Tag Archives: Blogging

A fever that i can’t sweat out

13 Mrt

Well I’m just a wet dream for the webzine,
Make me it, make me hip, make me scene
Or shrug me off your shoulders
Don’t approve a single word that I wrote

 

Taaltalluskwelling

19 Jul

Gemijmer op een maandagmiddag leidt al vaak tot hersenkronkels waar zelfs mijn meest ervaren blogbezoekers zich geen raad mee weten. Van mijn ge-hak-op-de-takspring zou een slingeraap nog heel wat kunnen leren!

Nadat ik enkele jaren de Nederlandse taal op zijn meest zuivere manier heb bestudeerd, slaag ik er zelf nog niet altijd in mezelf duidelijk te maken. Let op: ik zou het kunnen. Academisch schrijven, journalistiek schrijven, .. ik heb het allemaal gecrediteerd in de loop der jaren, maar ergens dwalen mijn handen toch steevast af naar verderfelijker oorden. Wat ik schrijf is allesbehalve correct, en vaak zelfs niet aangenaam om te lezen. Mijn zinnen zijn te lang, mijn dubbelzinnigheden te overvloedig en mijn liefde voor alliteraties te overduidelijk. En toch ga ik ermee door, omdat het een stukje van mezelf is.  Enkele blogs geleden dacht ik nog na over het willekeurige verband tussen bloggen en bestaan, en hier ga ik een stapje verder. Is taal en de manier waarop mensen zich uitdrukken volstrekt persoonsgebonden?

Een van de hoofdeigenschappen van natuurlijke menselijke talen is het feit dat ze een zekere creativiteit bevatten. Daarmee bedoelt men niets artistieks, jammergenoeg, maar simpelweg de eigenschap dat de mens met een beperkt aantal arbitraire taaltekens een oneindig aantal aan mogelijkheden heeft om volstrekt unieke zinnen te creëren. Die gedachte windt me uitermate op. Ik ben er zeker van dat ergens op mijn wereldwijde walhalla-ici een zin staat die nog nooit door een ander werd neergevingerd. Een zin die misschien lezers geïnspireerd heeft of heeft doen nadenken. Een bepaalde manier waarop ik toch mijn afdruk of indruk op de wereld heb nagelaten, al is het maar op basis van woordgebruik. Zelf ben ik er zeker van dat mijn Franse insluipers iets te maken hebben met de uitspraken van mijn moeder en het vanachter-naar-voren lezen van al Els De Pauw’s schrijfsels. MonkeySee-MonkeyDo. Voor wie zou ik een voorbeeld zijn? En is het narcistisch of arrogant om te denken dat ik met mijn zinnen, mijn woorden, mijn morfemen iemand penetreer?  Wie werd zwanger van mijn zinsbouw? En kan je van taal en specifieke taaluitdrukkingen genieten zonder deze te laten binnensijpelen in je eigen expressieve systeem? En is dat wat ik wil bereiken?

Ik merk bijvoorbeeld nu al dat deze blog verschilt van voorgaande. Ik stel vragen, ik interreageer met Jou Lieve Lezer! Een tip die me destijds door @greetd werd gegeven maar die ik zelden tot nooit toepaste. Ik ramde maar raak en deelde mijn mening al dan niet gewenst met de wereld, zonder stil te staan of deze überhaupt iets teweeg brengt. Enkele weken geleden heb ik me voor het eerst verdiept in het wijvenfenomeen genaamd Sex And The City. De hoofdrolspeelster annex schrijfster Carrie schrijft in iedere aflevering een column voor een New Yorkse krant over haar leven als single girl (insert the Sex) in The City, gebaseerd op haar eigen ervaringen en die van haar drie beste vriendinnen. Een job waar ik meteen zeven tenen voor over heb, maar dat volledig terzijde. In elk schrijfsel stelt ze zichzelf en de lezers van de krant wel enkele prangende vragen. Vragen die mij als cynicus romanticus van het principe go go go volledig koud laten, maar het moet mensen wel iets doen. Ik ken effectief chicks die hun hele liefdesleven gebaseerd hebben op SJP’s mijmeringen, en het personage heeft een bestsellend boek gebundeld met haar columns. Dus waar ligt het succes?

