Tag Archives: Sex

Face The Streets

1 Dec

Righty-ho blogbitches,

alvolgens een unicum op mijn blog. Hoewel ik jullie steeds voorzag van blogposts en een vette grijns heb ik nooit echt contact gezocht met mijn phans aan de andere kant van het scherm. Bij deze reik ik jullie dus de hand.

Gisteravond stuitte ik op de How I Met Your Mother-aflevering “The sexless innkeeper” (S05E04) en heb wellicht mijn hele appartement wakker-ge-eureekaad (jammer genoeg géén laureaat voor Van Dale’s Woord Van Het  Jaar). The sexless innkeeper is een fenomeen dat al langer in mijn vriendenkring bekend stond, maar er was nog nooit echt een naam aan gegeven.

Prent jullie in: je bent in een vreemde stad, je beste feestvriendin liet je in de steek voor een Jimmy met te veel –laat ons hopen- wax in zijn haar en jijzelf hebt slaapplaats noch autosleutels. Qu’est-ce-que tu fais? Naast een tantrum of zeven gooien op je beste vriendin en diens bedactiviteiten moet je voor jezelf een bedstee of op zn minst een sofa zien te versieren. Letterlijk. Niet bepaald moeilijk, aangezien Homos non Homo nu eenmaal een zwak ras zijn. Een stukje cleavage, een pruillipje en hevig wimpergefladder en je bent een horizontale rustplek verzekerd. Je kan natuurlijk ook steeds de sad, needy and hopelessly-in-love-with-u malefriend bellen, maar de kans is groot dat je dan met volgende paragrafen niet wegkomt.

Het allerbelangrijkste aan deze actie is immers dat je je eer en carnale schat voor jezelf bewaart. Blijf er slapen maar heb geen seks, beloof hem desnoods seks, maar gun het hem niet, al is hij nog zo verrukkelijk. Zie je, niemand wil een wanhopig dakloos kalf zijn, maar al helemaal niemand wil het wanhopige dakloze kalf zijn dat haar benen moet spreiden voor een overnachting te legitimeren. Kan je evengoed “poverty will tear us apart again” op je broekspijpen borduren.

Nu ben ik heus niet de non die met opgeheven wijsvinger gaat beweren dat meisjes die “outputten” op de eerste date al meteen het respect van het  manvolk verliezen, want dat is een mythe die ik en mn girls al meermaals onwaar hebben bewezen. Voor mijn part kruip je  na de eerste vijf minuten al met je rightaway romeo in de cafétoiletten, maar doe dit terwijl jij zelf de macht in handen en een dak boven je hoofd hebt, anders lijkt het me bijzonder nefast voor je zelfrespect, je eergevoel en je bekkenbodemspieren.

Om je het schaamrood en eventuele soa te besparen bestaan verschillende escape routes:

1)   val onmiddellijk in slaap

2)   kots (of doe alsof) met veel verve en geluid zijn toilet onder

3)   huil, alsof je leven ervanaf hangt, zijn borstzakje nat

4)   zeg gewoon nee

De volgende ochtend “schiet” je wakker, mompel je iets over een afspraak die je niet mag missen en roep je hem met wriemelende vingers “tot de volgende keer, lieverd!” toe.

Na een vermoeiend nachtje doen-alsof (but hey, je bent alvast niet doodgevroren in de goot) zal je alvast geen slaap laten om de blueballs van je bedboy, en wieweet heb je een extra telefoonnummer versierd.

Het vergt echter een hele dosis zelfbeheersing en klasse om met deze daad weg te kunnen komen, de meesten buigen immers onder invloed van alcohol en/of een schuldgevoel het hoofd richting hun herbergier’s kruis.

Hierbij kom ik tot de kern van deze blogpost, een uitdaging zo je wil.

De eerste FakePlasticRuby-fan, man of vrouw, die in vijf verschillende steden een sexless inkeeper weet te pullen krijgt een hemel-in-prijzende blogpost van mijn hand en een fles whiskey naar keuze. Bewijzen zijn noodzakelijk, een muntje op het kussen niet. Voor voorwaarden kan je me altijd mailen: ruby@herbest.com

Durum-dumb Tsjh!

