewaar hem in je nachttafeltje en smeer er voor je ga slapen je nek mee in, zoveel zachter dan een parfum en brak al menig jongenshart.)

This ultra rich, whipped body cream instantly restores you skin's moisture balance. Magic Touch offers nourishing properties, the calming effect of creamy rice milk and the lightly sweet scent of cherry. (18 euro voor 200ml)

 

Als je dan toch voor parfum gaat, kies dan voor een lichte, frisse geur. DKNY-appeltjes, maar dan minder cliché. Ikzelf ben resoluut gegaan voor deze: de frisse geur van pasgewassen euh, was en irissen. Lovage!

Ga en bewierrook jullie zelf (niet letterlijk) zonnige stuiterkopjes, ik hou het grammaticaal en esthetisch hier voor bekeken. Warmte maakt me sikkeneurig. Dus doe me ’n lol en hou jezelf en je medemens aan bovenstaande hygiënische voorschriften: smells like team spirit dadde!

Tally-ho.

OpenCommuniqué

12 Jan

Naar aanleiding van de Ronny-Rommelboel zijn er op facebook weer een hele hoop dramatische kiekens die allerlei groepen hebben opgericht. Zij die opteren voor verschillende martelingen of de doodstraf in hun titel heb ik gewoon genegeerd, maar naar de leden van de groep RONALD JANSSEN MOET LEVENSLANG krijgen heb ik even een sortement open brief gepend. Waarom? Omdat ik me superieur voelde tegenover al die kankerende kalveren. 

Blijkbaar moet iemand fan worden van een page eer hij erop kan commenten. Dit zal echter een fanpagina zijn waar ik me niet snel genoeg van zal kunnen ontdoen achteraf. 
Aangezien journalisten het verzuimen, zal ik voor een keer wél onmiddellijk voor de dag komen met het hoogtepunt: JEZUS Christus wat zijn jullie kleinburgerlijk. D’accord met de groepsnaam hoor, ik denk dat geen enkel kloppend hart in België het ok vindt dat een moordenaar enkele jaren ongestraft te werk kan gaan maar de hetse en drama die jullie hierrond fabriceren maakt me werkelijk ziek.

Al jaren moeten we aanzien hoe de media steeds meer tussen natte proppen wc-papier en afgekloven rattenstaarten in de riool begeeft. De volkse ignorante reactie op sensatiegruwel als Hans Van Temsche, Kim de Gelder en nu Ronald –“zeg maar Ronnie”- Janssen werkt dit enkel maar in de hand. De media verloederen, en verzaken hun ware plicht: informeren en duiden. Die duiding is inderdaad te kenmerken door achtergrondinformatie, maar ik denk niet dat iemand baat heeft bij filmpjes van Ronald’s laatste bedrijfsborrel of anekdotes van zijn vroegere kotbaas. De kranten die vandaag de dag van onder de drukpers vandaan rollen zijn hun definitie niet waard. Om mezelf en een voorgaande blog even te quoten; ik weet heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. En daar zijn jullie het sprekende voorbeeld van. Jullie klampen je aan ieder gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. Gelukkig kunnen jullie je verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en kunnen jullie als onvervalste beschermengelen der rechten pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren jullie Joseph-Ignace Guillotin zelf. De minder-digitaal-begaafden zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. In zulk geval; draai jullie empathie dan eens om. Denk aan de familie en kinderen van Janssen die al jullie ignorante Rommel in hun gezicht gesmeten krijgt. Laat het gerecht haar werk doen, en de media dààrover berichten. Jullie boegeroep, dorst naar details en honger naar hetze gaan de ouders van Annick, Shana en Kevin hun kinderen niet doen terugkrijgen, en het zal mensen die “ziek” zijn zoals Ronald er niet van weerhouden hun zieke gang te gaan. Dus waar is het in feite dan goed voor? Misschien moet ieder van jullie pro-activiteit maar eens op hun linkeronderarm laten tattoeëren.

En aan al jullie die oh zo creatief zijn met allerhande martelpraktijken (sommigen van jullie zou ik écht niet omver willen lopen op straat): ik ben geen voorstander van het oog om oog, tand om tandprincipe. Moesten we daarin verzeild geraken zou iedereen wel iemand af te maken hebben en zou ons waardensysteem overhoop liggen. Vertrouwen hebben in het gerecht is dezer dagen moeilijk, dat snap ik best, maar “ze” zijn nog altijd meer bevoegd dan een bende DeLijnchauffeurs en directiesecretaressen. Met alle respect voor chauffeurs van De Lijn en directiesecretaressen uiteraard. 

