Tag Archives: Media

All that twitters is gold

5 Nov

Zoals in mijn vorige blogpost al vermeld staan vele journalisten-in-spé niet te trappelen om social media te gebruiken. Ze hebben allemaal facebook, en sinds kort een opgelegde blog, maar als je jezelf uit als een twitterista wordt je in je gezicht uitgelachen. Nochtans zal twitter naar mijn mening een steeds belangrijkere rol invullen in het communicatieproces. In volgende belachelijk lange blogpost probeer ik hen ervan te overtuigen de gevaarlijke stap naar het Twitterdom te wagen. Ja lui, ik ben een digitale hoer en doe er alles aan om mijn aantal followers te overtuigen. Zij spreken academisch, ik waag me er voor een keertje ook aan.

Op een voorheen ondenkbare schaal biedt het internet tegenwoordig de mogelijkheid informatie te publiceren, door te geven, op te zoeken en te gebruiken. Iedereen kan die gegevens afhalen, en iedereen kan er ook aan toevoegen. Geloofwaardigheid en integriteit staan onder druk in deze snelle toevoer van informatie. Steeds meer diensten en overheidsdata kunnen digitaal worden geleverd, waardoor burgers, overheid en media interactiever met elkaar kunnen communiceren.

In deze overvloed aan informatie zoeken journalisten naar betrouwbare bronnen. En dat is niet altijd even gemakkelijk.

De concurrentie is groot, en de dorst naar snelheid en de drang een scoop vast te hebben is enorm. De druk om allerlei verhalen en geruchten in een vroeg stadium naar buiten te brengen wordt hoger, want anders gebeurt het via Internet. Datzelfde internet dat wereldwijd te raadplegen teksten bevat, geschreven door mensen die deuren openen die voor anderen gesloten blijven, wordt steeds meer als journalistiek medium beschouwd. En waarom ook niet?

Op 26 november 2008 beleefde de Indiase stad Mumbai haar 9/11. Negen terroristen vielen zwaar gewapend verschillende doelwitten binnen. Het dodenaantal liep op tot meer dan 180. Overal in de stad zochten mensen, slachtoffers en ooggetuigen toevlucht tot hun gsm’s. Om hun familie te verwittigen, om op hun mobieltje naar nieuwsuitzendingen te kijken, maar ook om hun ooggetuigenverslag en actuele ontwikkelingen met de wereld te delen.

Nog voor andere traditionele media over de aanslagen berichtten verschenen er verschillende korte berichten op twitter. Wanneer op de hoofdpagina van twitter.com de zoekterm “mumbai” ingegeven werd viel er te lezen hoe verschillende getuigen verslag uitbrachten van wat er zich op dat moment in hun stad afspeelde. Een screenshot.

Toch was dit niet allemaal even ayo-positivo. Vele kranten en nieuwssites namen deze korte berichtjes immers over als zijnde correcte informatie, aangezien de afzenders van deze informatie ooggetuigen waren. Er werd geen rekening gehouden met correctheid van informatie, en al gauw stond het internet vol over deze aanslagen. Journalist K Hendrickx schreef hierover in De Morgen van 28 november “De intensiteit van het elektronische verkeer toont hoe de erg technologiegeoriënteerde Aziaten steeds vaker ook burgerjournalisten worden. Vooral bij grote rampen zoals nu of bij een aardbeving in China eerder dit jaar blijken ze stukken sneller en vollediger dan de traditionelere media. Ook bij de tsunami in 2004 of na de treinexplosies in 2006, ook al in Mumbai, speelde het internet een prominente rol.” 


Het probleem situeert zich dus niet enkel rond de betrouwbaarheid van de online-informatie, maar ook rond de snelheid van het informatieproces. Twitter heeft hier en in het verleden gezorgd voor breaking news en zou de journalistiek dus van pas kunnen komen. Maar is twitter wel journalistiek? Wat is de rol van twitter binnen de traditionele media? En hoe kunnen (of beter: MOETEN) deze traditionele media inspelen op de nieuwe marktspeler?

