Archive | Cultuur RSS feed for this section

Duizend bommen en grenades

19 Feb

Reverze, het mekka voor de versgelakte en felgeklakte medemens. Al van zeven uur ’s avonds staan ze aan te schuiven voor de deuren van het -hoe kan het ook anders- Antwerpse Sportpaleis. En sporten, dat zullen ze zeker. Op meer dan zeventig dj’s zullen deze vriendelijke johnen tot 7h ’s ochtends de vloerborden doen trillen. 

Als u zich nu afvraagt wat ik in hemelsnaam in dat hellehol te doen heb gehad dan hebt u mijn blogs niet met de nodige aandacht gelezen. Ik werk als bar- en promomeisje voor een eventbureau dat mij naar alle uithoeken van het land stuurt. Van hondenshows naar de Eroticabeurs, van Laundry Day naar Bassleader, en nu dus ook Reverze.

Het lijkt alsof iemand een maand lang Jersey Shore verslonden heeft en hier de restanten uitbraakte. Hoog haar, feloranje make-up, airmaxen, het obligate petje en shortjes met in strass een woord dat ik persoonlijk niet met mijn derriere zou willen vereenzelvigen. Tant pis, pour les filles la même chose. Ze fistpumpen alsof ze eigenhandig het gat in de ozonlaag groter willen maken en hippen rond als geconstipeerde mussen. Een enkeling besluit om tien uur dat het genoeg geweest is en legt zich te rusten in een plasje (eigen?) braaksel. Die van het Rode Kruis stonden erbij en keken ernaar.

Skinheads stroomden af en aan voor wat zij noemden ‘”veel te duur piswater” waarop mijn Zimbabwaanse collega van schrik onder de toog kroop. Ze maalden met hun tanden de binnenkant van hun wangen aan flarden en staarden met de blik van een pitbull die net een gewond konijntje spotte in de leegte. Nu moet ik zeggen dat sommige grieten er inderdaad wel uitzagen als roadkill, of op zn minst iets van de weg hadden geschraapt om het aan hun toch al torenhoge kapsel te spelden, maar dat wil niet zeggen dat ze deze agressieve lullen verdienden.

Ik moet het hen echter wel nageven, de johnen en marina’s van de eenentwintigste eeuw (nu kortweg guido of guidettes genoemd): om zeven uur ’s ochtends stonden ze nog steeds te gààn! Als taaldeskundigen zich over voorbije werkwoordcombinatie buigen zullen ze even verbouwereerd zijn als ik toen ik om half acht ’s ochtends met borstels de feestvierders moest buitenjagen. Enkele vriendelijke neonazi’s hielpen verwoed mee de losse flesjes in vuilniszakken te steken terwijl de rest ons een prettige opruim toewenste. Something ‘bout those little pills..

Write into my arms

7 Dec

Eindelijk heb ik mijn langverwachte brief van Balthazar aangekregen. Ik weet niet wat jullie, maar zulk schrijfsel verdient een handgeschreven bedankbriefje van mijnentwege. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd…

Thickfreakness and Sikedness

18 Nov

Schattekes, klasgenoten, beste blogvolger,

Ik weet dat ik u allen een verslagje beloofde van het Black Keys optreden van afgelopen maandag, maar Tom Zonderman was me met zijn recensie in De Standaard voor. C’était vrai; al wie ook maar een fonkel muzieksmaak en een voorliefde voor scheurende gitaren en doorzopen mannenstemmen had was een van de sardientjes die maandagavond schreeuwden for more and mercy in een stampvolle ab. Voor zover vissen kunnen schreeuwen uiteraard.

Ik heb de zes albums maar had de boys nog nooit live gezien, dus d’accord, de hoge verwachtingen waren een voorspel van jewelste, maar desalniettemin slaagden The Black Keys er moeiteloos in mij die avond meermaals tot een orgasme te brengen. Wie beweert dat muziek geen seks is heeft nog nooit een gitaarsolo tot in haar ruggenmerg voelen branden, een basdrum tussen haar benen voelen kloppen en  stijve tepels gekregen van een rauwe ventenvoice. Zelfs op cd is The Black Keys een van die bands (waaronder ik ook The Doors, Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins en Joy Division reken) waarop ik zelfs met migraine tussen de lakens zou duiken. U kan zich dan wellicht voorstellen hoe hitsig ik hun live-show waarnam. Concertgangers zijn headbopping-gewijs onder te verdelen in ja-knikkers en nee-schudders en die avond was ik most defo’ een ja-knikker. JA! JA! JAAAAHHH! Afsluiten met I Got Mine (mn ultieme favoriet) was dan ook de clitorale kers op de cake.

