Tag Archives: Hiking

Running Towards Nothing

16 Jul

« Of ge wel in’t bos gaat kunnen wandelen met die schoenen » herhaalde hij. Ik keek naar beneden, mijn voor de wereldbeker feloranje gelakte teennagels kwamen peeptoegewijs uit mn zwarte kalfslederen ballerinas. Met strikje. Niet bepaald de schoenen waaraan men denkt bij het maken van een boswandeling, maar ik was er ten eerste niet op voorbereid (« breng een bikini mee ! » stond er op de rider) en ten tweede denk ik niet dat ik beschik over schoeisel dat de Boswandelaar enigzins geschikt had gevonden. Hij mag al blij zijn dat het flats waren.

Waarom gaat een meisje dat geen boswandelschoenen in haar kast heeft staan wandelen in het bos, zou u kunnen denken. Ik voegde daar op dat moment in gedachten aan toe waarom iemand überhaupt in het bos zou willen gaan wandelen. Ik ben niet zo’n Gordelaar. Fietsen, wandelen, langlaufen, zwemmen, … het zegt me allemaal weinig. Ik snap niet waarom mensen zich perse doelloos willen verplaatsen, en dat dan ook als vorm van ontspanning zien. De enige uitzondering op die regel is ongetwijfeld het skieën en snowboarden dat ik al sinds mn vierde levensjaar beoefen, maar dat is een andere blogpost.

Eh bien, de Boswandelaar had me ervoor al volgestoken met cava, tijgergarnalen en ceasar salad dus het was tijd dat ik ook eens iets voor hem deed, dacht ik zo. Aangezien ‘s man in kwestie een van mijn allerbeste alleroudste vrienden was, en hij verging van LDVD was een blowjob uit den boze, dus werd het noodgedwongen Het Bos.

Ik liet zelfs mn handtas en blackberry thuis. « Dit is Hofstade, aan het meer, middenin het bos durven wel eens bendes samentroepen en er zijn al vaak lijken gevonden ». De Wandeling voorspelde bijzonder veel leuks ! 

Na ettelijke teenbreuken, muggenbeten en angstig geschuiffel over kreupelhout bereikten we dan De Bestemming, dat datzelfde bendevormend –Sodom-en-Gomorra-van-het-lage-Brabant-meer bleek te zijn.
« Slim. » dacht ik.
« Zo ! » zei hij.
Mijn niet meer zo beste vriend liet zich vervolgens langs boomwortels naar beneden glijden en nam plats op een morsig zandhoopje.

PANIEK ! U mag mij nu een preutse besmetvreesde troela vinden, lieve bloglezer, maar niets is minder waar. Ik heb al op schebbige stoepen gezeten, in wansmakelijke wc’s geneukt, op drassige dorpels gehangen en festivals gefrequenteert. Die zandhoop zag mij er echter er het perfecte zomerhuis voor termieten, mieren en oorwormen uit en ik zou mijn bevallige bilpartij niet graag vol rode pukkels zien tijdens DaisyDukesseason. Bovendien had ik een alleraardigst citroengeel trenchcoatje aan, dat niet bepaald opgeleukt zou worden door zwartbruine vegen op het achterste. Met een zucht liet ik me naast hem zakken en probeerde te genieten van het schouwspel dat zich voor ons afspeelde.

Het door donkere bossen omringde meer was spiegelglad en weerkaatste het maanlicht alsof het voor geen enkel ander doel bestemd was. Ging ik als citygirl niet zo op in het voor mij onbekende schouwspel, ik had geschaterlacht om het cliché. Kikkers brulden zich een stijve, vleermuisjes fladderden rond elkaar heen en de lokroep van OnbekendeVogel overstemde bij momenten zelfs Otis Redding op de iPod. Paartijd is a bliss. Geen enkele seconde verwenste ik die kutbeesten die eerder seks hadden dan ikzelve. Ik genoot effectief van Het Schouwspel Dat Zich Voor Ons Afspeelde. Als u zich nu verslikt in uw homemade Ijsthee, ik heb daarna ook nog gepootjebaad, een heuse boswandeling « voor de fun » gemaakt, glimwormpjes gespot en luid meegezongen terwijl ik wandelde al ware ik een geconstipeerde cm-kamper.

Al Die Tijd vergat ik Al Mijn Zorgen. Enkel de vriendschap en de eventuele zanderige veeg op mn jasje speelde me nog parten.
And I can tell you : life is good when you only worry about getting dirty.

Advertenties