Wie Twitter gebruikt, antwoordt steevast op de vraag “What are you doing now?” Het vertrekt vanuit de ik-persoon: wat ervaart de twitteraar? Uit de definities van journalistiek springen de woorden ‘waarheid’, ‘onpartijdigheid’, ‘informatie met bekende oorsprong’ in het oog. Journalistiek vertrekt dus vanuit feiten, niet vanuit indrukken. Op basis hiervan kunnen we al concluderen dat twitteraars geen journalisten zijn. Ze zijn zelden objectief, zelden onpartijdig.

De twitter feed in de screenshot is meer gebaseerd op indrukken dan op feiten. Niemand van de twitteraars weet zeker wat er gebeurt. Ze horen schoten. Iemand denkt aan straatgeweld en bendes. Het is niet minder maar zeker ook niet meer dan een ooggetuigenverslag, doorspekt van emoties. Daarom dat twitter hooguit een journalistieke bron kan zijn. Twitter echter “journalistiek” noemen doet journalisten, die de journalistieke deontologie moeten volgen, oneer aan.

Twitter valt daarom onder de noemen “burgerjournalistiek”, ook wel citizen journalism genoemd. Met de komst en de groei van het wereldwijde web is de burger niet langer een consument van informatie, maar hij kan ondertussen ook zélf informatie produceren. De journalistiek is in principe een vrij beroep, en dat zorgt ervoor dat iedereen zich journalist kan noemen; iedereen heeft recht op vrije meningsuiting. Maar daarom is niet iedereen een journalist. Wat journalisten onderscheidt van de zogenaamde al dan niet anonieme“burgerjournalisten” is dat journalisten rechtstreeks aanspreekbaar zijn, en dus ter controle of verantwoording kunnen worden geroepen. Voorts is een journalist opgeleid en onderhevig aan enkele ethische codes.

Journalistiek stelt immers eisen aan de gehanteerde methode om feiten de bepalen, en het belangrijkste kenmerk daarvan is verifieerbaarheid, zoals Peter Vasterman van De Nieuwe Reporter zegt. “Het moet mogelijk zijn om de werkwijze van de journalist te controleren en na te gaan of hij of zij op een betrouwbare manier tewerk is gegaan. Je zou kunnen zeggen dat er pas sprake is van journalistiek als aan die eisen van waarheidsvinding is voldaan.”

Bij burgerjournalistiek is dat niet het geval. Men kan daarom beter spreken van burgerverslaggeving, en die staat in tegenstelling tot de werkelijke journalistiek niet garant voor betrouwbaarheid. Tenslotte kan iedereen, en dat wil zeggen zowel een professor als een grappenmaker, zijn ‘nieuws’ de wereld insturen. Hij of zij hoeft daar niet eens verantwoording voor af te leggen: het kan allemaal anoniem via sociale media als weblogs of Twitter.

Hoort Twitter dan absoluut niet thuis in de journalistieke media? Toch wel. Twitter is dé plaats waar nieuws doorkomt. Breaking news. Terwijl de gewone journalist nog onderweg is naar de plaats van de feiten, zit de burger er met zijn neus op. Elke gsm heeft tegenwoordig een camera, een videofunctie, kan online gaan, … Waarom zou je daar als klassiek medium geen beroep op doen?

De maatschappelijke verantwoordelijkheid van de media weegt soms te zwaar op een enkele journalist. Want zoals Will King van CNN het zo mooi verwoordde: 

it’s always prime time somewhere

Citizen journalism kan hierbij een handje helpen. Elke journalist hoort van Twitter gebruik te maken. Het geeft  hen oneindig veel mogelijkheden om scoops op te doen, om geschikte interviewees te treffen, zelfs om materiaal te vinden dat een verhaal kan staven.

Twitter is echter geen persagentschap, en de informatie moet dus driedubbel gecheckt worden door de journalist. Maar samenwerking tussen de journalistiek en de social media sites is zeker mogelijk -misschien zelfs noodzakelijk- in de toekomst.