Ik ben het met jullie eens dat er hervormingen zouden moeten doorgevoerd worden inzake de opvang en behandeling van zulke zieke geesten (er bestaat immers geen twijfel over het feit dat die man ziek is), maar de doodstraf, brandstapel of “een vijs door zijn ballen” zullen hier geen soelaas bieden. 

Laat die hervormingen dus maar over aan de wetgevende macht, het bestraffen aan de gerechterlijke en uitvoerende macht, en het gemekker aan de schapen.

Ik snap dat er gereageerd wordt vanuit het hart, en empathie siert, maar in dit geval komt deze facebookgroep al snel over als een coöperatieve van boze boeren, zwaaiend met fakkels en hooivorken. Ooit de film Belle en het Beest gezien? Alvast aangenamer televisievoer dan de journaals van de afgelopen week. In plaats van sensatiebeluste journalisten en verveelde bigbrothers op de vingers te tikken stort De Vlaamsche Massa zich in een collectieve verontwaardiging en een schreeuw naar meer meer meer meer voedsel.

Goudvissen zijn ook zo. Strooi voer in hun kom, en ze blijven happen, strooi meer, ze worden gulziger. Tot ze uiteindelijk doorgespoeld worden en eveneens in het riool (en in ons land: de Dender) terechtkomen. En dan zwijg ik nog maar om de achterlijke bavianen die komen aandraven met de doodstraf of martelingen. 

Ik negeer misschien de kern, onbekende facebookers, en die is voor jullie blijkbaar Janssen’s levenswandel en het beëindigen daarvan, maar ik (en velen met mij) kan het niet aanzien hoe zogenaamde kwaliteitskranten vervallen in zulke banaliteiten. En dat, is voor een groot deel jullie schuld.

Voor de rest in het nieuws, weggemoffeld in een hoekje op de website van de standaard: verwoestende aardbeving in Haïti/mogelijk meer dan duizenden doden. Een kniesoor die daar om maalt blijkbaar.

vandaag vroeg Ruby zich af..

17 Dec

Waarom alle kalveren zo gek werden van vreugde bij het aanschouwen van die smerige dikke sneeuwlaag vanochtend? Werkelijk, ik spendeerde mijn dag met vloekend en boos uit het raam staren terwijl iedere minkukkel op zijn gat gleed in het drassige schouwspel dat “winterpret” moet voorstellen. Ik weet niet wat er zo geweldig is aan een spekgladde ondergrond en sneeuw waar je niet op kan snowboarden en die na een enkele dag al is ge-Extreme-make-overd in een bruine brij. Het ergst van al zijn de strooidiensten die bloednodig zijn om deze chaos een beetje onder controle te houden. Ze maken verschruwelijk veel lawaai, spuwen uit hun raam, en het zoute water dat ze creëren maakt onsterfelijke witte kringen op mijn eerder genoemde dure leren laarzen. Bovendien leent dit weer zich absoluut niet tot hakkendragen waardoor ik de komende twee dagen op mn Uggs als een kerstvrouwtje door het leven zal moeten. Als ik al buitenkom that is. Bij deze wens ik iedereen muilkorf en een warm bed voor vannacht.


by the waykens: een BJ voor iemand die mij momenteel komt onderstoppen, me morgenochtend wakkermaakt met verse broodpudding en het hoofd van ieder praesidiumlid van Gent en omstreken op de vloer. Vannacht is het immers kristalnacht, het excuus voor iedere lamlendige student om zich een paar hersencellen minder te zuipen en ranzig veel lawaai te maken. Sodom en Gomorra waren er niets bij. Slotresolutie: als ik morgen uitglijd op een plasje bevroren kots of mijn raam gesnowballed wordt  ben ik echt klaar met de winter.


Perrongeluk

5 Dec

Per spoor tussen trein en Antwerpen, Gent en mijn thuisbasis. Een wekelijkse bron van ergernis vol stinkende medemensen gebrek aan zitplaats en een overdaad aan eersteklascoupés. Wees gerust, zo gaat deze blog niet verder. Ten eerste deed een zekere Bart C. het al eens beter, ten tweede is schrijven over treinen een beetje 2006, wat de Helaasheid Der Dingen ook moge beweren. 

