Archief | augustus, 2010

I know I’m repeating myself..

25 Aug

.. but Miuccia Prada = God.

Advertenties

Can I Break Your Sentiment?

19 Aug

Waar is de tijd dat een hit nog uit het repetetief verlangen naar een weekdag kon bestaan. Bands wisten dat ze nooit ofte le nimmer zouden kunnen tippen aan goden die tot in den treure (voor zover Exile On Main Street op permanente shuffle treurig kan zijn) door Hunouders werden gedraaid, en deden zonder al te veel pretentie en verwachtingen hun ding. Et le voilà, een complexloze achtste afrekeningcd werd gevuld. 

Ik zeg niet dat de laatste jaren niets goeds meer uit de muzikale bodem is ontsproten, in tegendeel zelfs. Sommige nieuwigheden waren zo waanzinnig goed dat ze onmiddellijk geclaimd werd door de muziekminnende elite. We smulden van Editors (joydivisionripoff ten spijt), juichten Bon Iver stilletjes toe en werden wild van Yeasayer. Toch bleven we allemaal een béétje op onze honger zitten, er is nu eenmaal niet voldoende Anthony and the Johnsons to make the world go round. Onvoorstelbare collaboraties als zijnde Them Crooked Vultures, The Dead Weather en Magnetic Man moeten de wereld shockeren, en dat DOEN ze, maar de wereld bleef missen. Insert caloriebom Gregg Michael Gillis…

GirlTalk @ Botanique

 

Scene: GIRTALK-show in de Brusselse botanique, 2008. Véél electro. Véél old- en nuschool hiphop. Sfeer = top.
Tot plots de drop. Stampende beats vallen weg en VLAM! daar was het. SINCE YOU BEEN GOOOOOOOOONE! Ik heb zelden een zaal vol zelfbewuste cultuursnobs zo zien ontploffen als toen. Wiskundige logica zou dit verklaren als zijnde “de wereld heeft nood aan Kelly Clarkson”, maar zo ver wil ik nog niet gaan. Ik zeg simpelweg dat iedereen gevoelig is voor nummers die gewoonweg wérken, of ze nu op Qmusic worden gedraaid of zich op een 7″ in uw alfabetisch gerangschikte platenkast bevinden. Plat verkoopt voor een reden, en we gaan er voor een keer de achterlijke Christelijke Mutualiteitmassa niet bijhalen. Ja de massa is dom, onwetend en geilt op iedere makkelijke prikkel die in hun zelfgegraven put der burgerlijkheid wordt gesmeten, maar ze gaan heus niet grijpen als er niet een aanstekelijk element in zit. De regel bevestigende uitzonderingen zoals een Adam Lambert ten spijt bestaat de enige mogelijkheid erin mij gelijk te geven. Hebt u uzelf nog nooit betrapt op het glimlachen tijdens Year 3000 van Busted? Het meespellen van het woord “solo” met dat krapuul van een iYaz? Het heupknikken op een vage flard van Milk Inc’s ‘Run’ in de wachtrij voor de pashokjes? Dan bent u een van die walgo’s waar ik eerder al over schreef. 

L’oïsité est la mère de tous les vices. Toen een door onderandere hiphopgeobsedeerde dierbare vriendin me kennis liet maken met Lil’ Wayne enkele jaren geleden, kreeg ik Lollipop maar niet van mn iPod gesmeten. Wijsheid werd koppig doorgegeven, het nummer eindelijk tussen dubstep en electro ingemixt en een trend was geboren. Kate Moss loopt rond met een Free Weezy t-shirt en er worden ongetwijfeld loungeversies van A Milli opgenomen as we speak. 

Muziek is een delicatesse, maar niet louter voorbestemd voor fijnproevers. Soms mag het ook in fastfoodvorm geserveerd worden. Ik applaudisseer de ledigheid, en ik mis de vent die Barman ooit was. De egotripper die coke uit de sleutelbeenkuiltjes van minderjarigen snuift in de toiletten van de Bab Mansoeur mag dan misschien bakken meer verdienen, hij verlaagt zich al net zoveel als de nichenazi die zijn muziek tegenwoordig nog afspeelt. Waar is de tijd dat dEUS nog voor scoutsmeisjes was?