Ook Shayne Bowman en Chris Willis pleiten in hun “We Media” voor 
participatory journalism: The act of a citizen (or group of citizens) playing an active role in the process of collection, reporting, analyzing and disseminating news and information. The intent of this participation is to provide independent, reliable accurate, wide-ranging and relevant information that a democracy requires.

Door coöperatie en dialoog kunnen de twee partijen elkaar aanvullen en verrijken. Uiteraard moet deze samenwerking gereguleerd worden en onderhevig zijn aan enkele gedragscodes.  Als waakhond van de democratie kan de journalist de burgerreporter immers niet uitsluiten, maar hij kan er wel beter en kritischer mee leren omgaan. Als hieraan voldaan kan worden treden we een wereld overladen van snelle maar vooral juiste informatie tegemoet. En dat komt iedereen ten goede, zeker de op aandacht beluste sensatienarcisten als mezelve! 

 Met dank aan en in de spirit van #FF; @avaneech en @boskabout.  Als deze laatste zin voor jullie gelijkstaat aan Chinees (/sinologie-studenten) is het hoog tijd dat jullie de overstap wagen. So twitter up, classmates, you’re in for a treat.

Greetings,

@FakePlasticRuby

  PS: wie een andere blog omtrent het Mumbai-gebeuren en wat dit voor de journalistiek heeft betekend wil lezen kan dat hier. Zorg wel dat uw Engels up-to-the-le-date is.

 

Sink Or Swim

5 Nov

For centuries, writers have experimented with forms that evoke the imperfection of thought, the inconstancy of human affairs, and the chastening passage of time. But as blogging evolves as a literary form, it is generating a new and quintessentially postmodern idiom that’s enabling writers to express themselves in ways that have never been seen or understood before. Its truths are provisional, and its ethos collective and messy. Yet the interaction it enables between writer and reader is unprecedented, visceral, and sometimes brutal. And make no mistake: it heralds a golden era for journalism.

Andrew Sullivan, befaamd blogger voor The Atlantic maakt in zijn volledig blogonwaardige Why-I-Blog-post van negen A4-tjes duidelijk waarom hijzelf begonnen is met bloggen. Hij ziet het onderandere als een noodzakelijk tool voor journalisten, een mooie uitlaatklep voor aspirant-schrijvers. Yet still…

Een van de eerste schoolweken tijdens mijn nieuwe masteropleiding journalistiek werd ons een lezing voorgeschoteld van Roland Legrand. Chef Nieuwe Media bij De Tijd en zelf ook blogger/twitterveslaafd. Hij kwam met dezelfde verlichtte boodschap: spam uw gedachten het internet rond. Gebruik die wondere digitale wereld voor nieuwsgaring en nieuwsverspreiding. Mijn klasgenoten zaten en keken ernaar, vaak met een conformistische “fuck het intenet”-blik op hun ambitieuze smoeltjes gebeiteld. Met een uitzondering of twee waren al die mensen die “droomden van schrijven” en claimden “geïnteresseerd te zijn in zowat àlles” nog niet aan een blog begonnen. Groot was hun ergernis en verbazing toen bekend werd gemaakt dat ze, jawel, zélf een blog zouden moeten opstarten. We zijn nu een maand verder en wanneer ik sommige schrijfsels van mijn klasgenoten en topjournalisten-in-spé lees snap ik bij de amehoela niet waarom ze er zo wijfelachtig tegenover stonden. Er zitten werkelijk héél erg goede blogs bij, waar ik geen reclame voor zal maken teneinde ooit nog vriendjes te maken. U kan echter HIER zelf al klikkendeweg oordelen over het blogpotentieel van de Geschreven-En-Online-Media-lichting van dit jaar.

