Tag Archives: irritations

so sick of being tired and oh so tired of being sick

2 Feb

C’est arrivé de nouveau.

Inleiding: Een goede nachtrust, trainingsbroeken, een pull of vijfendertig vitaminensupplementen, desnoods some revitalose quoi!, en voldoende groenten en fruit. Misschien koffie. Dat zouden de ingrediënten van een succesvolle blok moeten zijn, iedere student weet dit, en toch wordt het verzuimd. Ik ga echter ieder jaar zo ver over de grens dat de lijn niet eens meer te zien is. Hopsend en springend probeer ik nog ergens een puntje van die last frontier achter me te ontwaren, maar tevergeefs. (Hierbij hou ik overigens wel mijn tieten vast, want hangborsten zijn bijna even erg als Haïti.) Dus lak ik mijn teennagels, knal ik de zoveelste redbull achter mn huig en probeer me te bedenken wanneer de laatste keer was dat ik mijn bed nog ns zag. De resultaten zijn meestal ontmoedigend. U denkt nu wellicht een topstudent met faalangst aan de andere kant van het scherm te ontwaren, maar niets is minder waar.

Van de 53 uur die ik wakker woel ben ik er misschien tien productief. Zo gaat dat in Rubyland. MTV.com, E!tv, de dagboeken van Adrian Mole en winkelstraten zonder jengelend rotjoch en ik ben een vogel voor de spreekwoordelijke kat. Als het me belieft een grasparkiet. Na deze uren complete ontspanning is er iets wat ik simpelweg De Paniek zal noemen en zit ik met opengesperde ogen en fluoriscerende inkt op mn kin aan mn bureautje te geven. Rond zes uur ’s ochtends spring ik onder de douche en ren ik naar het station, om dan aan de VUB een hoogstens “treurig” te noemen examen in te leveren. Ondertussen ben ik zo opgefokt dat mijn ontspannings-knallen ritueel zich blijft herhalen tot ik er op een gegeven moment letterlijk bij neerval. Iedere examenperiode mis ik minstens twee examens wegens “complètement cassée dans la clinique”.

 Deze januari 2010 maakte ik het echter wel heel erg bontapprovedbypeta. Een, lichte hersenschudding, stevige maagwandaantasting, nierbekkenontsteking, geblokkeerde ruggenwervel en een trauma aan de linkerknie maakten me het studeren voor en afleggen van de examens Actualiteit2009, Engelse Taalkunde en Algemene Taalwetenschap onmogelijk. Tant pis, ik heb er wel een heerlijk dramatische tijd opzitten en ben een vijftal ongewenste kilootjes kwijt.

Verloop: Aangezien terminaal zieken het mogen maar ik het tenminste kan: mijn ziektedagboek, neergeschreven in ultieme pijn en schtijl op moleskine, voor u overgetokkeld.

VRIJDAG
Wakker geworden met 2 blauwe ogen waar Mike Tyson geen beetje jaloers op zu geweest zijn. Van mn hautaine tak gemaakt; dit was absolument pas part of the plan. Verpleegster met crocs moest met me lachen, ik niet. Heb haar naar het schijnt nog iets naar het hoofd geslinger à la “kijk mij! Mijn ogen naar de knoppen, een bh dragen verboden.. jij gaat de rekening betalen!” maar werd wijselijk genegeerd.

Ik kreeg een yoghurtje, zien of ik het binnen kon houden. Major Failure.

ALLES! IS! KAPOT!

Dude vertelde me net dat ie “niet zo is voor morfine”. Ik startte zijn muziekles met strawberry fields forever. Ik mis mijn iPod zo hard dat het fysiek pijn doet.

Bij deze wens ik CV en IM veel succes met de examens die ik niet kan afleggen.

Straks naar huis. Werd gewassen met zeep die naar oude mannen ruikt maar blijkbaar uit de nieuwste lijn van Rituals komt. Ik wil janken maar dat helpt mn uiterlijk er vast niet op vooruit.

Thuis. Gewassen en gebaad met eigen zeep. Verplicht te bed blijven en géén idee of ik nu dag- of nachtcreme over mn gezicht moet pletsen.

Ik smeerde nachtcreme.

Marimekkodonsdeken, nachtkleedje van Paul Smith en kotsemmer van tupperware. Vies af!

Ik haat Blokken, ik haat Ben Crabbé en ik haat ‘Sven’.

Wakkerworden na een zeteldutje en in de hel die “De generatieshow” blijkt te heten terechtkomen. De leegte die Felice Damiano achtergelaten heeft is immens.

