Tag Archives: Fashun

crack whores

13 Mrt

In een wereld waar iedereen naar het “juiste” gezicht en het “juiste” lichaam streeft woekert al even een nieuwe trend. De imperfectie als perfectie. Vooraleer u allemaal uw uitgroei laat uitgroeien en aan uw puisten gaat pulken kan u maar beter eerst even luisteren naar deze ugly duckling. Een slechte huid, gele tanden of een bochel worden nog steeds universeel als lelijk beschouwd, maar op vele vlakken mag u tegenwoordig uw wat mindere kantjes omhelzen.

Het lijkt alsof de mode-industrie beseft heeft dat ze er met haar veeleisendheid de laatste jaren is over gegaan. Berichten over modellen die stierven van de honger of die hun lever kapot maakten met de verplichte Roacutane waren niet weg te denken uit de lifestylekaternen van de krant, en jonge meisjes huilden zich de ogen uit boven gephotoshopte kiekjes van Adriana Lima en Gisele Bündchen. Wellicht hebt u zélf al menig tube foundation tegen de spiegel gekeild en bent u en crise op de badkamervloer in elkaar gezakt. Moeder of die deugdzame vriendin gaf u dan een schouderklopje en sprak over onrealistische verwachtingen: de mode-industrie was de boosdoener en Karl Lagerfeld de vleesgeworden duivel.

Imperfection is beauty, madness is genius and it’s better to be absolutely ridiculous than absolutely boring
(Marilyn Monroe)

Er zijn ongetwijfeld pagina’s volgeblogd over Miuccia die het plots nodig vond volluptueuzere modellen de catwalk op te sturen en ik heb zelf ook al genoeg gememd over te dik of te dun zijn voor haute couture. Aangezien ik, los van mijn haat voor alles hippo, niet een van die mensen wil zijn met een stokpaardje, richt ik mijn FakePlastic Rant op al die modellen die het laatste jaar covers en grote printcampagnes halen alsof het niets is, terwijl ze gediend zijn van een toch wel niet het minst subtiel te noemen spleetje tussen de tanden. Het idee dat een klein schoonheidsfoutje net de perfectie accentueert is niet nieuw, en vooral in de schilderkunst werd er al vaak mee geëxperimenteerd. Ook  Madonna en Brigitte Bardot wonden met hun “crevice dentale” al menig man rond hun vinger, al moet u niet proberen zich dat voor te stellen. Modellen Lara Stone, Georgia Jagger, Keke Lindgard en Jess Hart echter brengen de term “spleetje” naar een ander, postnataal level. 

Voor u mij stenigt: ik ben gek op schoonheid met een hoek af. Niet overdreven, maar voor mijn part mag er best wel iets mankeren aan een model, zolang de neus en de kaaklijn maar strak en recht zijn. Bovendien vind ik het gebit à la Mme Paradis-Depp wel best beminnelijk,  maar u kan me geen ongelijk geven dat sommige van bovengenoemde modellen makkelijk een bijbaantje als tramspoor zouden kunnen vinden met hun geul. Het is een tikkel overdreven, en de hype die errond bestaat stimuleert de hang naar de (imperfecte) perfectie nog meer. Ik maak geen grap wanneer ik u digitaal meedeel dat tandartsen aller landen de vraag naar een beugel die een spleetje tussen de voortanden creëert niet bij kunnen houden. Wanneer ik zoiets lees rijst bij mij de vraag of deze hele “revolutie” wel zo positief te noemen valt.

Bref: als straks de scheve knobbelneus mode wordt, gaan we dan met zijn allen op elkaars smoelwerk slaan? Ik stel me alvast kandidaat.

Final(ly:) Resort!

23 Okt

Mensen. Ik ben een winterfreak, en ben momenteel dan ook bijzonder in mn nopjes. Het griezelt gruwelt en ijzelt buiten, en dan ben ik op mn best. Badhairdays verberg je onder schattige mutsjes, je krijgt een natuurlijke blos, je benen zet je in de kijker met designer panty’s en kniehoge laarzen, en eventuele vetrolletjes steek je liefjes onder de wol. 