Ik was een van de geeks die al het internet bevuilt sinds 2008. Op die twee jaar tijd heb ik complete shit en waarlijke meesterwerken gedeeld met mijn vrienden en liefhebbers, en FakePlasticRuby is een ienieminimerkje geworden. Ik heb lovers, ik heb haters, en het overgrote merendeel van de bevolking heeft nog nooit van mij gehoord. Toch hanteer ik al jaren het handelsmerk: “ik blog, dus ik besta“. Zo ook Sullivan: 

What endures is a human brand. Readers have encountered this phenomenon before. It stems, I think, from the conversational style that blogging rewards. What you want in a conversationalist is as much character as authority. And if you think of blogging as more like talk radio or cable news than opinion magazines or daily newspapers, then this personalized emphasis is less surprising. People have a voice for radio and a face for television. For blogging, they have a sensibility.

Mijns inziens heb je twee soorten bloggers: de mensen die iets te vertellen hebbben, en mensen die weten hoe iets te vertellen. Ik reken mezelf tot die tweede categorie. Ik heb zelden originele ideeën, en als ik al eens mijn vingers hun gang laat gaan heb ik al meerdere mensen op hun gevoelige tenen getrapt. Mensen die naar mijn blog surfen kennen mijn stijl. Ze weten dat mijn zinnen te lang zijn, dat ik er alles aan doe om te kunnen allitereren, dat mijn liefde voor het Nederlands noodgedwongen doorboord wordt door het Frans. Ik word gedreven door boosheid, passie en bewondering, maar ben te lui om er fundamenteel iets tegen te doen. Ik ben de trut die langs de zijlijn commentaar geeft op uw outfit, maar zelf misschien iets te veel cellulitis heeft voor haar korte jurkje. Ik ben dat hersenloze wicht dat kankert op het mediacircus, maar bij de persverkoper zelf verleid wordt door de krantenkoppen van Het Laatste Nieuws. Ik ben de hypocriete helleveeg, de  theatrale teef, de sadistische snob en de leeghoofdige lellebel. Et Alors? U surft naar mijn blog, u weet wie ik ben, en overduidelijk geniet u ervan.

Eerlijk is eerlijk, ik kreeg ook even het koude zweet toen ik hoorde dat mijn blog beoordeeld zou worden door mijn professor. Want hoe blog-waardig is mijn blog? Dit is voor mij een uitlaatklep voor geschifte oneliners, of voor twitterberichten die te lang zijn. Het is een tabula ranta voor ellenlange betogen die ik op café niet durf te houden en de oppervlakkige nieuwtjes die ik in artikels niet kwijt kan. Er is Een Publiek voor, aangezien ik een gemiddelde van 65 bezoekers per dag heb, maar is dat wel voldoende? Volgens Sullivan alvast wel. Een blog is whatever jij wilt dat het is, het is een verlengde van een dagboek of een persoonlijke krant. Het zijn pamfletten of het is een forumthread. Dat is misschien wat bloggen nowadays zo aantrekkelijk maakt. De grootste nitwit heeft heden ten dage een online platform waar hij of zij af en toe wat op komt brallen. Sullivan noemde het “The financial wherewithal to self-publish. The fearlesness that is now available yo anyone who can afford a computer and an Internetconnection”.

Blog away, I say; en wees trots op wat u schrijft. U maakt deel uit van het digitale tijdperk, u beleeft uw 15 terrabytes of fame. Bijt u erin vast met een gulzigheid die u normaal enkel tijdens de kerstdagen of de Soldenperiode ervaart, en schaam u voor niets. Ik ken bloggers die iedere blog zorgvuldig afwegen. Die een map vol wordbestandjes op hun computer hebben, nog-net-niet-helemaal-klaar om gepublished te worden. Er zitten weken, zelfs maanden tussen hun afzonderlijke blogposts. Dat zijn naar mijn mening, en die van Sullivan, geen bloggers. Dat zijn mensen die hun blog louter gebruiken als gigantisch reclamebord voor zichzelf, en die per uitzondering eens een verlicht-schrijven moment hebben. Zo werkt het echter niet.  Een blogger’s block is onbestaande, u moet uzelf  NU uitdrukken. Op het moment waar de emoties nog door uw lijf gieren, de woede nog op uw lippen schuimt, uw slipje nog nat is van opwinding en uw humor nog kraakvers is.  Alles kan, alles mag, met 1 gulden regel

The key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.