NACHT

Is het fout dat mijn ziel Chinees Nieuwjaar viert bij het denken aan alle kilo’s die er momenteel afsmelten? Als ik op het einde van deze week weer in mn fornarinajeans kan geef ik een smoothieparty

 Mijn been ziet er afschuwelijk (stoer) uit. Zou ik het twitteren?

 ZATERDAG

Het is zes uur ’s ochtends en ik vraag me af wanneer het sociaal aanvaard is om zielig kreunend voor de slaapkamerdeur van je ouders te gaan liggen die beiden een werkdag van tien uur voor de boeg hebben.

Juich ende partij, ik heb mijn eerste slokken water weten binnenhouden. Over vier uurtjes probeer ik het met thee. Hoe awesomely spannend is mijn leven?

De poetsvrouw schrok zich een stoma toen ze mij zag. Ik noteer: aanstelster. In der Polland zijn ze vast wel ergere dingen gewoon, neen?

IM vroeg me net waar de Paul Smith outletstore in Antwerpen was, “maar niet die in de nationalestraat”. Ik hoop dat ze zich vergiste, ofwel begint mijn geheugen ad random dingen te wissen. /Unlike!

Ik zei “dingen” zonder eerst “shizzle” te denken, I’m losing my swagger.

Heb een miniportie spinazie gegeten. Huilde achteraf. Vraag me af hoeveel ik zou zijn bijgekomen.

NACHT

THIS IS SPARTA!

ZONDAG

 Te misselijk om nog op mn nagels te bijten. Er kan nu zelfs vuil onder. Jeugdige mannenschouders van Gent en omstreken: opgelet!

Echte ellende, dit is het. Onmogelijk om te slapen, niettedoen om te studeren en mijn ziektebriefje loopt tot en met maandag. Dinsdag drie examens. Mijn koninkrijk en drie tonnen rijstpap om die alles verzengende hoofd- en nekpijn te laten ophouden.

 Ik loop in een boogje om spiegels maar af en toe is het onvermijdelijk. Gezicht van de dag: taartdeegkleur, bloedloze lippen en zwarte wallen. Mijn papa: “ah! Ik zie dat je gewicht aan het verliezen bent! Mooi zo!” Mag niet janken of mn kop knalt van mn nek.

Net een babyorchidee op mn ziekebed gekregen. De verzorgingsinstructies gaan mn petje te boven, zeker als je weet dat ik een postit op mn badkamerspiegel heb kleven zodat ik niet vergeet mn make-up ’s avonds te verwijderen.

Spanning ten huize Ruby: ik moet straks rood vlees eten kwestie van niet meer flauw te vallen en mijn dosis pijnstillers te mogen verhogen.

Epiloog: ik at de steak, en at daarna nog veel meer. De donderdag erna ben ik beginnen schransen tot ik erbij neerviel. Dat was gelukkig al na een kleine halve pizza. De wereld wil me mager, je zal het zien! Ondertussen hos ik alweer vrolijk rond op hoge hakken, knalt er muziek in mn oren en hou ik voedsel redelijk goed binnen. Skivakantie moeten skippen, maar wel extra werk op mn schouders genomen.

Volgende week interview ik The Plasticines, skinny fabulous biatchiz die me instant complexen gaan bezorgen, hoogtijd dat ik nog ns met mn kop ergens tegenknal. Laterz!

Advertenties

FRUSTRATIE

13 Jan

na een dag vol examens en een dubbeldekkertrein van Brussel naar Gent die werd afgeschaft waardoor een hele meute west- en oost-vlaamse pendelaars werd samengeperst op een treintje van amper drie wagons, vond ik mezelf verzeild in een anti-paarden-rant tegen een willekeurig persoon. Een bloemlezing, omdat het zo’n mooi woord is.

“ooeehhh ik ben een edel dier! kijk naar mij! ik heb een HOOFD en BENEN!!!””

“ja heel tof hoor paard, maar je trekt een fokking KOETS met oude wijven en hebt een kakzak aan je BENEN hangen, now what

“je bent afhankelijk van een fokking SMID om je schoenen aan te doen! Waar is je TROTS paard??? WAAR IS JE TROTS?!”

“en je stinkt.”

“en je bent onvoorstelbaar lelijk als je lacht, hinnikt, gromt, briest of ook maar iets anders doet dan je vieze vuile paardenbek dicht te houden”

“en vooral!”

“DIE VLECHTJES IN JE STAART ZIJN ZO 2003!”