Toch heeft -yet again- ‘ons Miuccia mij van gedachten doen veranderen. Met haar ‘Resort’ collectie die koopgrage fashionista’s reeds van zomerkleding voorziet is buitengewoon the Yummz. Centraal staan polkadots, hartjes, appeltjes en felle make-up. Een lijn zo waanzinnig vrolijk dat ze de eeuwige schreeuwers van Fornarina zelfs het nakijken geven. Non, dit is totallement pas mijn stijl, en waarschijnlijk zal ik me ook nooit zo kleden, maar zelfs de meest verstokte new-waver kan onmogelijk droef blijven bij het aanschouwen van zoveel optimistisch vakmanschap.
Een gouden raad, rubyfans; fuck bikiniseason, slim down for this!




dirty secret

22 Okt

Even een korte rauwe blogpost die aansluit bij mijn eerdere curse of curves.

Daarstraks nog langs een fotoshoot van mijn oude stageplaats gepasseerd. Model droeg de friggin’ nice wintercollectie van -le nom le dit- Superfine maar ze had een rotkop waar ik van achterover viel. Een boomstronk als neus en gele (werkelijk géle) tanden. Ik moest en zou het weten deze keer, dus nam ik de productieleidster apart die me het volgende meedeelde:

“We worden nu zo op de vingers getikt voor het photoshoppen van het lichaam, dat we nu zoeken naar meisjes die van nature zeer mager zijn. Een eventueel lelijk gezicht fixen we dan met make-up en photoshop, en zo omzeilen we dan de problemen. Overigens zijn dat soort meisjes ook goedkoper. Ze zijn beginnend model, niet écht mooi en hunkeren naar zelfbevestiging. Sommigen doen het zelfs gratis, maar deze hier wordt betaald.”

Dat weet u dan ook weeral.

I know I’m repeating myself..

25 Aug

.. but Miuccia Prada = God.

Bittersweet Jealousy.

3 Aug

FACT: a woman will own an average 111 handbags in her lifetime. I think this girl just upped the ante.

Curse of Curves

1 Aug

Af en toe zwem en verzuip ik in mn eigen lichaamsvet. Hamburgers op de flashmarkt om zeven uur ’s ochtends, Costa-cupcakes in Camden, liters alcohol, een intense relatie met een zekere Dr Oetker en een aangeboren voorliefde voor alles pasta maken me soms een plausibel deelneemster aan de wedstrijd “ga voor de perfecte bol”. Met tieten die zich dagelijks in een C-cup-BH nestelen is dat dan ook een mooie uitdaging. 

Toch zijn er dagen waarop ik het beu ben. Dagen waarop ik crashdieet (it IS a verb) alsof morgen een verre vage belofte is waar niemand zich ooit aan zal houden. Dagen waarop ik grommend op selderstengels knauw, soep slurp en ijswater drink. Om dan weer kilo’s kwijt te spelen. Voorlopig werkt dit gejoojoo nog; na zo’n calorie-arme periode is mijn buik weer plat, zijn mn lovehandles verdwenen en mn junkbeenderen geprononceerder. Euphoria, dat moeten we vieren! Met veel alcohol! Ik breng mijn leven door in een sick cycle caroussel van vasten en vettigschransen, overgoten met een sausje van angst voor de onvermijdelijke cellulitis.

Want ja, snoepjes aller provincies, dàt zijn de afschuwelijke gruwelijke gevolgen van een levensstijl comme le mien: een metabolisme dat nergens naar lijkt, een rollercoaster van een suikerspiegel en de in de Flairmond schattig gemaakte “appelsienenhuid”. Ik weet dus net zo goed als ieder rund dat wekelijks “de boekskes” koopt dat een evenwichtig, gebalanceerd dieet veel gezonder is, en dat je met veel moed en geduld kilo’s permanent kwijtspeelt, maar daar heb ik geen zin in. Ik wil geen leven dat gedomineerd wordt door eten, al neig ik soms naar het obsessieve. Moest ik de moed hebben telkenmale een tandenborstelsteel tegen mn huig te knallen, ik was vast al boulemisch. 