25 Jun

Ik merk aan mijn omgeving dat steeds meer mensen op zoek zijn naar Een Lief. Niet persé een longterm “schat knijp jij de mee-eters op mn rug even uit nu je daar toch bent”-relationshit, maar gewoon een sappig stukje vlees om de zomer mee door te komen. Borsten ingevet en hakken geslepen begeven ze zich naar de seksuele supermarkt die haar waar op broeierige terrasjes uitstalt al ware het een feestelijke strandbarbecue.

Ook ik struin de buffelbufetten van de Gentse binnenstad af, maar met weinig appetijt; een recentelijk opgelopen voedselvergifitiging speelt me nog steeds te veel parten. Een beetje lusteloos rondgeprick hier en daar, maar om te overleven in de relationele restaurantbusiness kan je beter een sterke maag hebben. Het oeroude principe “eten of gegeten worden” staat hier in steengrill gehouwen. Persoonlijk vind ik het niet zo erg wanneer dat laatste mij overkomt, met alle puns lekker nat geintended, maar er zijn wijven voor wie de hemelsluizen op dat moment opengetrokken worden. Ze wanen zich de eerste beste bickybimbo, en vaak kan ik niet anders dan hen gelijk geven. Wie in die metafoor de snackbar is laat ik even in het midden, maar wat duidelijk is dat zij verslonden werd en de jongen deze maal spreekwoordelijk “vol” zat.

Zonder bitter, feministisch of wrang te klinken; dat is nu eenmaal hoe het gaat. Na grote hoeveelheden alcohol gaan mannelijke sadistische snackers op zoek naar een gewillig Tozi-trutje. “Met alle groentjes?” –“Ja.. of nee, doe maar eentje zonder capsones graag.” Met beide handen omklemmen ze hun hap die ze gulzig met hun mond bewerken, en smakken goedkeurend bij de aanblik van de volgespoten lekkernij. Dat het smakelijke ding ondertussen half uit elkaar valt in hun grijpgrage handen kan hen weinig schelen, instant satisfaction, door alcohol gegenereerde munchies, en achteraf voldaan grijnzen. Hun etensresten mag iemand anders opruimen, in het beste geval halen ze zelf nog een servetje boven. Wie is er dan nog verbaasd dat ze, net zoals na iedere goedkope snack, achteraf nog honger hebben?

Voor enkele acquaintances hier me overgieten met hete pek en zwanenveren: ik ben niet algeheel tegen zulke nachtelijke smulpapen, en maakte me zelf ook al enkele malen schuldig aan kosteloos kluiven. Bij bepaalde bedpartners kon een gedeelde toekomst me immers worst wezen, dus vraiment oui et de nouveau!, ik gedroeg me als een (vian)del en liet ze mij in een recordtempo verslinden. Zolang het duidelijk is wat je beiden van een bedencouter verwacht zou een indigestie uitgesloten moeten zijn. Zolang je niet kotst, sterft van de maagpijn of tranende ogen krijgt heeft het geen fuckall te betekenen.

Voor zij die echter juli en augustus 2010 persé willen bombarderen tot een onvervalste Summer Of True Love: hang niet de cheapass chutney uit! Stop met mannen over je heen te laten rollen al ware je de eerste beste tearoompannenkoek. Wees duurzaam, wees precious, wees motherfucking L’oréal. Wees verse gember voor mijn part, het soort spul waarvoor ze helemaal naar een speciaalzaak moeten rijden, in de rij moeten staan en nog eens een flink pak euro’s voor mogen neertellen. Of wees gewoon godvergeten lekker. Onvoorstelbaar verukkelijk. Zinnenstrelend, onvergetelijk en simpelweg sensationeel*. Dat/daar schuiven ze echt nog wel een tweede, derde, vierde keer voor binnen.

Itadakimasu!

* Laat het zijn van sushi of andere visgerechten voor die gelegenheden achterwege.