“weet maar goed, paard, dat ik je jarenlang heb gegeten uit principe!!! MAAR NU NIET MEER! omdat ik van je moet kotsen! Kotsen paard! KOTSEN!”

Al wie zin heeft de rants te lezen van een persoon die professioneel paarden haat, vinger snel horsehater.blogspot.com

OpenCommuniqué

12 Jan

Naar aanleiding van de Ronny-Rommelboel zijn er op facebook weer een hele hoop dramatische kiekens die allerlei groepen hebben opgericht. Zij die opteren voor verschillende martelingen of de doodstraf in hun titel heb ik gewoon genegeerd, maar naar de leden van de groep RONALD JANSSEN MOET LEVENSLANG krijgen heb ik even een sortement open brief gepend. Waarom? Omdat ik me superieur voelde tegenover al die kankerende kalveren. 

Blijkbaar moet iemand fan worden van een page eer hij erop kan commenten. Dit zal echter een fanpagina zijn waar ik me niet snel genoeg van zal kunnen ontdoen achteraf. 
Aangezien journalisten het verzuimen, zal ik voor een keer wél onmiddellijk voor de dag komen met het hoogtepunt: JEZUS Christus wat zijn jullie kleinburgerlijk. D’accord met de groepsnaam hoor, ik denk dat geen enkel kloppend hart in België het ok vindt dat een moordenaar enkele jaren ongestraft te werk kan gaan maar de hetse en drama die jullie hierrond fabriceren maakt me werkelijk ziek.

Al jaren moeten we aanzien hoe de media steeds meer tussen natte proppen wc-papier en afgekloven rattenstaarten in de riool begeeft. De volkse ignorante reactie op sensatiegruwel als Hans Van Temsche, Kim de Gelder en nu Ronald –“zeg maar Ronnie”- Janssen werkt dit enkel maar in de hand. De media verloederen, en verzaken hun ware plicht: informeren en duiden. Die duiding is inderdaad te kenmerken door achtergrondinformatie, maar ik denk niet dat iemand baat heeft bij filmpjes van Ronald’s laatste bedrijfsborrel of anekdotes van zijn vroegere kotbaas. De kranten die vandaag de dag van onder de drukpers vandaan rollen zijn hun definitie niet waard. Om mezelf en een voorgaande blog even te quoten; ik weet heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. En daar zijn jullie het sprekende voorbeeld van. Jullie klampen je aan ieder gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. Gelukkig kunnen jullie je verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en kunnen jullie als onvervalste beschermengelen der rechten pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren jullie Joseph-Ignace Guillotin zelf. De minder-digitaal-begaafden zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. In zulk geval; draai jullie empathie dan eens om. Denk aan de familie en kinderen van Janssen die al jullie ignorante Rommel in hun gezicht gesmeten krijgt. Laat het gerecht haar werk doen, en de media dààrover berichten. Jullie boegeroep, dorst naar details en honger naar hetze gaan de ouders van Annick, Shana en Kevin hun kinderen niet doen terugkrijgen, en het zal mensen die “ziek” zijn zoals Ronald er niet van weerhouden hun zieke gang te gaan. Dus waar is het in feite dan goed voor? Misschien moet ieder van jullie pro-activiteit maar eens op hun linkeronderarm laten tattoeëren.

En aan al jullie die oh zo creatief zijn met allerhande martelpraktijken (sommigen van jullie zou ik écht niet omver willen lopen op straat): ik ben geen voorstander van het oog om oog, tand om tandprincipe. Moesten we daarin verzeild geraken zou iedereen wel iemand af te maken hebben en zou ons waardensysteem overhoop liggen. Vertrouwen hebben in het gerecht is dezer dagen moeilijk, dat snap ik best, maar “ze” zijn nog altijd meer bevoegd dan een bende DeLijnchauffeurs en directiesecretaressen. Met alle respect voor chauffeurs van De Lijn en directiesecretaressen uiteraard. 

Ik ben het met jullie eens dat er hervormingen zouden moeten doorgevoerd worden inzake de opvang en behandeling van zulke zieke geesten (er bestaat immers geen twijfel over het feit dat die man ziek is), maar de doodstraf, brandstapel of “een vijs door zijn ballen” zullen hier geen soelaas bieden. 

Laat die hervormingen dus maar over aan de wetgevende macht, het bestraffen aan de gerechterlijke en uitvoerende macht, en het gemekker aan de schapen.