Ik schrijf eerder uit vreugde dan uit mécontentement. Het doet zo waarlijk veel deugd een semi-intelligent gesprek te horen uit de mond van sporende homo niet zo sapiens. Openbaar vervoerden lijken er immers een sport van gemaakt te hebben, het Zich Belachelijk Maken Op De Trein. Met luide stem en kijkend vanuit hun ooghoeken of iedereen in de coupé hen wel verstaat werpen ze de grootste onzin en de wanstaltigste opschepperij uit hun larynx. Ik ben alvast van plan de meest voorkomende gespreksonderwerpen te inventariseren, maar om er nu al even een gooi naar te doen waren DIT, naast het gebruikelijke haantjesgedrag van zakenmannen, de nimmer aflatende stoerdoenerij van pubers, de nakende examenstress van studenten en het steevast opgewonden gegibber van bejaardenclubs, dé zinnenroerselen van De Treinreiziger tijdens week 49 van het jaar 2009:

– Dossier K
– het degoutant waarachtig koude miezerige fucking kutkloteweer van de afgelopen week, zij het iets eufemistischer. Ik beroep me bij deze op mijn dichterlijke vrijheid.
– Dossier K
– Het nieuwe seizoen van De Slimste Mens
– Dossier K
– en soms ook over Dossier K.

Met dit bovenvernoemd weder, chèr lecteur, ben ik mild gestemd voor mijn medemens en zijn of haar burgerlijkheid. Werkelijk waar, het enige wat me om 6u ’s ochtends op een mistig perron bezighoudt is hoe lang ik nog met mijn voeten kan staan trappelen eer mijn peperdure hak van mn schoen afbreekt. Je m’en vraiment fous, ze mochten het voor mijn part zelfs over “de krampkes” van “hunne kleine” hebben (ik heb het hier niet over blueballs, maar wees blij dat jij nog jong genoeg bent om niet automatisch de link met babies te leggen), of over de finale van De Beste Hobbykok van Vlaanderen, zolang ze het maar met énige kennis van zake deden! Ik krijg spontaan mond-en-klauwzeer van alle kalveren die noodgedwongen hun bek moeten opentrekken voor iets anders dan herkauwen of “ DIRK T ETEN IS GEREED!!” te roepen.

Een zeer excentrieke en al even dode man deed hierover een fijne uitspraak: “Waarover men niet kan spreken moet men zwijgen”. Die man was Ludwig Wittgenstein, een OostenrijksBritse filosoof van deels Joodse komaf. Hij heeft bijgedragen aan de taalfilosofie en aan de grondvesten van de logica. Hij leverde ook belangrijke nieuwe materie aan de filosofie van de wiskunde en de Filosofie van de geest. Hij wordt gezien als een pionier in de analytische filosofie en als een van de grootste filosofen van de twintigste eeuw. (dankjewel Wiki-immer-zo-pedia!)

In zijn wereldberoemde werk “Logisch-Philosophische Abhandlung” schrijft hij onder andere over de zogenaamde beeldtheorie van de taal, waarin hij stelt dat een zin in een taal werkt als een soort model van feiten, die uit verbindingen tussen voorwerpen bestaan. Wanneer een zin dus een perfecte weerspiegeling is van wat er te zien is, van wat een gegeven feit is, dan begrijpen we elkaar want dan wordt de verbinding correct gemaakt. Wanneer je wijst naar een koe in de wei en je hebt het tegelijkertijd over “een kat in de zak” zullen vele wenkbrauwen immers de hoogte ingaan en men zal zeggen dat je aan het “bazelen” bent. Een zin waaraan geen feit verbonden is correspondeert niet met een beeld en heeft bijgevolg geen betekenis. Zinvol spreken is dus de enige mogelijke vorm van spreken, onzin spreken correspondeert immers met niets en staat dus op dezelfde hoogte als zwijgen. Jammer genoeg moet ik het hersenloos geloei wél iedere dag aanhoren.

Enfin, ik wijs hier nu niet meteen iedere huisvrouw met een deeltijdse job met de vinger hoor. Gisteren nog eenzelfde inwendige woedevulkaanuitbarsting gehad bij een leeftijds- en stadsgenote. Ze las haar pendelpal de les over zijn burgerlijkheid, iets waar ik me zelf ook vaak schuldig aan maak. De manier waarop was echter beneden alle peil. Het wicht, niet veel breder dan een verkeersbordpaal en compleet dichtgeshminkt waardoor ze best iets weghad van een colalolly, vond zichzelf duidelijk het einde. De mooiste quotes voor u op een rijtje:

“Oh shit Paris Hilton vond da zoooooo lame en gij hebtda nu hahahaha you suck!”