Mijn blackberryfoto’s zijn ook redelijk overbodig, want een professioneel fotoverslag vind je hier. Overigens heb ik mijn blackberrykabel niet bij me. Ik kan u nog wel de volledige setlist meegeven, maar die ligt momenteel ergens in een handtas te vermolmen. Morgen meer!

On another note, and not quite there yet is er ook nog Johnny Berlin. Muzikaal komen ze nog niet in de buurt van voorvernoemde bands maar ze maken wel leuke deuntjes. Een paar jaar geleden schreef ik nog over hun debuutcd’tje het volgende:

De intro moet je hen vergeven. De eerste noten klinken namelijk alsof enkele pubers papa’s oude MOOG op zolder hebben gevonden. Afgezaagde synthesizerriedels worden aangevuld met een basgitaar, je voeten beginnen alsnog onbewust mee te tikken op het opkomende ritme. Donkere fluisterende stemmen erbij, nog steeds ietwat cliché, maar daar beweegt je bovenlijf al. En dan plots de zang. “Money smells good”. Je ontwaakt en kijkt verbaasd naar de fabrikanten van deze muziek. Johnny Berlin.

Die verbazing blijft de rest van  “Find what you love and let it kill you” aanhouden. Op deze debuutcd blijkt al snel dat de vier jonge snaken uit het Limburgse Sint-Truiden verdomd goed weten wat muziek maken is; en op diezelfde zolder papa’s oude platen hebben teruggevonden  Ze laten opzwepende keyboardklanken flirten met catchy gitaarriffs en maken zo een pakkende mengelmoes van postrock en indiewave. De hele cd heeft een Joy Division-feel, en ook van the Cure zijn ze niet vies. De melancholie druipt van de teksten, en in combinatie met clubby synths en scherpe gitaarklanken geeft dat het effect dat ook the Killers en Interpol maar wat graag bereiken.  Nee, dit is niet zomaar een bandje dat zich van hun jeugdhuis los wil rukken. 

 

Sinds die cd in 2008 hebben ze niet bijster veel uitgestoken, althans als we hun muzikale producten mogen geloven. Zelf gaan ze prat op hun pro-activiteit, nieuwe songs en een nieuwe drummer. Voorlopig showen ze enkel die laatste al, die cd zit er in februari wellicht in. Vooralsnog kunnen we genieten van hun oude (en na twee jaar nog steeds relevant goede) nummers, met de wetenschap dat ze live even sterk (zoniet sterker) zijn dan op cd. Bref: wie zin heeft in een geweldig aangenaam optredentje samen met uppermiddleclasswhore yours truly, in het geweldigste muziekcafé van België: 22 november, 21h30, Video, Gent. (Of vanavond in De Blauwe Kater, Leuven)

PS: ja de link van mijn blog is een BlackKeys-lyric. Luister er “she said” maar op na. 

Bloody Awful

12 Nov

Om bij gender-identity te blijven: stuitte ik me zonet even op deze “kunst”werkjes van Jennifer Weigel, genaamd “The Menstruation Series”

day one

day two

day three

Deze zelfverklaarde artieste uit, hoe kan het ook anders, Missouri, vangt maandelijks het menstruatiebloed van haar en al even geschifte girl friends op in een speciaal soort tampon om daar later dolfijn mee te gaan kliederen. (google vooral naar de “Moon Cup” als u plant zelf uit uw huiselijke IKEA-sleur te breken door het behang te customizen).

Zelf verklaart ze het als: While continuing to redefine the idea of art and artmaking, I am seeking to help demystify this process of the female body. By making art about menstruation and even using the by-products of this natural occurrence, I also hope that I might encourage more women to find ways to celebrate their own cycles through art.

Explication Extra pour mes chèrs lecteurs masculin; ik ken geen enkele gezonde vrouw die haar menstruatie bejubelt, op een angstige tienergriet na. Er is niets feestelijks aan dat proces van hevige buikkrampen, stijve rug en voor sommige arme zielen komt er dan nog eens gewrichtspijn en migraine bij. Om nog maar te zwijgen over het gefoefel met tampons, pun intended. Ik denk dat werkelijk geen enkele vrouw bij het lezen van voorgaand citaat strijdlustig een vuist in de lucht en een vinger in haar slipje steekt, maar uw feminiene friends mogen mij altijd van het tegendeel bewijzen.