Ik snap dat er gereageerd wordt vanuit het hart, en empathie siert, maar in dit geval komt deze facebookgroep al snel over als een coöperatieve van boze boeren, zwaaiend met fakkels en hooivorken. Ooit de film Belle en het Beest gezien? Alvast aangenamer televisievoer dan de journaals van de afgelopen week. In plaats van sensatiebeluste journalisten en verveelde bigbrothers op de vingers te tikken stort De Vlaamsche Massa zich in een collectieve verontwaardiging en een schreeuw naar meer meer meer meer voedsel.

Goudvissen zijn ook zo. Strooi voer in hun kom, en ze blijven happen, strooi meer, ze worden gulziger. Tot ze uiteindelijk doorgespoeld worden en eveneens in het riool (en in ons land: de Dender) terechtkomen. En dan zwijg ik nog maar om de achterlijke bavianen die komen aandraven met de doodstraf of martelingen. 

Ik negeer misschien de kern, onbekende facebookers, en die is voor jullie blijkbaar Janssen’s levenswandel en het beëindigen daarvan, maar ik (en velen met mij) kan het niet aanzien hoe zogenaamde kwaliteitskranten vervallen in zulke banaliteiten. En dat, is voor een groot deel jullie schuld.

Voor de rest in het nieuws, weggemoffeld in een hoekje op de website van de standaard: verwoestende aardbeving in Haïti/mogelijk meer dan duizenden doden. Een kniesoor die daar om maalt blijkbaar.

bloody hell

30 Dec

ongesteldheid tijdens de examens = janken terwijl je leert over de genocide in Srebrenica onder de Dutchbat in Potocari en de onverschilligheid van Boutros (Boutros!) Ghali. Ik heb nooit gecared om de Balkan en nu dit!

vandaag vroeg Ruby zich af..

17 Dec

Waarom alle kalveren zo gek werden van vreugde bij het aanschouwen van die smerige dikke sneeuwlaag vanochtend? Werkelijk, ik spendeerde mijn dag met vloekend en boos uit het raam staren terwijl iedere minkukkel op zijn gat gleed in het drassige schouwspel dat “winterpret” moet voorstellen. Ik weet niet wat er zo geweldig is aan een spekgladde ondergrond en sneeuw waar je niet op kan snowboarden en die na een enkele dag al is ge-Extreme-make-overd in een bruine brij. Het ergst van al zijn de strooidiensten die bloednodig zijn om deze chaos een beetje onder controle te houden. Ze maken verschruwelijk veel lawaai, spuwen uit hun raam, en het zoute water dat ze creëren maakt onsterfelijke witte kringen op mijn eerder genoemde dure leren laarzen. Bovendien leent dit weer zich absoluut niet tot hakkendragen waardoor ik de komende twee dagen op mn Uggs als een kerstvrouwtje door het leven zal moeten. Als ik al buitenkom that is. Bij deze wens ik iedereen muilkorf en een warm bed voor vannacht.


by the waykens: een BJ voor iemand die mij momenteel komt onderstoppen, me morgenochtend wakkermaakt met verse broodpudding en het hoofd van ieder praesidiumlid van Gent en omstreken op de vloer. Vannacht is het immers kristalnacht, het excuus voor iedere lamlendige student om zich een paar hersencellen minder te zuipen en ranzig veel lawaai te maken. Sodom en Gomorra waren er niets bij. Slotresolutie: als ik morgen uitglijd op een plasje bevroren kots of mijn raam gesnowballed wordt  ben ik echt klaar met de winter.


Perrongeluk

5 Dec

Per spoor tussen trein en Antwerpen, Gent en mijn thuisbasis. Een wekelijkse bron van ergernis vol stinkende medemensen gebrek aan zitplaats en een overdaad aan eersteklascoupés. Wees gerust, zo gaat deze blog niet verder. Ten eerste deed een zekere Bart C. het al eens beter, ten tweede is schrijven over treinen een beetje 2006, wat de Helaasheid Der Dingen ook moge beweren. 

Ik schrijf eerder uit vreugde dan uit mécontentement. Het doet zo waarlijk veel deugd een semi-intelligent gesprek te horen uit de mond van sporende homo niet zo sapiens. Openbaar vervoerden lijken er immers een sport van gemaakt te hebben, het Zich Belachelijk Maken Op De Trein. Met luide stem en kijkend vanuit hun ooghoeken of iedereen in de coupé hen wel verstaat werpen ze de grootste onzin en de wanstaltigste opschepperij uit hun larynx. Ik ben alvast van plan de meest voorkomende gespreksonderwerpen te inventariseren, maar om er nu al even een gooi naar te doen waren DIT, naast het gebruikelijke haantjesgedrag van zakenmannen, de nimmer aflatende stoerdoenerij van pubers, de nakende examenstress van studenten en het steevast opgewonden gegibber van bejaardenclubs, dé zinnenroerselen van De Treinreiziger tijdens week 49 van het jaar 2009:

– Dossier K
– het degoutant waarachtig koude miezerige fucking kutkloteweer van de afgelopen week, zij het iets eufemistischer. Ik beroep me bij deze op mijn dichterlijke vrijheid.
– Dossier K
– Het nieuwe seizoen van De Slimste Mens
– Dossier K
– en soms ook over Dossier K.