OpenCommuniqué

12 Jan

Naar aanleiding van de Ronny-Rommelboel zijn er op facebook weer een hele hoop dramatische kiekens die allerlei groepen hebben opgericht. Zij die opteren voor verschillende martelingen of de doodstraf in hun titel heb ik gewoon genegeerd, maar naar de leden van de groep RONALD JANSSEN MOET LEVENSLANG krijgen heb ik even een sortement open brief gepend. Waarom? Omdat ik me superieur voelde tegenover al die kankerende kalveren. 

Blijkbaar moet iemand fan worden van een page eer hij erop kan commenten. Dit zal echter een fanpagina zijn waar ik me niet snel genoeg van zal kunnen ontdoen achteraf. 
Aangezien journalisten het verzuimen, zal ik voor een keer wél onmiddellijk voor de dag komen met het hoogtepunt: JEZUS Christus wat zijn jullie kleinburgerlijk. D’accord met de groepsnaam hoor, ik denk dat geen enkel kloppend hart in België het ok vindt dat een moordenaar enkele jaren ongestraft te werk kan gaan maar de hetse en drama die jullie hierrond fabriceren maakt me werkelijk ziek.

Al jaren moeten we aanzien hoe de media steeds meer tussen natte proppen wc-papier en afgekloven rattenstaarten in de riool begeeft. De volkse ignorante reactie op sensatiegruwel als Hans Van Temsche, Kim de Gelder en nu Ronald –“zeg maar Ronnie”- Janssen werkt dit enkel maar in de hand. De media verloederen, en verzaken hun ware plicht: informeren en duiden. Die duiding is inderdaad te kenmerken door achtergrondinformatie, maar ik denk niet dat iemand baat heeft bij filmpjes van Ronald’s laatste bedrijfsborrel of anekdotes van zijn vroegere kotbaas. De kranten die vandaag de dag van onder de drukpers vandaan rollen zijn hun definitie niet waard. Om mezelf en een voorgaande blog even te quoten; ik weet heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. En daar zijn jullie het sprekende voorbeeld van. Jullie klampen je aan ieder gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. Gelukkig kunnen jullie je verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en kunnen jullie als onvervalste beschermengelen der rechten pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren jullie Joseph-Ignace Guillotin zelf. De minder-digitaal-begaafden zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. In zulk geval; draai jullie empathie dan eens om. Denk aan de familie en kinderen van Janssen die al jullie ignorante Rommel in hun gezicht gesmeten krijgt. Laat het gerecht haar werk doen, en de media dààrover berichten. Jullie boegeroep, dorst naar details en honger naar hetze gaan de ouders van Annick, Shana en Kevin hun kinderen niet doen terugkrijgen, en het zal mensen die “ziek” zijn zoals Ronald er niet van weerhouden hun zieke gang te gaan. Dus waar is het in feite dan goed voor? Misschien moet ieder van jullie pro-activiteit maar eens op hun linkeronderarm laten tattoeëren.

En aan al jullie die oh zo creatief zijn met allerhande martelpraktijken (sommigen van jullie zou ik écht niet omver willen lopen op straat): ik ben geen voorstander van het oog om oog, tand om tandprincipe. Moesten we daarin verzeild geraken zou iedereen wel iemand af te maken hebben en zou ons waardensysteem overhoop liggen. Vertrouwen hebben in het gerecht is dezer dagen moeilijk, dat snap ik best, maar “ze” zijn nog altijd meer bevoegd dan een bende DeLijnchauffeurs en directiesecretaressen. Met alle respect voor chauffeurs van De Lijn en directiesecretaressen uiteraard. 