“Ahh nee het Dossier K (ja zelfs ZIJ), da is zo commercieel”

“als ik ni op da feesje was geweest wasda daar zo saai! alleen maar van die commerciële kutmuziek”

 “Ja, wa isda nu me Leterme, is die nu terug president van België ofzo?”

“Oh my god!! Gij luistert ni naar urban of hiphop of DrumNbass, gij zij zooooooo commercieel! Alez ja ik bedoel, want naar metal luistert ge ook ni maar da is stoem, ma soit, whatever, voor de rest hebt ge niks anders behalve commerciëele muziek haha, man ik ga u mijn iPod lenen voor uw kotfeesje zenneeeuh!!”.

Het wicht had door zich jarenlang uit te hongeren duidelijk enkele hersencellen gedood. Toen ik haar er fijntjes op wees dat er een verschil bestaat tussen “popmuziek” en “commerciele” muziek keek ze me met ingevallen wangen, open mond en dode koeienogen aan. Ze stootte een zucht van tussen haar tanden die rook naar de wortel die ze vijf dagen geleden bij wijze van feestmaal had verorberd. Even dacht ik dat ze me Frans Bauer-gewijs “Heb je eten voor mij” zou toezingen, maar dat bleek achteraf uiteraard ook Trop Commerciàl.

Kamiel Kafka

15 Nov

“Twas Troy, toch? Of Sinead? ’t Had in ieder geval iets te maken met Sinead O Connor. Maar ’t kan ook Suzanne Vega zijn.. Ni?”

Ik zie de arme Björk ineen krimpen. Dan heb je eens niet een naam van vijfentwintig in een dozijn, word je nog halfslachtig vergeten. Zo kersvers is ze nochtans niet, dit Liefjevan. Nieuw genoeg om niet volledig aanvaard te worden, afgereden genoeg om vijf euro mee “in de pot” te leggen. Toch blijft het een lastige sociale beproeving, dat caféhangen met Zijn Vriendenkring. En die werd net een beetje lastiger gemaakt. Acht keer dronk ze al met ons mee, en nog lijkt ze een onbenullig meubelstuk te zijn dat evengoed had aangesproken kunnen worden met “Hé Meisje!”. Bref: ik ga niet diegene zijn om haar te vertellen dat ik haar naam wél nog weet.

En jà, ik wist haar naam écht nog, ik ben naam-elijk (hà!hàhà) een wandelende memoriemachine voor namen. Zelfs snuiters van het WWF die mij en passant hun kaartje toeschuiven weet ik na anderhalf jaar nog met naam en toenaam te benoemen al ware ze zelf een bedreigde diersoort wiens latijnse naam je in hun maandelijks magazine steevast vanop iedere pagina tegemoetknalt. Jammer genoeg blijft het vaak enkel bij de naam. Croyez-moi, mes petites, het schaamRubyRed stijgt je naar de wangen wanneer je in het uitgaansleven tot een frontale botsing komt met een bekend gezicht, waarvan je weet dat de oren ervan luisteren naar de naam Robin maar dat je je in de verste verte niet meer kan herinneren wat jullie precies uitgespookt hebben. Daarom blijven de niet-zo-dierbaren op mijn nachtelijke én overdagelijkse wandel anonieme silhouetten die van de ene genante situatie naar de andere voortbanjeren, al dan niet met mij in hun kielzog.

Bovendien is het herinneren van een naam een soort sociaal machtsspel. De juiste naam aan een persoon geven is hetzelfde als: jij bent aanvaard. Jij en jouw naam zijn sociaal relevant genoeg voor mij om ze een plaatsje in mijn hersenholte te geven. Namen onthouden doe je immers bewust.

WANT! (en dit is enòrm belangrijk) je kan niet “slecht zijn” in het onthouden van namen, je KIEST ervoor. That’s right bumblebeekens, machtsspel all the way. Om het in kleutertaal uit te leggen (je weet namelijk nooit wie er geïnteresseerd is in het wel, wee en feestgehoezee van Ruby) : Om namen te onthouden moet je overschakelen naar actief luisteren. Je hersenen sturen een signaal dat wat je hoort of wat je zal horen belangrijk is, waarde heeft voor je functioneren en bijgevolg de informatie onthouden zal moeten worden. Je staat bovendien op het punt een koppeling te maken tussen gezicht en naam en dat gaat niet automatisch. Gezichten worden dan ook in een ander gedeelte van de hersenen opgeslagen dan namen. Om niet ver af te wijken: het niet herinneren van Björks naam was niet meer, maar eigenlijk ook niet minder dan haar te laten merken dat ze geen capsones moet krijgen omdat ze toevallig wekelijks het perineum van een dierbare van ons met haar tong beroert. Geen effectievere manier om iemand op zijn plaats te zetten dunkt me. Ze is best slim, die lieve bitchy vriendin van me.