Dit stukje heeft niets te maken met mijn usual wit, mijn kijk op de wereld of mijn gierende gebeurtenissen. Het is niet overdreven, overdadig of overweldigend, en taaltechnisch is er ook niets spannends aan.  Zelf vind ik het een mijzelfonterend misbaksel. Maar ik heb een doel: mijn lezers. Zie het als een experiment in klantvriendelijkheid. Ik richt me tot hen en stel hen vragen, doe hen nadenken, laat hen kiezen, en liefst van al nog commenten. Toch blijft in een wereld -waarin men in een willekeurige koffiezaak een zevental antwoorden moet geven alvorens hun bestelling geplaatst is- de vraag; willen mensen nog meer vragen?


extraextra: vreest niet, dit wordt allesbehalve de nieuwe toon van mijn gepen, noch zal ik al te veel rekening houden met jullie mening. Mijeringen zijn er om gedeeld te worden, zeker op zulks persoonlijks als een blog.

hey hey little razorblade

8 Feb

Een uil is geen parkiet. Iets anders dat mocht niet. Ziet u, wanneer deze schrijflelijk zich na een optreden caféwaarts sleept komt er altijd wel een muzikaal gesprek met later-niet-meer-zo-vreemden uit voort. Zo ook gisteravond, in feite “daarstraks” gezien het uur dat ik dit neervinger.

Vaak maken die met alcohol doorspekte talks een kleine zwenk naar leeftijd, naam en interesses door uiteindelijk uit te komen bij “En wa doede gij?”. Ik zweer’t u moat, het rijm was toevallig. Ik zeg dat ik studeer. En dat ik blog. Niet dat deze virtuele verzameling rotzooi mij definieert, maar het is toch een van mijn meest bepalende eigenschappen. Een hobby die blijkbaar ook veel mensen interesseert. Vaak willen ze dan dat ik blog over onze ontmoeting, of dat ik een stukje uit mn duim zuig waarin ik onze toekomstige kinderen beschrijf, of stellen ze gewoon, zoals zo-even, een openingszin voor. Omdat ik de zelfgedefinieerde lowlife in kwestie toevallig bijzonder sympà vond zet ik me er zelfs even voor neer. Om enkele misverstanden over mijn blog uit de weg te helpen ook.

Mensen hebben nogal vaak het idee dat bloggers an sich verschruwelijk interessante mensen zijn, en meestal is dat ook zo, maar ik heb wellicht niets interessants te vertellen. Dit is geen blog waar je de laatste modenieuwtjes kan lezen, al ram ik wel onmiddellijk de kwakkels die ik tijdens het interviewen van bepaalde ontwerpers hoor neer. Hier moet je alvast niet zijn om helemaal mee te zijn op vlak van elektronische of andere muziek. Ik luister, ik geniet, en hou het met uitzondering van enkele enthousiaste kreten over een net ontdekte band, een aankomend feestje of de line-up van een festival. Als je je linkerpink overhebt voor de nieuwste macbook gadgets, dan heb je hier niets te zoeken, evenals je tips zoekt voor het zorgvuldig en pijnloos (voor het beest dan) borstelen van je bordercollie. Deze blog is een notebook van mijn leven, en hoe ik de situaties graag had gezien. Ik maak mee, ik denk, en af en toe schrijf ik erover.

Of jullie die onzin interessant vinden is meer bepalend voor wie jullie zijn dan voor wat ik doe, meemaak of ben. Ik ben niet de weerspiegeling van deze pagina, en dit bloggeblèr is geen evenknie van mijn zielenroerselen. Het is –als er dan toch een naam op gekleefd moet worden- een uitlaatklep. Niet ik blog dus ik ben. Of het kind des tijds geïnspireerde ik ben dus ik blog. Ze zijn evenwaardig maar lopen naast elkaar.

Hallo, ik ben. Ik blog. Nice meeting you.