Ik ben het met jullie eens dat er hervormingen zouden moeten doorgevoerd worden inzake de opvang en behandeling van zulke zieke geesten (er bestaat immers geen twijfel over het feit dat die man ziek is), maar de doodstraf, brandstapel of “een vijs door zijn ballen” zullen hier geen soelaas bieden. 

Laat die hervormingen dus maar over aan de wetgevende macht, het bestraffen aan de gerechterlijke en uitvoerende macht, en het gemekker aan de schapen.

Ik snap dat er gereageerd wordt vanuit het hart, en empathie siert, maar in dit geval komt deze facebookgroep al snel over als een coöperatieve van boze boeren, zwaaiend met fakkels en hooivorken. Ooit de film Belle en het Beest gezien? Alvast aangenamer televisievoer dan de journaals van de afgelopen week. In plaats van sensatiebeluste journalisten en verveelde bigbrothers op de vingers te tikken stort De Vlaamsche Massa zich in een collectieve verontwaardiging en een schreeuw naar meer meer meer meer voedsel.

Goudvissen zijn ook zo. Strooi voer in hun kom, en ze blijven happen, strooi meer, ze worden gulziger. Tot ze uiteindelijk doorgespoeld worden en eveneens in het riool (en in ons land: de Dender) terechtkomen. En dan zwijg ik nog maar om de achterlijke bavianen die komen aandraven met de doodstraf of martelingen. 

Ik negeer misschien de kern, onbekende facebookers, en die is voor jullie blijkbaar Janssen’s levenswandel en het beëindigen daarvan, maar ik (en velen met mij) kan het niet aanzien hoe zogenaamde kwaliteitskranten vervallen in zulke banaliteiten. En dat, is voor een groot deel jullie schuld.

Voor de rest in het nieuws, weggemoffeld in een hoekje op de website van de standaard: verwoestende aardbeving in Haïti/mogelijk meer dan duizenden doden. Een kniesoor die daar om maalt blijkbaar.

Can you still follow?

30 Dec

http://twitter.com/FakePlasticRuby  folks!

dierennieuws

11 Dec
———————————————————————————————————————————–

Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael

Vrijdag 11 December 2009
(Belga) Leeuwin Koyla heeft woensdag in Planckendael totaal onverwacht haar drie welpen doodgebeten. Dat laat Ilse Segers, woordvoerster van het dierenpark in Muizen en de Antwerpse Zoo, vrijdag weten.
Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael
“De welpjes waren net geen acht weken oud”, vertelt Segers. “Na een noodzakelijk inenting tegen de kattenziekte besloot de moeder om haar jongen te doden. Naar het waarom blijft het voorlopig gissen. We hebben exact dezelfde procedure toegepast als bij haar vorige nest, dat wel succesvol opgroeide. Wetenschappers trachten nu te achterhalen wat precies de drastische reactie bij Koyla uitlokte.” “Dit is bijzonder jammer, zowel voor Planckendael als voor het kweekprogramma. De Indische leeuw is een met uitsterven bedreigde diersoort, waarvan er nog maar enkele honderden in het wild leven. Niettemin blijven we Koyla ook in de toekomst inzetten voor ons kweekprogramma.” Na dit incident telt Planckendael nog drie Indische leeuwen: twee vrouwtjes en een mannetje. (DES)
————————————————————————————————————————————

you really fucked it up this time, didn’t you my dear?

Steek van de week

6 Dec

Ik kwam haar tegen. Ontmoette haar, als het ware. Zij. Vlaams. Lesbo. Schrijfster. Of dat laatste zou ze toch moeten zijn. Zij. Tussen gevestigde schrijfwaarden in het Stories For Life boek ten voordele van malariabestrijding. MuskietenKoorts. Een ziekte die ik haar nog net niet toewens, maar het is nipt.  Ellebogen, ze gebruikt hen.  Ze verschijnt op plekken waar ze niet hoort te zijn, ze steelt de ruimte. Van schrijvers. Echte schrijvers. Zoals een Dewulf.  Zoals eender welke goede pennenpoeper die de bladzijden in het SFL-boek beter had benut. Grunberg misschien. Mensen wiens punt niet verloren gaat door overdadige interPUNTie. Geef hen de ruimte. Over het paard getild kalf. Advies, dat heb ik voor je. Adviezen. Drie van hen, Margot.