Bref, Weigel heeft hiervoor dus werkelijk een platform gekregen en toert met haar “tentoonstelling” door de United States –waar ze nochtans van minder vergrijp opkijken. Niet dat haar werkstukjes walgelijker zijn dan de Cloaca van Delvoye, maar het staaft wel mooi het punt dat ik vanochtend Gust de Meyer las maken in P-Magazine. Die pleitte voor een grondige herziening van het cultuursubsidiebeleid in België, iets wat Anciaux destijds niet in dank werd afgenomen. Met enkele rake uitspraken hekelt hij niche-theatergroepen die voor een man en een paardenkop spelen, beeldend kunstenaars die zich een week lang met hun varken laten opsluiten of zelfbedruipende bands die allemaal in de grote subsidiepot kunnen graaien.

De Meyer maakte brandhout van al dit zogenaamd “elitair gebazel” door te staten dat ‘Komen Eten’ hem meer leert over het echte menselijke leven dan Delvoye’s Cloaca. Ik had denk ik graag les gehad van deze wandelende bus rake one-liners. Frappant vond ik het voorbeeld van Jan Fabre die vindt dat de overheid hem elk jaar 2 of 3 miljoen euro zou moeten toekennen om hem wat te laten dromen, zonder dat daar iets tegenover staat. Diezelfde Fabre die jarenlang kunst in’t zwart heeft verkocht, diezelfde Fabre die zoëven een acteur liet plassen en klaarkomen op de buhne (en wieweet ook op de onfortuinlijke zieltjes van de eerste rij). Benieuwd met wat voor ongein de liefdesbaby van Fabre en Weigel zou afkomen… wiegedoodjes op sterk water? Een gazonbemester met braaksel? Alles kan, en in the name of the art zal er altijd publiek voor zijn, liefst met montuurloze brilletjes en heel veen crêpe de chine.

Aangezien iemand anders het vaak al eens beter zei steel ik schaamteloos de woorden van een écht kunstenaar:

 

Art is what you can get away with.
-Andy Warhol-

Not enough credit

17 Okt

nu we het toch over Daniel Lanois hebben>>

 

 

Dylan De Nouveau

17 Okt
BOB DYLAN – TELL TALE SIGNS
 (BOOTLEG SERIES #8)
SONY/BMG RECORDS

 

DYLAN, DE EEUWIGE TROUBADOUR.

 Het 52e Bob Dylan album. Het achtste in de Bootlegseries, die oude en nooit heruitgegeven nummers weer bundelt voor publiek. Voor menig singer-songwriter was Tell Tale Signs een zwanenzang geweest. Heruitgaves doen vaak de “waarom?!”-vraag rijzen, en ‘verborgen nummers’ blijven in de meeste gevallen het best verborgen. Dylan weet echter nog steeds bewonderenswaardige pareltjes uit zijn archiefkast te trekken.

 Tell Tale Signs omhelst 137 minuten aan demo’s, live-opnamen en outtakes uit de periode 1989-2006, van Oh Mercy tot en met Modern Times. Deze episode werd door kenners vaak zijn interessantste genoemd, maar fans van het eerste uur vonden dat Zijne Zimmerman de troubadour-feel kwijt was. De teksten gingen ten onder aan de muziek, en Bob sloeg (onder andere samen met producer Daniel Lanois) aan het experimenteren. En net deze periode wordt nu heruitgebracht. Een verontschuldiging?

Vergeet het maar. Op twee discs brengt Dylan geen betere maar gewoon alternatieve uitvoeringen van songs als Ain’t Talkin’ en Born in Times. De alternate versions zijn producer-vrij; je krijgt Bob Dylan en niets anders dan Bob Dylan. Deze versies stellen de originelen in een ander daglicht en ze vullen elkaar tegelijkertijd aan. Hierdoor ga je iedere song beter begrijpen en meer appreciëren, welke vorm ook je voorkeur wegdraagt. Voor Bob Dylan zijn nummers immers momentopnames. Een accessoire dat je telkens opnieuw kan combineren met andere gemoedstoestanden. Er zijn nu eenmaal meerdere kanten aan een verhaal, en het is aan Dylan om te kiezen welke kant hij wil belichten. Zijn kameleoneske benadering van muziekmaken zorgt ervoor dat zijn oeuvre voor elk wat wils herbergt.

