Tag Archives: Eww

Baby-comeback

27 Apr

Vannacht droomde ik dat ik een kind had gebaard. Een ‘Felix’, wat geluk schijnt te betekenen. Mensen die mij kennen zullen momenteel op de dichtstbijzijnde wc hun blaas aan het legen zijn van het lachen, bij deze geef ik ze hier even de tijd voor.













Felix dus. Vaak hebben mijn dromen alles te maken met het boek dat ik voor het slapengaan heb gelezen. Ik verslind ze namelijk, die boeken. Twee exemplaren per week vind ik een mooi gemiddelde, en wees gerust: er zijn zoveel prachtexemplaren op de markt dat ik zelfs aan dit tempo nooit of te nimmer een Kristien fucking Hemmerechts zal moeten openslaan. De oorzaak-gevolgzoekster in mij moet alvast mijn boekenkast niet uitspitten naar de boosdoener van deze volstrekt belachelijke droom: la cause est dans la rue!

KindjesKopen. Een onoverkomelijk nevenverschijnsel van fluitende vogeltjes, stampers en meeldraden. Het lijkt alsof heel Antwerpen dezer dagen met een bol buikje over straat strompelt. Glimmend van trots of prematuur moederzweet stralen ze in de eerste zonneschijntjes. Ze zijgen op bussen met een verontschuldigend glimlachje neer op het plaatsje dat vooreerst het jouwe was, en kloppen met een alomvattend gebaar op de voetbal onder hun tshirt. “Ik word mama”. Ik word niet goed.

Ik ben, ondanks mijn leeftijd en geslacht, écht heus werkelijk absoluut niet te vinden voor gespuis jonger dan 19 jaar. En al helemaal niet voor hun piepjonge, roze, rimpelige of zelfs foetale versie!
De dochter van mijn tante en haar al even nichterige vriend hadden ooit het onwaarschijnlijk stomme idee om een keertje hoogzwanger voor mn deur te staan. Fier als een gieter en rond als een terracottapot vol buxus liet ze zich in mijn leren zetel ploffen. Net op tijd kon ik de gruwel van brekend water op mijn brokaten bankstel uit mn gedachten bannen en had ik het fatsoen te vragen hoe ze zich voelde. De details van wat volgde zal ik jullie min of meer besparen maar er kwam mijn hand, een blauwgeaderde opgerokken buik en een schoppende net-geen-foetus-meer aan te pas. Tot op de dag van vandaag heb ik deze tenenkrullende ervaring nog niet verwerkt.

Waarom willen vrouwen zich zo persé laten bezwangeren?? Negen maanden lang vervetten, janken, ongecontroleerde flatulentie, pijnlijke borsten en kwabberige armen. En alsof onvermijdelijke striae en een derde, vierde, soms wel vijfde kin nog niet genoeg miserie is, moet de echte horror daarna nog beginnen. De Bevalling. Als ik ooit het achterlijke idee krijg me te laten voljassen door Mijn Mister Right(Now) en in een romantische bui die bal slijm en zaad in mn baarmoeder besluit te houden, spuit ik zonder pardon een kilo Brown Sugar in mijn schaamlippen op de dag dat ik uitgerekend ben. That’s a promise I tend to keep.

Fistfucken met een professioneel basketbalspeler ten spijt- welke God heeft er besloten een voorwerp van die grootte door een opening van die engte te jagen? En welke in de verloskameraanwezige man kan de venusheuvel van zijn liefste daarna nog zonder bloed, slijm, klemmen en knipscharen voorstellen? Een kniesoor die daar waarschijnlijk op let, want na enkele uren labeur ligt er een wriemelend krijsend onding in zijn armen dat hem de komende jaren van zijn nachtrust en tegelijkertijde zijn libido zal ontroven.

Eind goed, betterfood.

Vettige Feestdagen!

14 Feb

Valentijn begon voor mij alvast spetterend.

