Tag Archives: Youth

Generation Why

11 Dec

Gegroet vijftigigplusser,

De laatste tijd wijst u uw vinger nogal veel richting mijn generatiegenoten. We zouden lui, totaal gedesinteresseerd en egocentrisch zijn. Het klopt dat de vele minkukkels die u op de stenen bankjes van de Meir ziet hangen tijdens schooltijd geen klap voor hun kop waard zijn, maar wie kan het ons uiteindelijk kwalijk nemen?

Ik zou niet zozeer spreken van een gebrek aan interesse als wel van een gebrek aan vertrouwen, op ieder vlak.

We worden dagdagelijks geconfronteerd met de dwalingen van ons systeem en pessimistische beleidsmakers die bassen dat “dit land om zeep is”.
Zinnen als
“waarom zou ik nog naar school gaan, het heeft geen nut, kijk maar naar al die werkloosheid”
“dit is formatieronde 89 en we hebben nog altijd geen akkoord (enter: dit land is om zeep!)”
“ik geloof misschien wel in de christelijke waarden maar ik verfoei het instituut kerk”
“allemaal goed en wel, die bijdragen voor de sociale zekerheid, maar wie gaat er voor mijn pensioen zorgen later?” zijn legio in 2010

Deze teleurstellingen en angsten worden niet opgevangen, wat leidt tot een toename van je m’en foustisme, egoïsme en cynisme. Waarom zou de jeugd zich nog engageren als er niets of niemand is die hen nog motiveert? Niemand die hen laat zien dat bepaalde waarden zoals solidariteit en stabiliteit nog de moeite zijn. De oudere generatie, u mevrouw/mijnheer, pikt daarop in en wijst op het lak aan engagement.

Was het in uw tijd echter niet allemaal een tikkel duidelijker? U wist waar u voor vocht, uw problemen lagen voor uw neus. Leuven Vlaams! Seksegelijkheid! Personalisme! Geef ons een bloem en wat gras dat nog groen is! Ban de Bom! Pak de Pil! 

Wij worden opgezadeld met long term problems zoals de vergrijzing en de opwarming van de aarde. Problemen waar wij op dit moment nog niets van merken. We krijgen formaties, regeringsonderhandelingen en infantiel gekibbel onder onze neus geduwd al ware Brussel-Halle-Vilvoorde het epicentrum van ons bestaan. En voor de jeugd zijn er dan nog de Europese octrooien, laat ons Quickie bedanken! Als het er echt toe doet worden we een machine, met Engeland als brutaalste voorbeeld. Vandaag op dit moment ahora echter worden wij niet persoonlijk getroffen. Generation Me vindt het allemaal een ver van hun bed show, en houdt zich bijgevolg liever bezig met de wie er in wiens bed belandt show. Seizoensstops van GossipGirl zijn het einde van de wereld, en niets is triester.

Het is waar, de laksheid zit er stilaan ingebakken. Maar had u dezer dagen graag op de barricades gestaan?

Peace, Love en andere tennistermen, 

Een jongere die net zoals het merendeel van haar generatie wél geeft om het feit dat er mensen in de kou slapen, dat drinkbaar water nog steeds een privilege is en de belangrijke adviseuren van de machtigste man ter wereld mannetjes van GoldmanSachs zijn

Teenage Wasteland

11 Dec

Vorige week maakte ik mezelf onsterfelijk met de uitspraak dat al wie niet als een jong hertenkalf rondspringt op Blink182 geen ziel heeft. Als je “ho-mo-fiel” had verwacht leef je nog steeds in 1994.

Toch zie ik onder al dan niet hertenkalverige leeftijdsgenoten nog steeds veel ziellozen door de straten van menig studentenstad zweven. Ze hebben geen doel, geen drijfveer, geen passie. Ze “studeren maar wat” omdat dat tegenwoordig de normale gang van zaken is en kosten hun ouders en de maatschappij handenvol geld in plaats van eraan bij te dragen. Want oh nee, deze wezens gaan zelden tot nooit naar de les en falen op ieder examen. Hun inzet is nihil en hun punten evenaren dat. Ik geloof best dat niet iedereen gemaakt is om te studeren, uiteraard niet. Er is niets mis met mensen die na het middelbaar tally-ho zeggen aan het complete onderwijssysteem en zelf hun boontjes gaan doppen. Er zijn bovendien heel wat dromen die geen studies vereisen, en een kniesoor die daarop zou neerkijken.

Wat mijn petje (en dit seizoen moet dat een borsalino zijn) te boven gaat is dat zo weinig jonge mensen nog durven vechten voor hun dromen, hoe onrealistisch die ook mogen zijn. Wil je rockgitarist worden? Sluit je dan zeven uur per dag op in je repetitiekot en speel tot je vingers bloeden. CEO worden van een groot bedrijf? Loop stages en doe ervaring op. Reis je liever de wereld rond? Werk jezelf een jaar uit de naad, spaar al je geld en vertrék. Je werk in een kunstgallerij, een leven als F1-piloot, een eigen webshop: alors on travaille!

In plaats daarvan zittten deze ongewervelden een beetje op hun kot en op café te mokken en schreeuwen ze hoe alternatief ze zijn. “Ik pas niet in deze maatschappij!” Très bien mes chères, maar moet je daarom diezelfde maatschappij geld kosten omdat jij nog niet hebt bedacht wat je met je leven wil doen?

Vandaar ook even mijn Get A Life 101:

Liefste leegloper, parasiet van de maatschappij, “student”, trieste Forever Youngster,

U hebt ongetwijfeld een bepaalde droom. Wellicht zelfs een talent dat u verder wil ontwikkelen? Ga ervoor! Stop met aanmodderen! Schud uzelf eens door elkaar! Alles of niets! Nog! Meer! Uitroeptekens!