Naast re-issues uiteraard ook enkele volledig nieuwe songs, waarvan je clichématig denkt waarom die in godesnaam de oorspronkelijke plaat NIET hebben gehaald. Zo ook ‘Dreamin’ Of You’. Zuivere gitaarklanken en  Dylan’s doorzopen stem die iets zachter, iets warmer klinkt, alsof hij er een nacht op geslapen heeft. Het resultaat is op zn minst gezegd charmant. Dreamin’ of You werd overigens door Dylan minus management al enkele weken op voorhand gratis aangeboden op zijn site en was een van de meest legaal gedownloadde songs van 2009, wat nogmaals bewijst dat deze bijna-zeventiger de tand des tijds steeds weer blijft doorstaan.

Simpelweg magistraal is ‘Red River Shore’, een track die oorspronkelijk al op Time Out Of Mind (1997) had moeten belanden. Dit is Dylan op zijn best. I’m a stranger here in a strange land / But I know this is where I belong/ I’ll ramble and gamble for the one I love/ And the hills will give me a song. De lyrics staan zoals alouds centraal en de muziek, al bestaat die uit een van de oudste akkoordenschema’s in het boekje, is dragend zoals het hoort. Begeleid door een simpele accordeon roert hij menigmaal tot kippenvel.

De titel Tell Tale Signs vat perfect Dylan’s succesformule samen: met de combinatie folkrock plus country verschaft hij de mensheid al sinds 1962 mooie verhalen op zeer toegankelijke muziek. Bob Dylan is een verteller, een tijdloos artiest, de eeuwige troubadour.

Can I Break Your Sentiment?

19 Aug

Waar is de tijd dat een hit nog uit het repetetief verlangen naar een weekdag kon bestaan. Bands wisten dat ze nooit ofte le nimmer zouden kunnen tippen aan goden die tot in den treure (voor zover Exile On Main Street op permanente shuffle treurig kan zijn) door Hunouders werden gedraaid, en deden zonder al te veel pretentie en verwachtingen hun ding. Et le voilà, een complexloze achtste afrekeningcd werd gevuld. 

Ik zeg niet dat de laatste jaren niets goeds meer uit de muzikale bodem is ontsproten, in tegendeel zelfs. Sommige nieuwigheden waren zo waanzinnig goed dat ze onmiddellijk geclaimd werd door de muziekminnende elite. We smulden van Editors (joydivisionripoff ten spijt), juichten Bon Iver stilletjes toe en werden wild van Yeasayer. Toch bleven we allemaal een béétje op onze honger zitten, er is nu eenmaal niet voldoende Anthony and the Johnsons to make the world go round. Onvoorstelbare collaboraties als zijnde Them Crooked Vultures, The Dead Weather en Magnetic Man moeten de wereld shockeren, en dat DOEN ze, maar de wereld bleef missen. Insert caloriebom Gregg Michael Gillis…

GirlTalk @ Botanique

 

Scene: GIRTALK-show in de Brusselse botanique, 2008. Véél electro. Véél old- en nuschool hiphop. Sfeer = top.
Tot plots de drop. Stampende beats vallen weg en VLAM! daar was het. SINCE YOU BEEN GOOOOOOOOONE! Ik heb zelden een zaal vol zelfbewuste cultuursnobs zo zien ontploffen als toen. Wiskundige logica zou dit verklaren als zijnde “de wereld heeft nood aan Kelly Clarkson”, maar zo ver wil ik nog niet gaan. Ik zeg simpelweg dat iedereen gevoelig is voor nummers die gewoonweg wérken, of ze nu op Qmusic worden gedraaid of zich op een 7″ in uw alfabetisch gerangschikte platenkast bevinden. Plat verkoopt voor een reden, en we gaan er voor een keer de achterlijke Christelijke Mutualiteitmassa niet bijhalen. Ja de massa is dom, onwetend en geilt op iedere makkelijke prikkel die in hun zelfgegraven put der burgerlijkheid wordt gesmeten, maar ze gaan heus niet grijpen als er niet een aanstekelijk element in zit. De regel bevestigende uitzonderingen zoals een Adam Lambert ten spijt bestaat de enige mogelijkheid erin mij gelijk te geven. Hebt u uzelf nog nooit betrapt op het glimlachen tijdens Year 3000 van Busted? Het meespellen van het woord “solo” met dat krapuul van een iYaz? Het heupknikken op een vage flard van Milk Inc’s ‘Run’ in de wachtrij voor de pashokjes? Dan bent u een van die walgo’s waar ik eerder al over schreef. 