Met dit bovenvernoemd weder, chèr lecteur, ben ik mild gestemd voor mijn medemens en zijn of haar burgerlijkheid. Werkelijk waar, het enige wat me om 6u ’s ochtends op een mistig perron bezighoudt is hoe lang ik nog met mijn voeten kan staan trappelen eer mijn peperdure hak van mn schoen afbreekt. Je m’en vraiment fous, ze mochten het voor mijn part zelfs over “de krampkes” van “hunne kleine” hebben (ik heb het hier niet over blueballs, maar wees blij dat jij nog jong genoeg bent om niet automatisch de link met babies te leggen), of over de finale van De Beste Hobbykok van Vlaanderen, zolang ze het maar met énige kennis van zake deden! Ik krijg spontaan mond-en-klauwzeer van alle kalveren die noodgedwongen hun bek moeten opentrekken voor iets anders dan herkauwen of “ DIRK T ETEN IS GEREED!!” te roepen.

Een zeer excentrieke en al even dode man deed hierover een fijne uitspraak: “Waarover men niet kan spreken moet men zwijgen”. Die man was Ludwig Wittgenstein, een OostenrijksBritse filosoof van deels Joodse komaf. Hij heeft bijgedragen aan de taalfilosofie en aan de grondvesten van de logica. Hij leverde ook belangrijke nieuwe materie aan de filosofie van de wiskunde en de Filosofie van de geest. Hij wordt gezien als een pionier in de analytische filosofie en als een van de grootste filosofen van de twintigste eeuw. (dankjewel Wiki-immer-zo-pedia!)

In zijn wereldberoemde werk “Logisch-Philosophische Abhandlung” schrijft hij onder andere over de zogenaamde beeldtheorie van de taal, waarin hij stelt dat een zin in een taal werkt als een soort model van feiten, die uit verbindingen tussen voorwerpen bestaan. Wanneer een zin dus een perfecte weerspiegeling is van wat er te zien is, van wat een gegeven feit is, dan begrijpen we elkaar want dan wordt de verbinding correct gemaakt. Wanneer je wijst naar een koe in de wei en je hebt het tegelijkertijd over “een kat in de zak” zullen vele wenkbrauwen immers de hoogte ingaan en men zal zeggen dat je aan het “bazelen” bent. Een zin waaraan geen feit verbonden is correspondeert niet met een beeld en heeft bijgevolg geen betekenis. Zinvol spreken is dus de enige mogelijke vorm van spreken, onzin spreken correspondeert immers met niets en staat dus op dezelfde hoogte als zwijgen. Jammer genoeg moet ik het hersenloos geloei wél iedere dag aanhoren.

Enfin, ik wijs hier nu niet meteen iedere huisvrouw met een deeltijdse job met de vinger hoor. Gisteren nog eenzelfde inwendige woedevulkaanuitbarsting gehad bij een leeftijds- en stadsgenote. Ze las haar pendelpal de les over zijn burgerlijkheid, iets waar ik me zelf ook vaak schuldig aan maak. De manier waarop was echter beneden alle peil. Het wicht, niet veel breder dan een verkeersbordpaal en compleet dichtgeshminkt waardoor ze best iets weghad van een colalolly, vond zichzelf duidelijk het einde. De mooiste quotes voor u op een rijtje:

“Oh shit Paris Hilton vond da zoooooo lame en gij hebtda nu hahahaha you suck!”

“Ahh nee het Dossier K (ja zelfs ZIJ), da is zo commercieel”

“als ik ni op da feesje was geweest wasda daar zo saai! alleen maar van die commerciële kutmuziek”

 “Ja, wa isda nu me Leterme, is die nu terug president van België ofzo?”

“Oh my god!! Gij luistert ni naar urban of hiphop of DrumNbass, gij zij zooooooo commercieel! Alez ja ik bedoel, want naar metal luistert ge ook ni maar da is stoem, ma soit, whatever, voor de rest hebt ge niks anders behalve commerciëele muziek haha, man ik ga u mijn iPod lenen voor uw kotfeesje zenneeeuh!!”.