Donker. Hoekje. Sterf.

Oproep

26 Okt

voor zij met Facebook: MAAK JE LID VAN
DEZE GROEP !

Omdat het compleet awesome is, en ik nooit zou ronselen voor iets dat niet awesome is, dus gewoon doen! AWESOME!

valschspielerei

2 Aug

Net in mijn June-Wrapup gezien dat veel mensen op mijn blog zijn terechtgekomen via de zoekterm “Niels Destadsbader”. Because publicity is all:

Hannah Montana
Twilight
lesbian vampire slayers
Zac Efron
cute pug
Michael Jackson Murder
banaan flamberen
Harry Potter
House MD
spoiler
Hanne Troonbeeckx naked
FREE

Millennialgebral

12 Mrt

Als trendwatchster en journaliste voor een modemagazine ben ik ondertussen wel al gewend geraakt aan de lage moraal van de Hip&Top-scene. We spotten hypes, blazen deze op en wakkeren het consumptiegedrag aan. Valt er niets te spotten, dan vinden we het gewoon uit, simpel als dat. Wie zou er Ons immers niet geloven?

Zo ook mijn nieuwste opdracht. Ik moet voor mijn magazine dat sneakers van tweeduizend euro, een Chanel Segway, kleding van Marc Jacobs en de nieuwste iPod promoot een artikel schrijven over jongeren – de zogenaamde Millennials- en luxe. Ijverig begon ik aan de inhoudsoplijsting van de kleding- en gadgetkasten van mij en mn vrienden. (noot: samen komen we makkelijk aan een miljoen eurie). Ik haalde tieneridolen met Gucci-haarspeldjes aan en wees op verschillende met blingbehangen rappers in videoclips. Desalniettemin, I mizzundastood.

Ziet u, ongetwijfeld ook ondingenaanschaffende onverlaat, mijn artikel was niet om de hoge drang naar luxe bij jongeren aan te halen, net wel om deze teniet te doen. Tegen de beweringen van andere media in promoten wij treehugging, goatwoolsocking, lappersforting, bo-ring. Een trend, blijkbaar. Jongeren geven vandaag de dag meer om een teugje frisse lucht dan om het nieuwe Hugo Boss parfum. En dat heeft niets met de economische crisis te maken (“dat is immers zo negatief!”), ook niet met de steeds groeiende Jeugdraad (“voor seuten!”) en nog minder met de opkomst van vrijwilligerswerk (“dat is pas echt afgezaagd!”). Nee, het zit gewoon in onze genen.

Bent u zelf ook geboren tussen 1982 en 1999 en voelt u het ook kriebelen? Bent u ook ontroerd bij de eerste krokus, verkiest u uw buurman’s sitar boven de iPod touch en vindt u rooksignalen veel efficienter dan smsjes? Voel je volstrekt normaal, want blijkbaar zijn we met honderdduizenden!

Kortom: is wereldvrede en schone lucht voor u het hoogste goed? Heb je lak aan de verziekte consumptiemaatschappij? Simpel. Koop jezelf een Chanelbike voor drieduizend eurie en fiets de vrije natuur in!

Why sso ssenssational?

25 Jan

23 januari 2008. 10 uur ’s ochtends. Een kinderdagverblijf van Kind&Gezin te Dendermonde opent haar deuren voor een gemaquilleerde maniakale gek die met enkele uithalen een tiental baby’s en kinderverzorgsters het vel, de adem, en sommigen het leven ontneemt. Jaja, in Fabeltjesland.