Zeg nu zelf, er is niets meer kleinerends dan op straat “Hé Louise” te gillen terwijl zij je een stralende glimlach van vage herkenning toewerpt en “Hallo.. daar!” terugpiept. Bijgevolg, als mijn vrienden ervoor kiezen de naam van dat wicht niet te herinneren, ga ik niet diegene zijn die haar plots wel een beminnelijke plaats binnen onze sociale hiërarchie aanbiedt. Want voor je het weet ben ik voor de rest van mn dagen Roseanne? Rita was het? Nee? Renske?

En dat, wil ik van mn langzaliklevenniet.

Soms vraagt een Ruby zich af..

6 Okt

waarom ze steevast alles moet mental-picturen? Zeker in de holebi-sfeer heb ik het zwaar zitten. Telkens een homoseksueel koppeltje mijn pad kruist kan ik mijzelf niet behelpen en beeld ik me in hoe ze het beest met de twee ruggen maken. Een Murielle Scherre had het ongetwijfeld bi-schierig genoemd, maar dat is in mijn geval allesbehalve het.. geval. Voor de slimme parkietjes onder jullie: homoseksuele porno zet geen rem op mijn fantasie, het is eerder een soort fascinatie, neen, een afwijking.

Let wel, ik heb helemaal niets tegen homoseksuelen. Het is te zeggen: normale mensen met een voorkeur voor hetzelfde geslacht. Tegen jeanetten en potten kan ik niet tegen. U weet wel, mensen die op de eerste plaats homoseksueel zijn. Comme si comme ça; mijn naam is Jan, ik ben homoseksueel, doe aan mijn vrije tijd aan diepzeeduiken, mijn vriend pijpen, ik ga graag op reis en ik ben gay. Geef mij maar de Piet (no pun intended) die op de eerste plaats een fervent volleyballer is en terloops vermeldt dat hij en zijn vriend volgende week drie jaar samenzijn. Zo lopen er immers veel meer rond.

Jammer genoeg wordt de roze ridder in de media verheerlijkt, en komt de echt humane homo niet aan bod. Gino’s in lichtblauwe turtlenecks vertellen over het Feng-Shui gehalte van hun interieur maar gillen het waarschijnlijk uit bij een lichtjes behaarde balzak die over hun dijbeen naar boven glijdt. Ware ik een dreefrijder, ik had er niet mee kunnen lachen.

Zo ook in het lichtverteerbare programma Boer Zoekt Vrouw, deze editie met een lesbische boerin. De vrouwtjes die zich voor deze koeienmelkster aandienden waren hun clitoris niet waardig; zelden heb ik zoveel testosteron met borsten bij elkaar kunnen aanschouwen. Conny –zo heet onze boerin- was nu ook niet bepaald de meest feërieke verschijning maar zij leek me tenminste een oprecht “toffe madam” zoals ze dat bij Joe FM zo heerlijk kunnen verwoorden. Niet dat ik iedere week aan mijn toestel gekluisterd zit om dit landelijk liefdesgelal in me te kunnen opnemen, maar er wordt ten huize Ruby al eens wat afgezapt.

Gister bleef ik dus even stilstaan bij VTM en kon meteen meegenieten van een net niet gemilimetreerde dyke die haar bijna-fonetisch broertje langs de Belgische kust waarschijnlijk met haar tanden had kunnen afbreken. Het stond Conny op te wachten in een cowboykostuum. Boy, niet Girl. Samen beklommen ze misschien wel voor het eerst in hun leven een hengst en ik kon eerlijk zeggen dat Conny na het ritje nieuwschierig leek naar meer. Paarden werden opgevolgd door stoeipartijtjes in speedobadpak, enkele stompen tegen de schouder en geworstel. Onpasselijk werd ik ervan.

Ik begrijp niet, beste lesbische meid of homoseksuele dude, waarom jullie zo met de grenzen spelen. Ben je een homoseksueel, vàl dan op een vent, niet op vrouwen met een penis en een draadloze stijltang in hun manbag. Lesbisch bloed dat door je aderen stroomt? Aanbid dan asjeblieft ons prachtig vrouwelijk gewelfde lichaam en kies niet voor een zwak afkooksel van de postbode.

Dit gezegd zijnde: zij die Natalie Delporte een dezer dagen de weg zien oversteken: hou u vooral niet in.