Om dan te bedenken dat er mensen in mijn nabije omgeving zijn die wercklich àlles mogen stouwen zonder een kilo bij te komen. Spaghetti als ontbijt, frieten als tienuurtje en tussendoor nog enkele smoskes prepare. Graatmager blijven ze, deze onmensen die mijn bestaan verzieken en mn ogen uitsteken. Ik probeer dan maar te denken aan hun uitgemergelde achterwerken (die in hun geval beter achterklusjes zouden heten) en theezaktietjes, maar veel troost biedt het niet. Ik verban hen bij deze naar modebladen all over, want zelfs de ontzagwekkelijkste plorks (doe navraag in omgeving Brabant en Limburg voor de betekenis van deze afkorting) komen tegenwoordig aan de bak als model. Smoelwerken alsof ze er net een vakantiejob als spoor bij de NMBS hebben opzitten, maar wel uitgemergeld fab. CliqueDeeClickClick.

Een job als een ander, en ik kan perfect leven met de magerzuchtige mode-industrie, zoals eerder al aangehaald. Deze onvoorstelbare zkinniezoids hebben geen ander nut in het leven behalve magerzijn. Ze moeten er fuckall voor doen, en ze laten de kleren kapstokgewijs volledig tot hun recht komen. Deze mensen zijn Darwiniaans voorbestemd voor het modellenwerk, en daar kan ik mijn retrolijf (ik weiger Rubens al in de mond te nemen) enkel maar bij neerleggen.

Wat echter schrijnend is zijn de hopen dromers die darling Darling Niki in haar blog als volgt omschreef: “Rotverwende modellenkindjes met luciferbeentjes en knorrende maagjes met alleen een poederhoopje amfetamines erin. Die mineraalwater drinken, alleen mineraalwater, en die potjes babyvoer lepelen alsof er geen morgen meer zal zijn. 71 kcal per honderd gram, c’est si bon bon.” Kortom: Meisjes die Moeite doen. Hobbymodellekes. Ze zijn net niet zo onprofessioneel als de snollen die hun bikinifoto’s (gemaakt in sepia door een of andere Kazim Met Kodak voor vijftig euro op het strand van Lloret de Mar) een portfolio noemen, maar ze zijn nu ook niet bepaald Anouck Lepère. Modelling is hun “hobby”, een “leuke bijverdienste”, want zelf zijn ze “helemaaaaal niet zo oppervlakkig”. Ik kom ze regelmatig tegen, de boulemiekes van deze samenleving, met whiskeycolalight in hun poten en een mentholsigaret tussen hun lippen, rondhupsend op hippe hotspots, want zo worden ze gezien en al dansend verbrand je zeker wel “een miljoen calorieën!”. Voorts worden ze gekenmerkt door hun belachelijke au-serieux die ze zichzelf en hun volstrekt onnuttige bezigheden opleggen.

Quote from Truth: “fuck ik voel mij zo slecht! Ik heb vandaag een pistolet met kaas gegeten en ik heb overmorgen ne shoot! Ik denk da ik doodga!”.

Ik denk dan: als God je niet het metabolisme van een model heeft gegeven, probeer het dan niet. Wees dan gewoon Mooi, en laat het Magerzijn over aan mensen die zo gebouwd zijn. Maar niemand, en zeker zij niet, geeft een fuck om wat ik denk. Dus ze klagen, stouwen en bouwen verder, en laten mij kokhalzend achter. Jammergenoeg komt het zelden tot kotsen.

I’m in love/I’m a believer

13 Jul

MiuMiu FW2010 campaign

Go even Knutser!

20 Mei

Dit persbericht zat zonet in mn mailbox

Persbericht – UltraMegaLore – Modemuseum Hasselt
(26.03.2010 – 06.06.2010)

Breng een bod uit op de exclusieve Louboutin-box van Piper Heidsieck en steun Designers Against Aids!

De expo UltraMegaLore in het Modemuseum Hasselt loopt stilaan op haar einde. Al meer dan 10.000 bezoekers hebben de expo bezocht.
Piper-Heidsieck, het Modemuseum Hasselt en curator Hannelore Knuts hebben nog een extraatje in petto als afsluiter. Piper-Heidsieck stelt een exclusieve ‘Le Rituel Box Set’ (Piper-Heidsieck en Christian Louboutin) ter beschikking van Hannelore om per opbod te verkopen voor het goede doel. Als gezicht van Designers Against Aids heeft Hannelore deze organisatie uitgekozen om de opbrengst van de veiling weg te schenken.
Iedereen kan vanaf nu bieden op deze exclusieve box. Je maakt niet alleen kans op dit collectors item maar je steunt tegelijk ook de goede zaak.

