Archief | maart, 2010

Crowded House/Don’t Dream It’s Over

26 Mrt

Onlangs werd ik onrechtstreeks uitgenodigd voor een triootje. Geen letterlijke vertaling van het populairdere “ménage à trois” maar de real otherfucking deal. Het spijt me bij deze dus vreselijk dat deze blogpost wederom over seks gaat, maar in een maand als maart heeft een mens niet veel meer om over te klagen dan de vochtigheidsgraad van voetpaden en eigen onderbroekjes.

Waar er allerhande SOS-boeken als jonge radijzen uit de grond schieten wordt een niche-essentie zelfhulpboek schromelijk over het hoofd gezien: SOS Trio. Noem me preuts, onervaren en eender welke kleur achter mn oren, ik zou geen flauw idee hebben hoe je aan zoiets begint.

Stap 1; keuze van je medespelers.
Laat ons ervan uitgaan dat je niet in een relatie zit, om de spreekwoordelijke –en dus negatieve- nattigheid te vermijden. Een triootje met je partner en een object naar (wiens?) keuze komt er algauw gemekker en een stopwatch bij te kijken. Een relatie van om en bij de vier jaar happiness en deugd afbreken omdat boyfriend-dear enkele minuten langer met zijn hoofd tussen de benen van de indringster (of in dit geval; ingedrongene) vertoeft dan dat hij gemiddeld zijn neus in jouw minimalistische bush begraaft is allerminst gezegd sneu. “Ik zag je wel naar haar kijken hoor!” vervalt hierbij in het niets.

Bref, vous-êtes seule en op zoek naar een avontuurtje. Mijns inziens zijn er dan twee opties: ofwel kronkel je jezelf rond zowel een retescheef vrouw- als manspersoon en draai je hen beider binnen. Moedig hen vooral aan elkaars keelholte ook te verkennen terwijl jij nog meer drank voor je soon-to-be partners in crime gaat bestellen.
Je kan ook je beste vriendin “deur den bak sleuren” voor de ogen van een hitsig café, en in geval van een zelfde smaak wat venten betreft er het apetijtelijkste exemplaar uitkiezen. Pourquoi je sais pas, maar eender welke vent wordt opgewonden van twee muilende grieten en laat er spontaan zn broek voor zakken. Wat nou zwak geslacht?

Stap 2: keuze van de locatie der copulatie
De klassieker “your place or mine” wordt bruutweg verkracht door een herhalende “your place” bij te voegen, maar verder dan stilistiek vormen zich er geen problemen. De persoon wiens bed zich het dichtste bij en wiens ouders zich het verste af bevinden mag zijn of haar lakens open slaan voor wat ongetwijfeld een “vuil bedoenig” wordt.

Stap 3: the works
Het is dit gedeelte waar ik nog het meeste problemen mee heb. Aangezien ik geen druppel laat om twee ruftende rampetampende venten is voor mij de combinatie meisje jongen meisje de ideale bemanning. Maar eens het mannelijke lid zich niet in jouw vaargeul boort, en jij noodgedwongen wat tepels, schouders en –spaar me- tenen over hebt om in te bijten moet je je toch al snel uit de boot gevallen voelen? Ik keek misschien te veel friends, maar hoe barmhartig je alledrie ook moge zijn, ik zie een poepen met een extra persoon enkel gepaard –pun so intended- gaan met extra veel issues, jaloezie, verveling en bochtengekronkel.

Conclusie; het is niets voor mij, al ben ik er zoals iedereen een tikkel nieuwsgierig naar. Bijna had ik er eentje, september vorig jaar, tot het tweede vrouwelijk lid zich meer aangetrokken voelde tot het lozen van de door haar genuttigde martini’s in haar eigen vuilbak. Désolé, maar misschien maar goed ook. Awkward situations zijn in het leven van een twintiger al legio.

De afwijzing van het in de openingszinvervat voorstel had echter niets met het vele “gedoe” dat een trio omhelst te maken. Iets wat ik vergat te vermelden is dat een trio sowieso een machtsspel is. Zoals in vorige blog al eens bewezen zijn wijven des duivels, en als je er twee samen in bed plant zijn vergelijkingen à la wie heeft de zachtste huid, de grootste tieten, de slankste taille onvermijdelijk. Zaai daar nog een naakte vent tussen, en wedstrijdjes comme bij wie kreunt hij het hardst, bij wie blijft hij het hardst en bijgevolg wie wil hij het hardst zijn niet weg te denken. Een ultieme zaligheid voor de op zijn rug gelegen dude, maar een ware strijd voor zijn bedcompanie. Overigens werden mijn zinnen nu ook niet bepaald geprikkeld door haar benen, bitterheid, basisopleiding en eerdere bedverhalen.