Een schokgolf trok breakingnewsgewijs door het land, gevloek op de teisterende wind- en regenvlagen van die dag maakten plaats voor kreten van verontwaardiging en ook ondergetekende moest een krop van woede in de keel wegslikken. Baby’s zijn het stinkende, trappelende en kwijlende resultaat van eicel versus zaadcel die in mijn ogen niet schattiger zijn dan een willekeurige molshoop, maar ze zijn 1 ding dat steevast in hun voordeel pleit: onschuldig. Hoe hard ze ook krijsen, hoe plat ze ook kakken: dit hadden ze niet nimmer verdiend.

Toch was ik een tweede maal geschokt bij het aanschouwen van het helse mediacircus dat al bij het krieken van de noen zijn tenten had opgezet in de Vijfde Januaristraat. Ontzette ouders werden zonder pardon voor de camera gedirigeerd, Jan met de Pet kon zijn mening kwijt over hoe verschrikkelijk -nee zeg?- dit allemaal wel niet was en het VRT journaal liet zelfs een heuse psycholoog/-iater opdraven. Foto’s van Heath Ledger als “The Joker” waren legio. Nu weet ik toevallig heel goed dat het de plicht is van informatie- en actualiteitenprogramma’s om in te spelen op iedere vraag die hun gebruiker zich zou kunnen stellen, maar in een gehucht als Vlaanderen lijdt dat al gauw tot schrijnende toestanden.

De doorsnee Vlaming is immers maar een Piet of Miet lul, die na een dooddoende dag op kantoor of aan de strijkplank leeft voor iedere prikkel die in zijn of haar leven gekatapulteerd wordt. Ook al waren ze die dag al fameus verwend met een onverwachte plotwending in ’s lands lieveling “Thuis” (foei, Eric Bastiaens!), toch klampten ze zich aan dit gruwel vast al ware het een reddingsboei in een oceaan van verveling en huiselijkheid. De digitaal actievelingen onder hen konden hun verontwaardiging over het drama kwijt op verschillende discussiefora, en pleitten voor het herinvoeren van de doodstraf al waren ze Joseph-Ignace Guillotin zelf. De anderen zullen ongetwijfeld een tongspierverrekking oplopen bij het volgende bezoekje aan de kapper/beenhouwer/bakker. Dit is immers allemaal wederom de schuld van gewelddadige videogames, forenzende ouders, Marilyn Manson, The Osbournes op een kindvriendelijk uur, solden in Het Kookhuys en uiteraard films als The Dark Knight.

DendermondeDrama was ook het signaal voor de terugkeer van het ietwat ingedommelde woord “zinloos geweld”. Deze term maakt een realiste als ik zelf echter furieus. Of de dader nu toerekeningsvatbaar is of niet, hoe verschrikkelijk de schade die hij aanricht, geweld wordt zelden gepleegd zonder een voor de dader zinvolle reden. Of deze nu wraak, politieke overtuiging of een iPod is.

Ik voel uw withete adem al in mijn nek, gebelgde blogbezoeker, maar laat mij even iets duidelijk maken. Ook ik vind deze gebeurtenis walgelijk. Ook ik vond dit het meest terechte hoogtepunt van het vrijdagavondjournaal en ook ik ben tegen de banalisering van inlandse nieuwsfeiten enkel maar omdat er dingen als AIDS en politiek vluchtelingen bestaan. Deze wandaad heeft het land recht in zijn verzuurde baarmoeder getroffen, en ik zend mijn steun naar de familie en vrienden van de slachtoffers, en hoop dat zij voldoende psychologische bijstand zullen ontvangen. Maar daar moet het bij blijven. Rapporteer de feiten, richt een crisiscentrum en een rouwregister op en straf de dader, maar klop de hele zaak toch niet op, voor uw en dat van de slachtoffers’ bestwil.

Het enige positieve aan heel deze meringue-toestand was het opschorten van het ongepast dolfijne programma “Steracteur, Sterartiest”, wat de twee kandidaten op de zogenaamde pijnbank een dag extra gaf om stemmen te ronselen. Voor Niels Destadsbader mocht dat echter niet baten.