L’oïsité est la mère de tous les vices. Toen een door onderandere hiphopgeobsedeerde dierbare vriendin me kennis liet maken met Lil’ Wayne enkele jaren geleden, kreeg ik Lollipop maar niet van mn iPod gesmeten. Wijsheid werd koppig doorgegeven, het nummer eindelijk tussen dubstep en electro ingemixt en een trend was geboren. Kate Moss loopt rond met een Free Weezy t-shirt en er worden ongetwijfeld loungeversies van A Milli opgenomen as we speak. 

Muziek is een delicatesse, maar niet louter voorbestemd voor fijnproevers. Soms mag het ook in fastfoodvorm geserveerd worden. Ik applaudisseer de ledigheid, en ik mis de vent die Barman ooit was. De egotripper die coke uit de sleutelbeenkuiltjes van minderjarigen snuift in de toiletten van de Bab Mansoeur mag dan misschien bakken meer verdienen, hij verlaagt zich al net zoveel als de nichenazi die zijn muziek tegenwoordig nog afspeelt. Waar is de tijd dat dEUS nog voor scoutsmeisjes was?

De hele wereld lijkt het commercialisme van zich te hebben afgeschoven en gaat wanhopig op zoek naar bootlegs van B-kanten of nooit eerder uitgebrachte EP’s in mp4vorm op een sneeuwwitte macbook (want we moeten wel met de tijd meegaan hein!) Wanhopig zwelgen ze alles wat naar avant-garde ruikt naar binnen, en verslikken zich in krengen als Samla Mammas Manna. 

Weekdagen op optredens, weekends in de clubs. Maar wat met friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday? Friday?

Uiteindelijk blijken het toch weer de oude goden te zijn die het bij het rechte eind hadden. Omarm je muziek, en sta niet stil bij uitvoerder of jaartal. Vergeet wat in is en wat out. Make every song you sing your favourite tune.

Zum Sterben

15 Aug

QOTSA, Deadmau5, Blink182, The xx, Boys Noize, Eels, Jonsi, The National, Bloody Beetroots, Seasick Steve, Mark Lanegan,  Kelis, Band of Horses, Steve Aoki, Erol Alkan, Blood Red Shoes, Gallows, Yeasayer, Goose, The Tellers, Garcia plays Kyuss, Danko Jones, Gogol Bordello, Diplo, Blackbox Revelation, Fake Blood, White Lies, Major Lazer, Magnetic Man, Digitalism, Die Antwoord, Thrice, Two Door Cinema Club, The Cribs, Uffie, Minus The Bear, Miike Snow, Ellie Goulding, Au Revoir Simone, OK Go, Local Natives, Four Tet, Aeroplane, Marina & The Diamonds, Everything Everything, Parkway Drive, 3OH!3, Kapitan Korsakov, Streetlight Manifesto, Dez Mona, Kitty Daisy & Lewis, Eat Lions, We Have Band, The Go Find, Vermin Twins, Sore Losers, Drums Are For Parades

slechts vluchtig opgesomd enkele redenen waarom ik me 19, 20 en 21 augustus jankend, schreeuwend en brullend ga opsluiten in mn kamer. Breng me soep!

Blood Red Shoes' Laura-Mary Carter is the prettiest girl on earth.

I am not yet in my thirties..

28 Jul

.. I am still allowed to drink wine from a bag.

Omdat er al genoeg crap op de radio is de laatste tijd, en omdat jullie oortjes genoeg pounding pounding techno music hebben gehoord na Tomorrowland, Ten Days Off en Dour

Taaltalluskwelling

19 Jul

Gemijmer op een maandagmiddag leidt al vaak tot hersenkronkels waar zelfs mijn meest ervaren blogbezoekers zich geen raad mee weten. Van mijn ge-hak-op-de-takspring zou een slingeraap nog heel wat kunnen leren!