Crowded House/Don’t Dream It’s Over

26 Mrt

Onlangs werd ik onrechtstreeks uitgenodigd voor een triootje. Geen letterlijke vertaling van het populairdere “ménage à trois” maar de real otherfucking deal. Het spijt me bij deze dus vreselijk dat deze blogpost wederom over seks gaat, maar in een maand als maart heeft een mens niet veel meer om over te klagen dan de vochtigheidsgraad van voetpaden en eigen onderbroekjes.

Waar er allerhande SOS-boeken als jonge radijzen uit de grond schieten wordt een niche-essentie zelfhulpboek schromelijk over het hoofd gezien: SOS Trio. Noem me preuts, onervaren en eender welke kleur achter mn oren, ik zou geen flauw idee hebben hoe je aan zoiets begint.

Stap 1; keuze van je medespelers.
Laat ons ervan uitgaan dat je niet in een relatie zit, om de spreekwoordelijke –en dus negatieve- nattigheid te vermijden. Een triootje met je partner en een object naar (wiens?) keuze komt er algauw gemekker en een stopwatch bij te kijken. Een relatie van om en bij de vier jaar happiness en deugd afbreken omdat boyfriend-dear enkele minuten langer met zijn hoofd tussen de benen van de indringster (of in dit geval; ingedrongene) vertoeft dan dat hij gemiddeld zijn neus in jouw minimalistische bush begraaft is allerminst gezegd sneu. “Ik zag je wel naar haar kijken hoor!” vervalt hierbij in het niets.

Bref, vous-êtes seule en op zoek naar een avontuurtje. Mijns inziens zijn er dan twee opties: ofwel kronkel je jezelf rond zowel een retescheef vrouw- als manspersoon en draai je hen beider binnen. Moedig hen vooral aan elkaars keelholte ook te verkennen terwijl jij nog meer drank voor je soon-to-be partners in crime gaat bestellen.
Je kan ook je beste vriendin “deur den bak sleuren” voor de ogen van een hitsig café, en in geval van een zelfde smaak wat venten betreft er het apetijtelijkste exemplaar uitkiezen. Pourquoi je sais pas, maar eender welke vent wordt opgewonden van twee muilende grieten en laat er spontaan zn broek voor zakken. Wat nou zwak geslacht?

Stap 2: keuze van de locatie der copulatie
De klassieker “your place or mine” wordt bruutweg verkracht door een herhalende “your place” bij te voegen, maar verder dan stilistiek vormen zich er geen problemen. De persoon wiens bed zich het dichtste bij en wiens ouders zich het verste af bevinden mag zijn of haar lakens open slaan voor wat ongetwijfeld een “vuil bedoenig” wordt.

Stap 3: the works
Het is dit gedeelte waar ik nog het meeste problemen mee heb. Aangezien ik geen druppel laat om twee ruftende rampetampende venten is voor mij de combinatie meisje jongen meisje de ideale bemanning. Maar eens het mannelijke lid zich niet in jouw vaargeul boort, en jij noodgedwongen wat tepels, schouders en –spaar me- tenen over hebt om in te bijten moet je je toch al snel uit de boot gevallen voelen? Ik keek misschien te veel friends, maar hoe barmhartig je alledrie ook moge zijn, ik zie een poepen met een extra persoon enkel gepaard –pun so intended- gaan met extra veel issues, jaloezie, verveling en bochtengekronkel.

Conclusie; het is niets voor mij, al ben ik er zoals iedereen een tikkel nieuwsgierig naar. Bijna had ik er eentje, september vorig jaar, tot het tweede vrouwelijk lid zich meer aangetrokken voelde tot het lozen van de door haar genuttigde martini’s in haar eigen vuilbak. Désolé, maar misschien maar goed ook. Awkward situations zijn in het leven van een twintiger al legio.