Bieden kan via http://www.designersagainstaids.com. Het startbod is 350 € en voor je begint met bieden, dien je je op de website te registreren. Op deze manier kan je gecontacteerd worden als je het winnende bod uitbrengt. Bieden kan tot zaterdagavond 5 juni, 20u00.

Omdat iedereen eens goed zot moet doen!

Go Knuts!

19 Mei

Omdat ik nog steeds leef op instantsoep, mental breakdowns en adrenaline ook deze keer geen übergevatte “tjee dat wicht kan schrijven” blogpost van uw trouwe vingervriendin. WEL wil ik jullie een set the date meegeven, en niet zomaar een. 
Iedereen kent de ultramegacoole Hasseltse Hannelore Knuts wel, maar voor zij die sinds de jaren ’90 onder een non-designer rotsblok hebben gewoond waar muziek niet doordrong, een kleine flashcard

  • effende als een van de eerste Vlaamse supermodellen het pad voor andere skinny boeremiekes
  • wordt door sommigen op eenzelfde lijn gesteld als Kate Moss 
  • was de muze van niemand minder dan Karl Lagerfeld en Jean Paul Gaultier
  • is zeer lang en zeer vaak het gezicht geweest van onder meer Prada, Gucci, Chanel, Brioni, .. 
  • is nu, op haar 32e, nog steeds een fenomeen
  • geeft de modewereld en vooral modeverslaggeving in België een enorme schop onder haar kont. Mijn exemplaar van de ELLE waar zij een maandje hoofdredactrice ad interim was heb ik nog steeds bijgehouden, vol rode “OHMYGODLOOKATTHIS”postits.
  • neukte Tim Vanhamel. nuff said
  • tourde met QOTSA, de bitch
  • is naast een supermodel ook een zeer begaafd fotografe
  • ontwierp een handtas voor Delvaux olv de al even fantastische Véro Branquihno
  • haar muzieksmaak is feilloos
  • nodigde Prins Laurent uit voor haar tentoonstelling in het Hasseltse Modemuseum met een naaktfoto van zichzelf.

Over dat laatste wou ik het overigens hebben. Niet over Prins Laurent, wel over haar tentoonstelling. Ultramegalore loopt al sinds 26 maart in het Hasseltse modemuseum, en verenigt mode, fotografie en kunst van Hannelore’s favorieten. Er is nieuw of bestaand werk te zien van internationale namen als Juergen Teller, JP Mondino, Ugo Rondinone, Azzedine Alaia, Philip Lorca diCorcia, Jean Paul Gaultier, Edward Lipski, … en van Belgen als Luc Tuymans, Filip Metten, Alex Salinas, Peter Rogiers, Danny Devos, … U had al geweest moeten zijn! 

Nfin, 6 juni loopt de tentoonstelling ten einde, en het zou Ultramegalore niet geweest zijn of ze gooide ons nog een feestje in de schoot. Op zaterdag 5 juni op het fuifdek van de Muziekodroom te Hasselt wordt haar expo op spetterende wijze afgesloten met niemand minder dan deze sexy motherfucking beasts voor wie ik mijn benen nu al open gooi:

Millionaire Soundsystem !! Tom Barman !!  Mauro Pawlowski !!

Ook Hannelore zelf zal er samen met Ester Kenis een paar plaatjes spinnen onder de niet mis te verstane naam 4tits. Als u nu nog geen ultramegafan bent, dan weet ik het ook niet meer.

PEACE OUT!


RSVP via feestboek !

BootyBeautyKillerQueen

2 Jan

Vandaag bladerde ik achteloos door een anti-dieetboek. HALT STOP MOORD BRAND! Een anti-dieetboek? Qué?? Mais oui, een boek dat je overtuigt dat de meeste Hollywoodmokkels waar wij allemaal groen van jaloezie op staren zo ongezond zijn als een 23-jaar-oud paard dat heel zijn leven op een weide in een idyllisch plaatsje genaamd Tsjernobyl heeft gespendeerd. De vraag hoe anti-dieetboeken überhaupt al verkopen snap ik niet. In dit tijdperk wil iedereen er toch zo skinny mogelijk uitzien heb ik de indruk, dus waarom zou je dan een zelfhulpboek doorbladeren dat basically zegt: hey vette koe, je bent goed zoals je bent, en je weet dat die chocomousse in de frigo naar je staat te glimlachen. Wie heeft daar in godesnaam hulp voor nodig? Ik alvast niet.