Het wicht had door zich jarenlang uit te hongeren duidelijk enkele hersencellen gedood. Toen ik haar er fijntjes op wees dat er een verschil bestaat tussen “popmuziek” en “commerciele” muziek keek ze me met ingevallen wangen, open mond en dode koeienogen aan. Ze stootte een zucht van tussen haar tanden die rook naar de wortel die ze vijf dagen geleden bij wijze van feestmaal had verorberd. Even dacht ik dat ze me Frans Bauer-gewijs “Heb je eten voor mij” zou toezingen, maar dat bleek achteraf uiteraard ook Trop Commerciàl.

2-3 voor mij!

23 Nov

Ja lui, dat leest u goed: 23 word ik, en wel heel binnenkort. Komende zondag zal ik mijzelf waarschijnlijk wederom een apneu hijgen boven een met fopkaarsen versierde taart, en wrang grijnzend de inhoud van mijn flûte naar binnen klokken. 23 is niet om mee te lachen. Geen mens schijnt te snappen wat voor nieuwe angstaanjagende wereld er opengaat bij het inluiden van deze door vrouwen oh zo gevreesde leeftijd. Kijk gewoon maar eens met een niet-verzuurde blik om je heen. Overal, wieweet zelfs in de buurtschool om je hoek, lopen minstens twee vijfjaarjongere, frissere, strakkere naïevere versies van jezelf rond. Vijf jaar. Dat is een gigantische berg teleurstellingen, liters tranen ldvd, een hele hoop huidbeschadigende factoren en een arsenaal aan bekkenbodemspierverwoestende bedpartners dat zij achterstaan. En dus bijgevolg voorhebben op hun oudere seksegenoten. Afijn, tot voor je 23e kon je je vent nog eens op de vingers tikken voor het wellustige blikken werpen op zo’n jong veulen, maar vanaf je 23e wordt je nachtmerrie realiteit. De kalveren worden 18, legaal dus, en gaan naar de universiteit. Ze mengen zich in de groteremensenwereld. Ze draaien hun kont in jeansnaden. Ze wapperen met hun jongemeisjeswimpers, ze… soit. Voor die opsomming moet u een paar blogs terugzijn.

Bon, bloglezer, ik mag dan ook vast op begrip rekenen na uw begrijpendlezensessie van bovenstaande, nietwaar? Met dit pesthumeur, extra gevoed door de vermaledijde rukwinden en spuitregen die le Flamand blijven teisteren, kwam ik aan in station Gent Sint Pieters (overigens na een zeer klotige lesdag die voor mij al om 7u s ochtends op een kil perron in het Brusselse in het honderd liep, vie de merde!)

Zoals de wereld dat wil, en het mijn horoscoop (eerste zin: u hebt geen geluk vandaag) betaamt spuwde net op dat moment de middelbare scholen hun gespuis de straat op. De wezens die na 16h met schooltassen beladen de straten bevolken zijn de grootste schande voor de mensheid sinds een bende nazi-apen zich verkneukelend over de blue-prints van Auschwitz boog, zo’n 65 jaar geleden. Ze zijn een blaam voor al wat zichzelf “de jeugd van tegenwoordig” wil noemen. Toen ik puberde,en dus op de middelbareschoolbanken vertoefde, hadden wij tenminste een eigen uniform, een manier van kledingdracht om ons af te zetten tegen de menigte. Van fluogele strings onder een Venombroek, tot loeistrakke t-shirtjes van Nikita, naar accessoires met krieken en een passie voor hello kitty of het cookie monster. Riems met studs en veters in “reggaekleuren”. Pins met anarchytekens op tot de draad versleten Eastpackrugzakken. Snoepkettingen rond de hals en een kolonie aan veelkleurige armbandjes en festivalbandjes rond liefst bekraste polsen. Verschruwelijk lelijk, dàt wel, maar we vormden tenminste een unity. Marcherend door de Kammenstraat, Anthem of the Year 2000 van Silverchair in onze oren en een fuckyou naar het hele volwassendom. Zo hoor je te zijn als puber.