De afwijzing van het in de openingszinvervat voorstel had echter niets met het vele “gedoe” dat een trio omhelst te maken. Iets wat ik vergat te vermelden is dat een trio sowieso een machtsspel is. Zoals in vorige blog al eens bewezen zijn wijven des duivels, en als je er twee samen in bed plant zijn vergelijkingen à la wie heeft de zachtste huid, de grootste tieten, de slankste taille onvermijdelijk. Zaai daar nog een naakte vent tussen, en wedstrijdjes comme bij wie kreunt hij het hardst, bij wie blijft hij het hardst en bijgevolg wie wil hij het hardst zijn niet weg te denken. Een ultieme zaligheid voor de op zijn rug gelegen dude, maar een ware strijd voor zijn bedcompanie. Overigens werden mijn zinnen nu ook niet bepaald geprikkeld door haar benen, bitterheid, basisopleiding en eerdere bedverhalen.

Kortom: Neen bedankt schat, deze keer heb IK hoofdpijn.

nog een lachertje:

The First Cunt Is The Deepest

3 Mrt

Verdorie ik ben blij dat ik een gezond heteroseksueel wijf ben. Wanneer een originele gedachte als voorgaande in je hoofd popt moet daarover geschreven worden, aldus bij deze.

Menig blogbezoeker vraagt zich misschien af waarom mijn licht op dit moment, tussen de afwas en het inkorten van een navybluedress in, gaat branden. Logisch zou zijn dat mijn postcoïtale status de oorzaak was voor het ontstaan van deze oneliner. Haren in de war, glimmend van het zweet, gehersenschud van het hoofdbord en halfschor van het kreunen na een wilde stootpartij met een al dan niet bekende Mr DeSchacht heb ik echter andere dingen aan mijn hoofd. Gedachten als “putain waar zijn die kleenex!” en “hoe geraak ik op de meest elegante manier van zijn bed  tot aan de badkamer zonder dat hij zich blindstaart op het alomtegenwoordige achterwerkvet” zijn op zulke momenten legio.

Angstaanvallen als dat  (los van de zaligheid van slapen op een vetloze borstkast met gespierde armen om je heen) zijn overigens een van de redenen waarom ik blij ben dat ik met venten het bed induik, en niet met alomkritische wezens als wij wijven wel eens durven te zijn. Er is bij hen absoluut geen weg te komen met  zinnen als “Aan cellulitis valt niets te doen, het is voorbestemd!” of  “Wanneer je menstrueert breek je vanzelf vetten af dus ik kan best een medium pizza bestellen deze keer”. 

Ze gaan met  hun door Venusvibrance getrainde hand over je dijbeen en weten exact wanneer en hoe zorgvuldig je geschoren bent (een vent vindt ieder niet-woekerende kuit als satijn aanvoelen lijkt het wel). Ze weten dat tepels ALTIJD (ja ook bij 35°C) stijf kunnen worden mits de juiste behandeling en ze zijn zich terdege bewust van orgasmesfaken. Ja, die lesbo’s zijn zo ervaren met het ‘lezen’ van de bekkenbodemspieren dat ze als ware kutseismologen elke contractie op een schaal van Dichterbijhetorgasme kunnen plaatsen.  Jaha, als lesbienne is het gedaan met faken, bischierige girls, kruip maar in je hoekje en ga je wonden likken. Of die van je kersverse vriendin is misschien nog beter. Want dat doen ze, ze beffen als bezetenen.  En niet veel meer.

Ik had ooit eens een lesbische vriendin die vibrators en voorbindpenissen afzwoer alsof er geen morgen meer was. Ze had echt een plaatsje op speaker’s corner verdiend, zo hartvochtig haatte ze het gevoel van iets dikker dan drie sperziebonen in haar tunnle of leurv. Dat is iets wat ik absolument pas begrijp. Verliefd worden op een vrouw, geilen op een vrouw, zich beter voelen bij een vrouw, d’accord, maar je je leven lang moeten neerleggen bij een flitsende tong en wat wriemelende vingers? Jamais de ma vie, c’est pas naturelle. Op de duur zou je toch moeten snakken naar  iets groots, iets pulserends, iets voluptueus..een courgette voor mijn part. Ik ben ervan overtuigd dat het vrouwelijk lichaam voorbestemd is voor penetratie. Ik hoop in ieder geval dat deze laatste mijmering zich niet tegen me zal keren in een of ander donker steegje van de stationsbuurt.