Voor zij die het nog niet doorhadden, dit is een verdoken inleiding naar mijn nieuwjaarsresolutie: 10kg afvallen tegen mei. Twee kilo per maand, zou doenbaar moeten zijn lijkt me. Net zoals heel de vrouwenbevolking neem ik mezelf ieder jaar voor dit jaar wél bikiniproof te zijn, om uiteindelijk tijdens de zomersolden enkel strandjurkjes van de rekken te graaien ipv je in je polkadotbikini te hijsen. Bref: things need to be done.

Aangezien zo’n 58% van de vrouwen momenteel over hetzelfde blogt ga ik blijven bij het begin: anti-dieetboeken. Een vriendin van me had er eentje liggen. “Waarom je NIET moet afvallen”. Cadeautje van een attent vriendje, “tot hij haar verlaat voor een ribbenkast met kniëen” denkt de cynicus in mij dan maar weer. Basically had het boek het over je innerlijke schoonheid naar buiten te laten stralen, maar excuse-me-je, dat is de grootste dampende hoop stierenkak die ooit onder een drukpers gelegen heeft. D’accord, een vrouw met zelfvertrouwen die zich gelukkig voelt straalt meer schoonheid uit, en het is altijd leuker om de bedstee te delen met een wicht dat niet iedere pukkel en ieder cellulitisputje jammerend aanwijst, maar er zijn grenzen, en vooral: REDENEN voor dat geluk en zelfvertrouwen.

Er kan hier weer gekrijst en gedaan worden in mijn comments zoals na  spauw-na-een-bakje-friet-blog, maar het kan me echt niet schelen dat ik op dit vlak een pushover voor het maatschappelijk (foute) ideaalbeeld ben. Ik voel me momenteel een slons, en dat straal ik dan waarschijnlijk ook uit. Zodoende, moraalvrouwen: het is voor mezelf, niet voor De Venten!

Was het niet voor mn ego dan was het wel voor de kleren! Designkleding ziet er nu eenmaal mooier uit op een mager lijf. Niet alleen Karl Lagerfeld houdt zijn modellen het liefst onder maatje nul “omdat kleren het mooist zijn op een kleerhanger, ik heb een ontwerper met een glaasje te veel op ooit  horen zeggen dat hij pas echt een gelukkig man zou zijn als hij zijn kleding zonder iemand erin over de catwalk zou kunnen laten lopen. “De lijnen hangen zonder tieten en konten veel beter op hun plaats” bralde hij. “Kon een plat stuk papier maar zelfstandig wandelen! Het laatste wat je als ontwerper wil is dat iemand je kleding draagt.”  Ik snap hem in dat opzicht wel: ik lees vaak van ontwerpers en naaisters dat hun ontwerp op papier er gewéldig uitziet, maar dat wanneer de stofeigenschappen een rol gaan spelen en de coupeurs zeggen “dat het niet goed zal vallen” (kortom: als er mensen bij komen kijken) kan je als designer beginnen schipperen. ***

Vrouwenlichamen (met rondingen, hoe mooi ze ook zijn naakt) staan de ware esthetiek van mode in de weg. Vandaar: hoe dunner de modellen zijn, hoe meer ze lijken op het stuk papier waarop de jurk is ontworpen, hoe beter het voor de ontwerper is. Waarmee ik uiteraard niet goedkeur dat jonge meisjes met een normaal figuur en een normale carrière zich aan deze wandelende kapstokken gaan spiegelen, ik wil gewoon een veelgespuide kritiek even verduidelijken. Ja, ook ik vind die broodmagere schimmen op de catwalk huiveringwekkend, maar ik snap wel waarom ze er lopen.

Niet dat ik er niet de gevaren van inzie, doordat ik zelf tonnen modemagazines verslind word ik soms ook aangestoken door het magerzuchtvirus. Ploegend beul ik me dan af op fitnesstoestellen allerhande, in de hoop ooit op straat spontaan een half opgegeten broodje americain te worden aangeboden omdat ik er zo “uitgehongerd” uit zag. Gelukkig ben ik te lui voor deze sporadische droom, en mijn liefde voor alcoholische consumpties met goede vrienden staat het ook een beetje in de weg. Het is overigens ook nooit mijn doel om mager te zijn; het doel is terug in mijn jeans van een jaar geleden kunnen. Dat is best ethisch-verantwoordt lijkt me, het is nog Flair-ok!

