Archive | juli, 2009

you DIG?

26 Jul

dankzij Dejerre, terug opgefrist en nog steeds super gevonden, vanaeentweehup!

5″11 and counting

26 Jul

Vanaf je als kleine dreumes een zeker bewustzijn van het fenomeen “toekomst” creëert hoort daar ook een droomberoep bij. Op zesjarige leeftijd ben je immers het toonbeeld van optimisme: alles was mogelijk, en van talent of schifting volgens hersencapaciteit was er op die leeftijd geen sprake. Exotische beroepen als “maanlander” en “chocoladeproever” spookten door de vlassige hoofdjes van mijn minicollega’s . Ikzelf was echter vrij boring: fotograaf of schrijfster, dàt zou ik worden. Als ik terug kon keren in de tijd had ik me wellicht een klap voor de kleuterkop verkocht, maar op dat moment was realisme in mijn onvolgroeide brein wellicht “in”. Tussen het luttele gebladerte en in de struiken verschool ik me als ware paparazzuk om met denkbeeldig fototoestel plaatjes te schieten van de Very Incontinente Pritt-eters die onze speelplaats bevolkten. Op mijn negende had ik mijn eerste FischerPrize camera én een beste vriendin die later popster zou worden. Perfect team, gewéldige voorbereiding. Voor zij die de fotoloosheid van mijn blog al bemerkten en berispten deze simpele uitleg: net als vriendschappen is die droom naar de achtergrond verschoven toen “Naardecinemametjongens “(+8,3%) en “de H&M” (+ 1,32%) belangrijker investeringsbronnen werden.

De droom om mijn schrijfsels met de wereld te delen is zoals u ziet wél gebleven en dankzij het wereldwijde web is het allemaal o-zo makkelijk. 15 terrabytes of fame later en ik sta echter nog steeds nergens. Ik publiceer maandelijks in enkele mode- en lifestylemagazines en ga af en toe over de tong bij bevriende bloggers maar een “carry-ère” zit er nog steeds niet aan te komen. Dus ben ik nu, met 22 zomers, eindelijk aan het fantaseren geslagen. Hieronder een lijstje tijdsbestedingen die ik, ongeacht talent, hersencapaciteit, connectie of diploma, zeer zeker zou zien zitten

A&R bij een semi-groot independent label
muzikante
chemicus
columniste
wijnboerin
muziekjournalist
grootmoeder
concertfotografe
experte (dat mag in eender wat zijn, van Apenuitwerpselen tot Zeemansliederen uit de 16e eeuw)
groupie
rallypiloot
scriptgirl
maanlander.

Voor openstaande vacatures die aan mijn dromen voldoen: contacteer me op Ruby@highstakes.com

Love Cats

23 Jul

We move like cagey tigers
and we couldn’t get closer than this.
The way we walk
The way we talk
The way we stalk
The way we kiss..

We slip through the streets
while everyone sleeps
Getting bigger and sleeker
And wider and brighter
We bite and scratch and scream all night

Let’s go and throw
All the songs we know…

Into the sea.

boe-hoe.

12 Jul

Frustratie noopt wel vaker tot schrijven en ziehier de vrucht in vorm van nieuw blogvoer. Even terug deed een dierbare vriend me een verdoken indecent proposal: het bekijken van een filmklassieker van jewelste, gepaard gaande met de nodige portie drank en zijn snuggere opmerkingen over Herr Lynch’s magistrale filmtechniek. Een niercrisis mijnentwege velde het drankgebruik, maar de afspraak staat nog steeds.

Aanstaande dinsdag zal ik me in een zetel op zo’n 12 minuten van mijn ouderlijk huis ploffen om te genieten van Elephant Man. Nuja, genieten.. Menig macho die mijn vriendenkring rijk is verklaarde reeds te hebben gegriend als een klein kind bij het bekijken van deze cultklassieker. Alarmbellen deden mijn reeds beschadigde trommelvliezen nog verder scheuren.

Ik ben namelijk niet het type meisje dat mooi en liefelijk weent. Bij mij geen zilvergrijze traan die eenzaam langs mijn wang naar beneden biggelt om te sterven in mijn mondhoek. Geen kanten zakdoekje tegen de lichtjes trillende onderlip gekneld en al zeker geen geluidloos lijden.

Ik ben het type waarvoor zaalwachters tijdens Pearl Harbour hun zaklampje aanknipten en met aandrang vroegen om “alstublieft wat zachter te huilen”. Twilight, Annie, Dieren in Nesten, ja, zelfs Flikken heeft de waterlanders bij mij al doen vloeien. (Voor dat laatste een excuus: ik heb een zwak voor Jo De Meyere. Ieder mens heeft recht op 1 “een zwak voor”)

Voor zover ik weet heeft John Nauwelaerts geen rolletje in Elephant Man, maar ik ben er zeker van dat een of andere trigger mijn kraan wel zal opendraaien, die 14e juli. Tant pis: the show must go on, al was het maar om mijn culturele bagage te bestendigen. Bij deze, beste Benjamin, wees voorbereid op liters tranen, onophoudelijk gesnotter en een occasionele hik, gezwollen oogleden, drijfnatte mouwen en rode vlekken in mijn hals. Het enige wat bij de aftiteling niet in staat van ontbinding zal verkeren is mijn mascara. Yves Saint Laurent is werkelijk een heilige!