Maar de walgelijk lelijke kauwgumkauwende pestpuistpubers die mijn weg heden ten dage versperren vertonen niets van dat soort groepsgedrag. Ze proberen er allemaal zo hip, trendy en volwassen uit te zien. Oversized handbags in plaats van met viltstift bekladde rugzakken, hoge hakken in plaats van skateshoes, fijnzilveren armbandjes in plaats van een verguisd papieren inkombandje voor de afrekeningfuif. Ze gaan maandelijks met hun moeder naar de kapper, en als het goed zit epileren ze hun wenkbrauwen al sinds hun 12e.

Ik weet nog perfect hoe woest mijn moeder was toen ik na een scoutskamp op mijn 14e de donshaartjes van mijn scheenbenen had verwijderd met een geleend bic-mesje. “Nu gaan ze alleen nog maar donkerder en harder terugkomen!”. Ik heb nog steeds blond dons, zelfs moeders kunnen ongelijk hebben. Tant pis: mijn nichtje van 15 daarentegen scheert momenteel waarschijnlijk geheel vakkundig de initialen van haar al even jonge liefje op haar venusheuvel. Ze draagt kanten slips uit de Passionatacollectie van de Veritas en begon op haar 14e bewust te seksperimenteren. Alleen aan fisten doet ze niet mee, “want daarvan krijg je Aids, zei HUMO.”

Ik zou nu kunnen beginnen kankeren op verloochening van de moraal maar me dunkt  dat ik al genoeg getierd heb voor een dag. Overigens: als die grieten zo doorgaan met hun enkels op premenstruele leeftijd in hun nek te gooien ben ik straks de strakke teef en zij de uitgeholde druif. En dat kan ik gezien mijn competitiedrang alleen maar toejuichen

Tally-ho!

Soms vraagt een Ruby zich af..

6 Okt

waarom ze steevast alles moet mental-picturen? Zeker in de holebi-sfeer heb ik het zwaar zitten. Telkens een homoseksueel koppeltje mijn pad kruist kan ik mijzelf niet behelpen en beeld ik me in hoe ze het beest met de twee ruggen maken. Een Murielle Scherre had het ongetwijfeld bi-schierig genoemd, maar dat is in mijn geval allesbehalve het.. geval. Voor de slimme parkietjes onder jullie: homoseksuele porno zet geen rem op mijn fantasie, het is eerder een soort fascinatie, neen, een afwijking.

Let wel, ik heb helemaal niets tegen homoseksuelen. Het is te zeggen: normale mensen met een voorkeur voor hetzelfde geslacht. Tegen jeanetten en potten kan ik niet tegen. U weet wel, mensen die op de eerste plaats homoseksueel zijn. Comme si comme ça; mijn naam is Jan, ik ben homoseksueel, doe aan mijn vrije tijd aan diepzeeduiken, mijn vriend pijpen, ik ga graag op reis en ik ben gay. Geef mij maar de Piet (no pun intended) die op de eerste plaats een fervent volleyballer is en terloops vermeldt dat hij en zijn vriend volgende week drie jaar samenzijn. Zo lopen er immers veel meer rond.

Jammer genoeg wordt de roze ridder in de media verheerlijkt, en komt de echt humane homo niet aan bod. Gino’s in lichtblauwe turtlenecks vertellen over het Feng-Shui gehalte van hun interieur maar gillen het waarschijnlijk uit bij een lichtjes behaarde balzak die over hun dijbeen naar boven glijdt. Ware ik een dreefrijder, ik had er niet mee kunnen lachen.

Zo ook in het lichtverteerbare programma Boer Zoekt Vrouw, deze editie met een lesbische boerin. De vrouwtjes die zich voor deze koeienmelkster aandienden waren hun clitoris niet waardig; zelden heb ik zoveel testosteron met borsten bij elkaar kunnen aanschouwen. Conny –zo heet onze boerin- was nu ook niet bepaald de meest feërieke verschijning maar zij leek me tenminste een oprecht “toffe madam” zoals ze dat bij Joe FM zo heerlijk kunnen verwoorden. Niet dat ik iedere week aan mijn toestel gekluisterd zit om dit landelijk liefdesgelal in me te kunnen opnemen, maar er wordt ten huize Ruby al eens wat afgezapt.

Gister bleef ik dus even stilstaan bij VTM en kon meteen meegenieten van een net niet gemilimetreerde dyke die haar bijna-fonetisch broertje langs de Belgische kust waarschijnlijk met haar tanden had kunnen afbreken. Het stond Conny op te wachten in een cowboykostuum. Boy, niet Girl. Samen beklommen ze misschien wel voor het eerst in hun leven een hengst en ik kon eerlijk zeggen dat Conny na het ritje nieuwschierig leek naar meer. Paarden werden opgevolgd door stoeipartijtjes in speedobadpak, enkele stompen tegen de schouder en geworstel. Onpasselijk werd ik ervan.