Nadat ik enkele jaren de Nederlandse taal op zijn meest zuivere manier heb bestudeerd, slaag ik er zelf nog niet altijd in mezelf duidelijk te maken. Let op: ik zou het kunnen. Academisch schrijven, journalistiek schrijven, .. ik heb het allemaal gecrediteerd in de loop der jaren, maar ergens dwalen mijn handen toch steevast af naar verderfelijker oorden. Wat ik schrijf is allesbehalve correct, en vaak zelfs niet aangenaam om te lezen. Mijn zinnen zijn te lang, mijn dubbelzinnigheden te overvloedig en mijn liefde voor alliteraties te overduidelijk. En toch ga ik ermee door, omdat het een stukje van mezelf is.  Enkele blogs geleden dacht ik nog na over het willekeurige verband tussen bloggen en bestaan, en hier ga ik een stapje verder. Is taal en de manier waarop mensen zich uitdrukken volstrekt persoonsgebonden?

Een van de hoofdeigenschappen van natuurlijke menselijke talen is het feit dat ze een zekere creativiteit bevatten. Daarmee bedoelt men niets artistieks, jammergenoeg, maar simpelweg de eigenschap dat de mens met een beperkt aantal arbitraire taaltekens een oneindig aantal aan mogelijkheden heeft om volstrekt unieke zinnen te creëren. Die gedachte windt me uitermate op. Ik ben er zeker van dat ergens op mijn wereldwijde walhalla-ici een zin staat die nog nooit door een ander werd neergevingerd. Een zin die misschien lezers geïnspireerd heeft of heeft doen nadenken. Een bepaalde manier waarop ik toch mijn afdruk of indruk op de wereld heb nagelaten, al is het maar op basis van woordgebruik. Zelf ben ik er zeker van dat mijn Franse insluipers iets te maken hebben met de uitspraken van mijn moeder en het vanachter-naar-voren lezen van al Els De Pauw’s schrijfsels. MonkeySee-MonkeyDo. Voor wie zou ik een voorbeeld zijn? En is het narcistisch of arrogant om te denken dat ik met mijn zinnen, mijn woorden, mijn morfemen iemand penetreer?  Wie werd zwanger van mijn zinsbouw? En kan je van taal en specifieke taaluitdrukkingen genieten zonder deze te laten binnensijpelen in je eigen expressieve systeem? En is dat wat ik wil bereiken?

Ik merk bijvoorbeeld nu al dat deze blog verschilt van voorgaande. Ik stel vragen, ik interreageer met Jou Lieve Lezer! Een tip die me destijds door @greetd werd gegeven maar die ik zelden tot nooit toepaste. Ik ramde maar raak en deelde mijn mening al dan niet gewenst met de wereld, zonder stil te staan of deze überhaupt iets teweeg brengt. Enkele weken geleden heb ik me voor het eerst verdiept in het wijvenfenomeen genaamd Sex And The City. De hoofdrolspeelster annex schrijfster Carrie schrijft in iedere aflevering een column voor een New Yorkse krant over haar leven als single girl (insert the Sex) in The City, gebaseerd op haar eigen ervaringen en die van haar drie beste vriendinnen. Een job waar ik meteen zeven tenen voor over heb, maar dat volledig terzijde. In elk schrijfsel stelt ze zichzelf en de lezers van de krant wel enkele prangende vragen. Vragen die mij als cynicus romanticus van het principe go go go volledig koud laten, maar het moet mensen wel iets doen. Ik ken effectief chicks die hun hele liefdesleven gebaseerd hebben op SJP’s mijmeringen, en het personage heeft een bestsellend boek gebundeld met haar columns. Dus waar ligt het succes?

Dit stukje heeft niets te maken met mijn usual wit, mijn kijk op de wereld of mijn gierende gebeurtenissen. Het is niet overdreven, overdadig of overweldigend, en taaltechnisch is er ook niets spannends aan.  Zelf vind ik het een mijzelfonterend misbaksel. Maar ik heb een doel: mijn lezers. Zie het als een experiment in klantvriendelijkheid. Ik richt me tot hen en stel hen vragen, doe hen nadenken, laat hen kiezen, en liefst van al nog commenten. Toch blijft in een wereld -waarin men in een willekeurige koffiezaak een zevental antwoorden moet geven alvorens hun bestelling geplaatst is- de vraag; willen mensen nog meer vragen?


extraextra: vreest niet, dit wordt allesbehalve de nieuwe toon van mijn gepen, noch zal ik al te veel rekening houden met jullie mening. Mijeringen zijn er om gedeeld te worden, zeker op zulks persoonlijks als een blog.