Kortom: Neen bedankt schat, deze keer heb IK hoofdpijn.

nog een lachertje:

ik

21 Mrt

Ik weet het: het mooiste zou zijn
als ik onvindbaar was
en altijd naar mijzelf bleef zoeken.
Hoe interessant zou dat niet zijn!
Maar ik ben zó vindbaar…
zó voor het oprapen…

doe het licht uit, struikel over mij.

The First Cunt Is The Deepest

3 Mrt

Verdorie ik ben blij dat ik een gezond heteroseksueel wijf ben. Wanneer een originele gedachte als voorgaande in je hoofd popt moet daarover geschreven worden, aldus bij deze.

Menig blogbezoeker vraagt zich misschien af waarom mijn licht op dit moment, tussen de afwas en het inkorten van een navybluedress in, gaat branden. Logisch zou zijn dat mijn postcoïtale status de oorzaak was voor het ontstaan van deze oneliner. Haren in de war, glimmend van het zweet, gehersenschud van het hoofdbord en halfschor van het kreunen na een wilde stootpartij met een al dan niet bekende Mr DeSchacht heb ik echter andere dingen aan mijn hoofd. Gedachten als “putain waar zijn die kleenex!” en “hoe geraak ik op de meest elegante manier van zijn bed  tot aan de badkamer zonder dat hij zich blindstaart op het alomtegenwoordige achterwerkvet” zijn op zulke momenten legio.

Angstaanvallen als dat  (los van de zaligheid van slapen op een vetloze borstkast met gespierde armen om je heen) zijn overigens een van de redenen waarom ik blij ben dat ik met venten het bed induik, en niet met alomkritische wezens als wij wijven wel eens durven te zijn. Er is bij hen absoluut geen weg te komen met  zinnen als “Aan cellulitis valt niets te doen, het is voorbestemd!” of  “Wanneer je menstrueert breek je vanzelf vetten af dus ik kan best een medium pizza bestellen deze keer”. 

Ze gaan met  hun door Venusvibrance getrainde hand over je dijbeen en weten exact wanneer en hoe zorgvuldig je geschoren bent (een vent vindt ieder niet-woekerende kuit als satijn aanvoelen lijkt het wel). Ze weten dat tepels ALTIJD (ja ook bij 35°C) stijf kunnen worden mits de juiste behandeling en ze zijn zich terdege bewust van orgasmesfaken. Ja, die lesbo’s zijn zo ervaren met het ‘lezen’ van de bekkenbodemspieren dat ze als ware kutseismologen elke contractie op een schaal van Dichterbijhetorgasme kunnen plaatsen.  Jaha, als lesbienne is het gedaan met faken, bischierige girls, kruip maar in je hoekje en ga je wonden likken. Of die van je kersverse vriendin is misschien nog beter. Want dat doen ze, ze beffen als bezetenen.  En niet veel meer.

Ik had ooit eens een lesbische vriendin die vibrators en voorbindpenissen afzwoer alsof er geen morgen meer was. Ze had echt een plaatsje op speaker’s corner verdiend, zo hartvochtig haatte ze het gevoel van iets dikker dan drie sperziebonen in haar tunnle of leurv. Dat is iets wat ik absolument pas begrijp. Verliefd worden op een vrouw, geilen op een vrouw, zich beter voelen bij een vrouw, d’accord, maar je je leven lang moeten neerleggen bij een flitsende tong en wat wriemelende vingers? Jamais de ma vie, c’est pas naturelle. Op de duur zou je toch moeten snakken naar  iets groots, iets pulserends, iets voluptueus..een courgette voor mijn part. Ik ben ervan overtuigd dat het vrouwelijk lichaam voorbestemd is voor penetratie. Ik hoop in ieder geval dat deze laatste mijmering zich niet tegen me zal keren in een of ander donker steegje van de stationsbuurt.

Seksuele en esthetische overwegingen aside was er een heel andere reden die mij tot het bloggen van dit stukje noopte. Een van mn vele mannelijke facebookaquaintances deed zn beklag over onze sekse. –Juist ja, met een e, want met deze jongeman
heb ik de bedstee nog niet overhoop gehaald. Mensen klagen daarenboven ook niet over mijn seks.- 
Enfin bon soit, het kwam erop neer dat alle meisjes dikke vette trutten zijn, en ik gaf hem overschot van gelijk. We zijn gluiperig, venijnig en genadeloos. Achterbaks, bekrompen, oppervlakkig en met een drang naar rotverwend te worden. Jaloers, ziekelijk, walgelijk, zum kotsen, sletterig, nooit voldaan en fataal voor menig jongenshart. Mijn mannelijke lezers zullen dit wellicht beamen, en ieder meisje kan bij deze terugdenken aan de verschroeiend pijnlijke manier waarop ze jongens in het verleden platgetrapt, vernederd en gepijnigd hebben. Mij evenwel helemaal niet gelaten, u doet maar, maar over mijn hart ben ik nog steeds zelf de baas.

KUTWIJVEN.