De hele wereld lijkt het commercialisme van zich te hebben afgeschoven en gaat wanhopig op zoek naar bootlegs van B-kanten of nooit eerder uitgebrachte EP’s in mp4vorm op een sneeuwwitte macbook (want we moeten wel met de tijd meegaan hein!) Wanhopig zwelgen ze alles wat naar avant-garde ruikt naar binnen, en verslikken zich in krengen als Samla Mammas Manna. 

Weekdagen op optredens, weekends in de clubs. Maar wat met friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday?

Uiteindelijk blijken het toch weer de oude goden te zijn die het bij het rechte eind hadden. Omarm je muziek, en sta niet stil bij uitvoerder of jaartal. Vergeet wat in is en wat out. Make every song you sing your favourite tune.

Zum Sterben

15 Aug

QOTSA, Deadmau5, Blink182, The xx, Boys Noize, Eels, Jonsi, The National, Bloody Beetroots, Seasick Steve, Mark Lanegan,  Kelis, Band of Horses, Steve Aoki, Erol Alkan, Blood Red Shoes, Gallows, Yeasayer, Goose, The Tellers, Garcia plays Kyuss, Danko Jones, Gogol Bordello, Diplo, Blackbox Revelation, Fake Blood, White Lies, Major Lazer, Magnetic Man, Digitalism, Die Antwoord, Thrice, Two Door Cinema Club, The Cribs, Uffie, Minus The Bear, Miike Snow, Ellie Goulding, Au Revoir Simone, OK Go, Local Natives, Four Tet, Aeroplane, Marina & The Diamonds, Everything Everything, Parkway Drive, 3OH!3, Kapitan Korsakov, Streetlight Manifesto, Dez Mona, Kitty Daisy & Lewis, Eat Lions, We Have Band, The Go Find, Vermin Twins, Sore Losers, Drums Are For Parades

slechts vluchtig opgesomd enkele redenen waarom ik me 19, 20 en 21 augustus jankend, schreeuwend en brullend ga opsluiten in mn kamer. Breng me soep!

Blood Red Shoes' Laura-Mary Carter is the prettiest girl on earth.

Bittersweet Jealousy.

3 Aug

FACT: a woman will own an average 111 handbags in her lifetime. I think this girl just upped the ante.

Curse of Curves

1 Aug

Af en toe zwem en verzuip ik in mn eigen lichaamsvet. Hamburgers op de flashmarkt om zeven uur ’s ochtends, Costa-cupcakes in Camden, liters alcohol, een intense relatie met een zekere Dr Oetker en een aangeboren voorliefde voor alles pasta maken me soms een plausibel deelneemster aan de wedstrijd “ga voor de perfecte bol”. Met tieten die zich dagelijks in een C-cup-BH nestelen is dat dan ook een mooie uitdaging. 

Toch zijn er dagen waarop ik het beu ben. Dagen waarop ik crashdieet (it IS a verb) alsof morgen een verre vage belofte is waar niemand zich ooit aan zal houden. Dagen waarop ik grommend op selderstengels knauw, soep slurp en ijswater drink. Om dan weer kilo’s kwijt te spelen. Voorlopig werkt dit gejoojoo nog; na zo’n calorie-arme periode is mijn buik weer plat, zijn mn lovehandles verdwenen en mn junkbeenderen geprononceerder. Euphoria, dat moeten we vieren! Met veel alcohol! Ik breng mijn leven door in een sick cycle caroussel van vasten en vettigschransen, overgoten met een sausje van angst voor de onvermijdelijke cellulitis.