Mijn hoofd in de toiletpot, mijn haren op het verfrissingsblokje. Mijn maag kreunde maar met een glimlach veegde ik mijn mond schoon. Dan toch niet gezondigd. Ziet u, om gevreesde vet- en velverzakkingen te voorkomen ben ik, zoals menig vrouwmens bij het krieken van de lente, op dieet gegaan. Sinds woensdag leefde ik op een strak regime van maximum 1000 calorieën per dag. En het ging me goed! Geruggesteund door enkele subtiele hints en afwijzingen uit mannelijke hoek bleef ik braaf van alle blokjes kaas, elke druppel alchohol en iedere schilfer melkchocolade af. Tot een dierbare vriendin van me haar drang naar frieten bekend maakte. Aangezien ik de avond bij haar zou doorbrengen en de frituur op mijn weg lag had ik de ondankbare taak van cateraar aan mijn kalfsleren botten. Nu is een frituur redelijk makkelijk te weerstaan tijdens een vluggertje; snel even binnen en buiten wippen en de mayonaise van je kin vegen. Gisteren zat de Plaza der Plantaardig Vet echter stampvol. Een volle twintig minuten moest ik wachten op haar bestelling, om er dan als moment suprême nog een klein pak friet voor mezelf tegenaan te smijten. Ik had gefaald en voelde me vreselijk schuldig, wist ik immers dat dit zwakzinnig zwelgen me de volgende ochtend parten zou spelen.

Tevreden joeg ik de verboden caloriëen de riool in. Al haal ik hier een woedende massa mee op mn nek: bij mijn volgende verloren wimper wens ik voor een kortstondige boulemieperiode van een maand of drie. Ik heb altijd geleerd je mond en klavier te houden wanneer iemand anders het reeds beter zei, zodoende quote ik bij deze het verrrrrukkelijk lekker beest Lily Allen:

Everything’s cool as long as I’m getting thinner.

De pot op!

14 Jan

Bij het opstarten van deze blog bleven de “comments” (daarbeneden lieverds) nogal uit, maar de fanmail neemt nog steeds aanzienlijk toe. Meer gelul dan gekut uiteraard, en allemaal hadden ze het idee dat ik een of ander onineembaar fort ben, volledig haar-, kleur- en geurloos, een soort porseleinen pop als het ware.

Vandaag schrijf ik twee vliegen in één klap, ik doorprik de illusie en hang de -bijna letterlijk- vuile was buiten. Wat hieronder immers te lezen staat is niet meer, maar zeker niet minder, dan ’s vrouws smerigste geheim.

Ook wij KAKKEN. Ja, dat leest u goed. Kakken. Met de
K van kont, de
A van anaal, nog een
K voor krampen en eentje voor
K – anjer.
Eeikebah das vies?
Nja.

Deze column en vooral het onderwerp ervan heeft al een te lange weg moeten afleggen. De slokdarm met aangrenzende luchtpijptunnel werd al niet langer als eenrichtingsverkeer bestempeld, want met dank aan alle boulemische alcoholconsumerende soortgenoten (of manwijven die in gezelschap teveel cola hebben gezwolgen) werd boeren min of meer
A (en alle andere letters van het alfabet)-OK gevonden.

Enfin.. Ik begrijp dat het voor een man nog steeds een serieuze schok moet zijn wanneer zijn feeërieke bloem na een romantisch dineetje plots het resultaat van inefficiënte koolhydratenverbranding door de taxi laat schallen, maar u ziet haar er niet minder graag om – wel? In sommige kringen wordt het zelfs als stoer benoemd. “Die van mij is tenminste geen bezeke.” Tot ze haar darminhoud in uw porseleinen schatkist laat glijden.

Ja lui, dat ziet u goed! Met die bruine coryfee tussen onze twee meest malse -doch meest sensuele- vleeshompen doen wij net hetzelfde als jullie, en in dezelfde vormen zoals jullie die onlangs in uw toiletpot hebt gedraaid of zelfs -God Beware- gespoten. Schijten.

Ik snap werkelijk niet hoe jullie stinkende, zwetende holbewoners het alleenrecht tot deponeren van faeces hebben kunnen opeisen. Pire encore, een beetje gêne is vandaag de dag nog wenselijk. Het enkelvoudige gebruiksrecht van onze anus claimen echter gaat me toch ietwat te ver. Ieder diertje zijn pleziertje, maar de ontkenning van de ontlastingsfunctie van het vrijgevochten neukhol is op zn minst gezegd lastig.

Probeer het maar eens, dames, een knoert van een scheet te laten in het bijzijn van uw liefste. Tig mannen zullen het af-, of als het in zijn liefdesnest was, u buiten trappen. Echte Vrouwen doen zoiets niet. Toch?

Natuurlijk hebben wij daar een onfeilbaar slot voor, bespreken wij op café niet onze remsporen, vergelijken wij op scoutskampen niet onze hoop en naar de “grote wc gaan” doen we heus alleen. “Dutch ovens” zijn geen constante op pyamafeestjes en wij delen onze scheten niet in in geluidscategorieën. Maar dat wil niet zeggen dat we daar niet het recht toe hebben, nom de Dieu!

If I just bursted your bubble, I hope it smelled funny.