Ik begrijp niet, beste lesbische meid of homoseksuele dude, waarom jullie zo met de grenzen spelen. Ben je een homoseksueel, vàl dan op een vent, niet op vrouwen met een penis en een draadloze stijltang in hun manbag. Lesbisch bloed dat door je aderen stroomt? Aanbid dan asjeblieft ons prachtig vrouwelijk gewelfde lichaam en kies niet voor een zwak afkooksel van de postbode.

Dit gezegd zijnde: zij die Natalie Delporte een dezer dagen de weg zien oversteken: hou u vooral niet in.

DOOD

31 Aug

aan mensen die naar facebook refereren met “smoelenboek”.

Baby-comeback

27 Apr

Vannacht droomde ik dat ik een kind had gebaard. Een ‘Felix’, wat geluk schijnt te betekenen. Mensen die mij kennen zullen momenteel op de dichtstbijzijnde wc hun blaas aan het legen zijn van het lachen, bij deze geef ik ze hier even de tijd voor.













Felix dus. Vaak hebben mijn dromen alles te maken met het boek dat ik voor het slapengaan heb gelezen. Ik verslind ze namelijk, die boeken. Twee exemplaren per week vind ik een mooi gemiddelde, en wees gerust: er zijn zoveel prachtexemplaren op de markt dat ik zelfs aan dit tempo nooit of te nimmer een Kristien fucking Hemmerechts zal moeten openslaan. De oorzaak-gevolgzoekster in mij moet alvast mijn boekenkast niet uitspitten naar de boosdoener van deze volstrekt belachelijke droom: la cause est dans la rue!

KindjesKopen. Een onoverkomelijk nevenverschijnsel van fluitende vogeltjes, stampers en meeldraden. Het lijkt alsof heel Antwerpen dezer dagen met een bol buikje over straat strompelt. Glimmend van trots of prematuur moederzweet stralen ze in de eerste zonneschijntjes. Ze zijgen op bussen met een verontschuldigend glimlachje neer op het plaatsje dat vooreerst het jouwe was, en kloppen met een alomvattend gebaar op de voetbal onder hun tshirt. “Ik word mama”. Ik word niet goed.

Ik ben, ondanks mijn leeftijd en geslacht, écht heus werkelijk absoluut niet te vinden voor gespuis jonger dan 19 jaar. En al helemaal niet voor hun piepjonge, roze, rimpelige of zelfs foetale versie!
De dochter van mijn tante en haar al even nichterige vriend hadden ooit het onwaarschijnlijk stomme idee om een keertje hoogzwanger voor mn deur te staan. Fier als een gieter en rond als een terracottapot vol buxus liet ze zich in mijn leren zetel ploffen. Net op tijd kon ik de gruwel van brekend water op mijn brokaten bankstel uit mn gedachten bannen en had ik het fatsoen te vragen hoe ze zich voelde. De details van wat volgde zal ik jullie min of meer besparen maar er kwam mijn hand, een blauwgeaderde opgerokken buik en een schoppende net-geen-foetus-meer aan te pas. Tot op de dag van vandaag heb ik deze tenenkrullende ervaring nog niet verwerkt.

Waarom willen vrouwen zich zo persé laten bezwangeren?? Negen maanden lang vervetten, janken, ongecontroleerde flatulentie, pijnlijke borsten en kwabberige armen. En alsof onvermijdelijke striae en een derde, vierde, soms wel vijfde kin nog niet genoeg miserie is, moet de echte horror daarna nog beginnen. De Bevalling. Als ik ooit het achterlijke idee krijg me te laten voljassen door Mijn Mister Right(Now) en in een romantische bui die bal slijm en zaad in mn baarmoeder besluit te houden, spuit ik zonder pardon een kilo Brown Sugar in mijn schaamlippen op de dag dat ik uitgerekend ben. That’s a promise I tend to keep.

Fistfucken met een professioneel basketbalspeler ten spijt- welke God heeft er besloten een voorwerp van die grootte door een opening van die engte te jagen? En welke in de verloskameraanwezige man kan de venusheuvel van zijn liefste daarna nog zonder bloed, slijm, klemmen en knipscharen voorstellen? Een kniesoor die daar waarschijnlijk op let, want na enkele uren labeur ligt er een wriemelend krijsend onding in zijn armen dat hem de komende jaren van zijn nachtrust en tegelijkertijde zijn libido zal ontroven.

Eind goed, betterfood.