Want ja, snoepjes aller provincies, dàt zijn de afschuwelijke gruwelijke gevolgen van een levensstijl comme le mien: een metabolisme dat nergens naar lijkt, een rollercoaster van een suikerspiegel en de in de Flairmond schattig gemaakte “appelsienenhuid”. Ik weet dus net zo goed als ieder rund dat wekelijks “de boekskes” koopt dat een evenwichtig, gebalanceerd dieet veel gezonder is, en dat je met veel moed en geduld kilo’s permanent kwijtspeelt, maar daar heb ik geen zin in. Ik wil geen leven dat gedomineerd wordt door eten, al neig ik soms naar het obsessieve. Moest ik de moed hebben telkenmale een tandenborstelsteel tegen mn huig te knallen, ik was vast al boulemisch. 

Om dan te bedenken dat er mensen in mijn nabije omgeving zijn die wercklich àlles mogen stouwen zonder een kilo bij te komen. Spaghetti als ontbijt, frieten als tienuurtje en tussendoor nog enkele smoskes prepare. Graatmager blijven ze, deze onmensen die mijn bestaan verzieken en mn ogen uitsteken. Ik probeer dan maar te denken aan hun uitgemergelde achterwerken (die in hun geval beter achterklusjes zouden heten) en theezaktietjes, maar veel troost biedt het niet. Ik verban hen bij deze naar modebladen all over, want zelfs de ontzagwekkelijkste plorks (doe navraag in omgeving Brabant en Limburg voor de betekenis van deze afkorting) komen tegenwoordig aan de bak als model. Smoelwerken alsof ze er net een vakantiejob als spoor bij de NMBS hebben opzitten, maar wel uitgemergeld fab. CliqueDeeClickClick.

Een job als een ander, en ik kan perfect leven met de magerzuchtige mode-industrie, zoals eerder al aangehaald. Deze onvoorstelbare zkinniezoids hebben geen ander nut in het leven behalve magerzijn. Ze moeten er fuckall voor doen, en ze laten de kleren kapstokgewijs volledig tot hun recht komen. Deze mensen zijn Darwiniaans voorbestemd voor het modellenwerk, en daar kan ik mijn retrolijf (ik weiger Rubens al in de mond te nemen) enkel maar bij neerleggen.

Wat echter schrijnend is zijn de hopen dromers die darling Darling Niki in haar blog als volgt omschreef: “Rotverwende modellenkindjes met luciferbeentjes en knorrende maagjes met alleen een poederhoopje amfetamines erin. Die mineraalwater drinken, alleen mineraalwater, en die potjes babyvoer lepelen alsof er geen morgen meer zal zijn. 71 kcal per honderd gram, c’est si bon bon.” Kortom: Meisjes die Moeite doen. Hobbymodellekes. Ze zijn net niet zo onprofessioneel als de snollen die hun bikinifoto’s (gemaakt in sepia door een of andere Kazim Met Kodak voor vijftig euro op het strand van Lloret de Mar) een portfolio noemen, maar ze zijn nu ook niet bepaald Anouck Lepère. Modelling is hun “hobby”, een “leuke bijverdienste”, want zelf zijn ze “helemaaaaal niet zo oppervlakkig”. Ik kom ze regelmatig tegen, de boulemiekes van deze samenleving, met whiskeycolalight in hun poten en een mentholsigaret tussen hun lippen, rondhupsend op hippe hotspots, want zo worden ze gezien en al dansend verbrand je zeker wel “een miljoen calorieën!”. Voorts worden ze gekenmerkt door hun belachelijke au-serieux die ze zichzelf en hun volstrekt onnuttige bezigheden opleggen.

Quote from Truth: “fuck ik voel mij zo slecht! Ik heb vandaag een pistolet met kaas gegeten en ik heb overmorgen ne shoot! Ik denk da ik doodga!”.

Ik denk dan: als God je niet het metabolisme van een model heeft gegeven, probeer het dan niet. Wees dan gewoon Mooi, en laat het Magerzijn over aan mensen die zo gebouwd zijn. Maar niemand, en zeker zij niet, geeft een fuck om wat ik denk. Dus ze klagen, stouwen en bouwen verder, en laten mij kokhalzend achter. Jammergenoeg komt het zelden tot kotsen.