Niemand wil immers later aan zijn/haar kinderen moeten uitleggen dat “de papa/de mama altijd slechtgezind is” omdat hij/zij gewoon de cojones niet had om een van zijn dromen waar te maken. Als is het De Beste Appeltaart Van Het Dorp leren bakken.

Aangezien u waarschijnlijk naar goede gewoonte toch niet zal leren voor uw examens kan u beter hier eens over nadenken.

Minachtend verblijf ik,

FPR met een doel.


Wat een mooie droom had Pete Townshend toch!

2-3 voor mij!

23 Nov

Ja lui, dat leest u goed: 23 word ik, en wel heel binnenkort. Komende zondag zal ik mijzelf waarschijnlijk wederom een apneu hijgen boven een met fopkaarsen versierde taart, en wrang grijnzend de inhoud van mijn flûte naar binnen klokken. 23 is niet om mee te lachen. Geen mens schijnt te snappen wat voor nieuwe angstaanjagende wereld er opengaat bij het inluiden van deze door vrouwen oh zo gevreesde leeftijd. Kijk gewoon maar eens met een niet-verzuurde blik om je heen. Overal, wieweet zelfs in de buurtschool om je hoek, lopen minstens twee vijfjaarjongere, frissere, strakkere naïevere versies van jezelf rond. Vijf jaar. Dat is een gigantische berg teleurstellingen, liters tranen ldvd, een hele hoop huidbeschadigende factoren en een arsenaal aan bekkenbodemspierverwoestende bedpartners dat zij achterstaan. En dus bijgevolg voorhebben op hun oudere seksegenoten. Afijn, tot voor je 23e kon je je vent nog eens op de vingers tikken voor het wellustige blikken werpen op zo’n jong veulen, maar vanaf je 23e wordt je nachtmerrie realiteit. De kalveren worden 18, legaal dus, en gaan naar de universiteit. Ze mengen zich in de groteremensenwereld. Ze draaien hun kont in jeansnaden. Ze wapperen met hun jongemeisjeswimpers, ze… soit. Voor die opsomming moet u een paar blogs terugzijn.

Bon, bloglezer, ik mag dan ook vast op begrip rekenen na uw begrijpendlezensessie van bovenstaande, nietwaar? Met dit pesthumeur, extra gevoed door de vermaledijde rukwinden en spuitregen die le Flamand blijven teisteren, kwam ik aan in station Gent Sint Pieters (overigens na een zeer klotige lesdag die voor mij al om 7u s ochtends op een kil perron in het Brusselse in het honderd liep, vie de merde!)

Zoals de wereld dat wil, en het mijn horoscoop (eerste zin: u hebt geen geluk vandaag) betaamt spuwde net op dat moment de middelbare scholen hun gespuis de straat op. De wezens die na 16h met schooltassen beladen de straten bevolken zijn de grootste schande voor de mensheid sinds een bende nazi-apen zich verkneukelend over de blue-prints van Auschwitz boog, zo’n 65 jaar geleden. Ze zijn een blaam voor al wat zichzelf “de jeugd van tegenwoordig” wil noemen. Toen ik puberde,en dus op de middelbareschoolbanken vertoefde, hadden wij tenminste een eigen uniform, een manier van kledingdracht om ons af te zetten tegen de menigte. Van fluogele strings onder een Venombroek, tot loeistrakke t-shirtjes van Nikita, naar accessoires met krieken en een passie voor hello kitty of het cookie monster. Riems met studs en veters in “reggaekleuren”. Pins met anarchytekens op tot de draad versleten Eastpackrugzakken. Snoepkettingen rond de hals en een kolonie aan veelkleurige armbandjes en festivalbandjes rond liefst bekraste polsen. Verschruwelijk lelijk, dàt wel, maar we vormden tenminste een unity. Marcherend door de Kammenstraat, Anthem of the Year 2000 van Silverchair in onze oren en een fuckyou naar het hele volwassendom. Zo hoor je te zijn als puber.

Maar de walgelijk lelijke kauwgumkauwende pestpuistpubers die mijn weg heden ten dage versperren vertonen niets van dat soort groepsgedrag. Ze proberen er allemaal zo hip, trendy en volwassen uit te zien. Oversized handbags in plaats van met viltstift bekladde rugzakken, hoge hakken in plaats van skateshoes, fijnzilveren armbandjes in plaats van een verguisd papieren inkombandje voor de afrekeningfuif. Ze gaan maandelijks met hun moeder naar de kapper, en als het goed zit epileren ze hun wenkbrauwen al sinds hun 12e.

Ik weet nog perfect hoe woest mijn moeder was toen ik na een scoutskamp op mijn 14e de donshaartjes van mijn scheenbenen had verwijderd met een geleend bic-mesje. “Nu gaan ze alleen nog maar donkerder en harder terugkomen!”. Ik heb nog steeds blond dons, zelfs moeders kunnen ongelijk hebben. Tant pis: mijn nichtje van 15 daarentegen scheert momenteel waarschijnlijk geheel vakkundig de initialen van haar al even jonge liefje op haar venusheuvel. Ze draagt kanten slips uit de Passionatacollectie van de Veritas en begon op haar 14e bewust te seksperimenteren. Alleen aan fisten doet ze niet mee, “want daarvan krijg je Aids, zei HUMO.”

Ik zou nu kunnen beginnen kankeren op verloochening van de moraal maar me dunkt  dat ik al genoeg getierd heb voor een dag. Overigens: als die grieten zo doorgaan met hun enkels op premenstruele leeftijd in hun nek te gooien ben ik straks de strakke teef en zij de uitgeholde druif. En dat kan ik gezien mijn competitiedrang alleen maar toejuichen

Tally-ho!