Ik heb vaak medelijden overigens met magazines als Flair, die steeds maar moeten aimen voor “de normale vrouw” in de samenleving. De vrouw die zich ‘voor de gelegenheid’ eens in hoge hakken hijst en die een glittersjaaltje al “heeerlijk trop” vindt. Ze gaan er trouwens prat op –net als Dove overigens- dat ze échte vrouwen laten opdraven in hun artikels en advertenties. Dat kan allemaal wel mooi zijn, maar de  mode-industrie is er eentje die handelt in fantasie, in dromen en illusies, en wie fantaseert er nu over het hebben van maatje 48? (tenzij je maat 52 hebt natuurlijk, dan is een 48 een hele stap vooruit). Maar over het algemeen zit geen enkel meisje bij de kapper of in haar zetel thuis door een magazine te bladeren en te wensen dat ze “dat dikke meisje uit de advertentie” was.

Persoonlijk vind ik een mooie huid het àllerbelangrijkste, nog voor het figuur, en het gezicht speelt ook een gigantische rol. Gezegend met korte beentjes en eerdervernoemde borsten en billen ben ik geen designers-droom, maar ik heb wél een horde aanhang. Vandaar ook mijn doodsverklaring aan de uitspraak “echte schoonheid zit vanbinnen”. De kwakkels die dat geloven zijn waarschijnlijk ofwel zo godvergeten lelijk dat ze niets anders hebben dan bondzondernaamflyers en een jaarabonnement op Wow, of zo asociaal mooi dat ze zich zulke onzin kunnen permitteren.

Is er trouwens iets ergers dan enkel maar te moeten teren op je joie-de-vivre-vibe? De dag dat ik geen heads meer turn is de dag dat ik officieel de dood verklaar aan mezelf en mijn dagen spendeer als ghostwriter op een zolderkamertje met een bende afhaalmaaltijden en anonieme seks met puisterige pizzapubers. Kortom: hoe meer Clouseau zingt dat het vanbinnen zit, hoe meer er gezanikt wordt dat ik mooi ben zoals ik ben, hoe meer ik de neiging heb het uiteinde van mn tandenborstel in mn keel te jassen. (dat lukt me overigens nooit)

Op tip van een fervent blogster en met de ijdele hoop dat jullie eindelijk eens wat meer commenten: de eerste vorm van Ruby Interactie. Persoonlijk heb ik het tijdens dieten moeilijkst  met het laten van alcohol, pasta en brie. Wat jullie?

 

*** Voor diegenen die hier meer over willen weten: De meeste modemerken gaan maar tot maat 42 voor een reden. (en daarmee bedoelen ze wel degelijk een mode-maat 42, geen C&A maat 42. In C&A is maat 36 een Chanelmaat 40, just so you know) De belangrijkste reden, afgezien van de eerder vernoemde esthetische reden is de kostprijs; het kost een ontwerper dubbel zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36, en de ontwerper kan onmogelijk de kosten doorrekenen aan de winkel (thus; aan de klant) Als kleding in maat 44 dubbel zo duur zou zijn als kleding in maat 36 zouden ontwerpers het wel degelijk overwegen maar dat is dus niet zo en kan de industrie het zich dus niet permitteren zich op de vollere vrouw te richten.

 Ten tweede is er gewoon ook onvoldoende vraag naar grotere designkleding. Het is waarschijnlijk een vicieuze cirkel: ontwerpers maken hun kleding niet groot, en daardoor voelen de iets stevigere girls zich te dik voor mode en hebben dan bijgevolg geen zin om bij een bekende ontwerper te gaan winkelen. Het is nu eenmaal zo dat boetieks op het einde van het seizoen meer met maten 42 blijven zitten dan met welke maat ook. Vandaar dat de meeste merken zich concentreren op de maten 34- 36-38 omdat daar de meeste klanten zitten.  Dat is dus niet grof maar pure marketing.

Bovenstaande is allemaal gebaseerd op gesprekken en interviews met mensen in de mode-industrie, en vaak ook uitgeschreven in het boek Fashion Babylon van Imogen Edward-Jones. For once ben ik merely the messenger who doesn’t want to be shot.