Seksuele en esthetische overwegingen aside was er een heel andere reden die mij tot het bloggen van dit stukje noopte. Een van mn vele mannelijke facebookaquaintances deed zn beklag over onze sekse. –Juist ja, met een e, want met deze jongeman
heb ik de bedstee nog niet overhoop gehaald. Mensen klagen daarenboven ook niet over mijn seks.- 
Enfin bon soit, het kwam erop neer dat alle meisjes dikke vette trutten zijn, en ik gaf hem overschot van gelijk. We zijn gluiperig, venijnig en genadeloos. Achterbaks, bekrompen, oppervlakkig en met een drang naar rotverwend te worden. Jaloers, ziekelijk, walgelijk, zum kotsen, sletterig, nooit voldaan en fataal voor menig jongenshart. Mijn mannelijke lezers zullen dit wellicht beamen, en ieder meisje kan bij deze terugdenken aan de verschroeiend pijnlijke manier waarop ze jongens in het verleden platgetrapt, vernederd en gepijnigd hebben. Mij evenwel helemaal niet gelaten, u doet maar, maar over mijn hart ben ik nog steeds zelf de baas.

KUTWIJVEN.

Hoogtij(d) in het hardtoghetto

5 Okt

Wauwkens, wederom een woelige maand woorbijgewlogen without fakeplasticblogging.

Niet mijn schuld, alvast, uw geliefde pennenprinses heeft de maand september met sporen van hyperventilatie en cursussleuren uiteindelijk overleefd, maar veel heeft het niet gescheeld. Een nieuwe school, een nieuwe richting, een nieuwe studio, van het roer omgooien gesproken.
Aangezien de beste scheepslui aan wal staan verdeelde ik de rest van mijn stormachtige vaarperiode over mijn meest dierbaren. Druk die steek van jaloezie maar gauw de spreekwoordelijke kop in, ik speel met de gedachte een date met mezelf te verloten alhier-o. Goed in de gaten houden dus, en comment er op los!

À la bonheur; mijn nieuwe stek. Ik ben sinds kort namelijk verhuisd naar de wolk des verderfs die rond de buurt van de overpoort hangt, maar tot dusver hebben mijn longen het nog niet begeven. Al had ik mijn dozen liever in de kootee rond het Beaudelopark uitgepakt, de donderdagavonden hier hebben iets magisch. Eerstejaars met zenuwachtige lachjes en rinkelende fietsbellen, lintjesmannen in met kots besmeurde doktersjassen en allerhande hemdjes trekken de straat door, op weg naar een of ander dolfijn danscafé alwaar de tunes van Lasgo en Gerard Lenormand hen tot net-niet-copulatie zullen drijven.

Kruisgeschurk, wimpergefladder en vriendinnengechiechel, ik krijg al medelijden met de jonge jongetjes die te pletter zullen vallen aan de charmes van Overpoort’s courtisanes. Ik hoor ze ied’re keer aankomen, die sletjes in leeftijdscategorie 18 tot 21. Net braaf genoeg om niet uitgescholden te worden door eigen vriendinnen, maar wel de juiste dosis vingerdikke verleidelijkheid. Hun Hilfiger-parfums sturen de boodschap al vooruit: You Don’t One Night Stand A Chance. Bij deze dan ook een boodschap aan de piepjonge broertjes van mijn fans; vodka redbull gaat haar hoofd enkel tussen haar EIGEN benen doen verdwijnen. 

Prent met andere woorden het in je grijze massa, jochies: hoeveel drankjes je haar ook koopt, ze zal nimmer plooien, al ware het louter voor het beschermend leger better-by-comparison-vriendinnetjes die steevast in haar kielzog rikketikken. Leg je erbij neer, want zij zal het alvast niet doen, zelfs niet na de zoveelste cocktail. Boehoe Malibu.