Archive | april, 2010

Goan met dieje pèrdekop! VEIGE! VEEIIIIIGE!

29 Apr

Omdat de lekkere Limburgers het keer op keer doen daveren in Leuven… JOINT FORCES!

They Eat People

29 Apr

<verslag>

-THEY EAT PEOPLE-
door: UNION SUSPECTE

“GEBETEN DOOR VLAANDEREN”

 Een basketring staat in het midden van een denkbeeldig plein. Man met kap speelt. Twee beeldschermen delen ons mee dat vandaag, 15 juli (jaartal onbekend), Yves Leterme zijn ontslag als premier gegeven heeft aan de koning. Er komen noodgedwongen nieuwe verkiezingen. Man met kap  scoort.

 Dit is de openingsscène van They Eat People, een satirisch en politiek geïnspireerd stuk dat sommigen wel eens wrang “pamflettheater” zouden durven noemen. Zouzou Ben Chikha en Mourade Zeguendi van Union Suspecte gaven twee jaar geleden al met hun “We People” de onderdrukte allochtoon een stem. Voor They Eat People sloegen ze samen met Abattoir Fermé de klauwen in elkaar om een andere kant van onze samenleving in de kijker te zetten. Ze schetsen een verhaal dat net zo goed de werkelijkheid had kunnen zijn.

Synopsis: In het steeds meer verzuurde België viert separatisme hoogtij. In tijd van chaos en verkiezingen zien Vlaams nationalisten hun kans: de voormalige VolksUnie rijst samen met haar gedachtegoed uit het graf, klaar om Vlaanderen te veroveren. Deze Herenigde VolksUnie, kortweg HVU, huisvest bovendien enkele jonge politieke haantjes. Zo ook Zouzou, een gelikte geïntegreerde Marokkaan met ideeën en de ballen om deze uit te voeren. Hij roept de hulp in van campagnestrateeg Joost Vandecasteele (Abattoir Fermé) en samen geven ze de extreemnationalistische partij opnieuw vorm. Geheim wapen: de Franssprekende Mourade, broer van ZouZou en allochtoon bij uitstek. Een allochtoonse rationeel-rechtse lijsttrekker die claimt “ghubeetun” te zijn door Vlaanderen zadelt links ongetwijfeld met een gewetensprobleem op. Mourade wordt onmiddellijk voor de Vlaamse leeuwen geworpen. Wat voor hem begint als een egostrelend politiek avontuur, verandert algauw in een nachtmerrie waarin hij slechts fungeert als symbool en hij zijn eigen idealen moet verloochenen. Alles voor de partij! De verkiezingsvoorbereidingen vorderen en krachten worden gebundeld. Als tegenbeweging voor het fors groeiende HVU smelten LDD en het Vlaams Belang samen tot Forza Flandria, van rood en blauw is electoraal gezien al helemaal geen sprake meer. Dit laat Vlaanderen de keuze tussen rechts en rechts.

They eat people is een toneelstuk dat ons een blik laat werpen op wat er nu werkelijk achter de schermen van een politieke partij speelt. Het toont een wereld van spindoctors, peilingen en uitgekiende slogans. De zwaar onderschatte kiezer moet plaats ruimen voor imago, en bij tijd lijkt campagne voeren meer op een potje schaak dan op een politiek instrument dat volksvertegenwoordigers slagkracht zou moeten geven.

 

Vandecasteele en de jongens van Union Suspecte brengen scherpe politieke analyses en trekken tegelijkertijd iedere partij van het kiesproces in het belachelijke. Niemand die eraan ontsnapt, ook de zogenaamd domme kiezer niet. Ze flirten met racisme en toch kan je als kijker niets anders doen dan lachen om hun denigrerende uitspraken. De beweging rond multiculturele samenleving ‘Kif Kif’ minachtend al grappend  “cous cous” of “tsjoek tsjoek”’ noemen is wel zo makkelijk, maar het wérkt. De vooroordelen en clichés over hoofddoeken en allochtonen rollen uit hun mond, en wij lieten het toe al ware het Shakespeare.

 They Eat People is een geslaagde doch angstaanjagende persiflage van een mogelijke toekomst. Wat als we deze separatistische koers blijven aanhouden? Volgens dit toneelstuk zullen politici hier alvast niet van wakker liggen. Wat voor hen telt zijn cijfers, voor de rest zijn het primitievelingen die alles en iedereen wat ze op hun weg tegenkomen zullen verslinden. Met huid en haar.

THINGS I LEARNED IN PARIS

27 Apr
  •   ik kan meer en beter rode wijn zuipen dan de Parisiens die zich vooral tegoed deden aan vodka-orangeadekens. Parce-que homosexualité est gai!
  • de langs houdbare red lipstick koop je niet bij MAC maar gewoon in de supermarkt
  • ook YSL viert Pasen
  • nazi is the new Chanel 
  • je vindt er tweedehands burberytrenchies aan negentig euro
  • de bibliotheekboeken die je er in parken en op parkeermeters ziet liggen zijn niet vergeten, het is een statement. LEES MEER. (als freak kan ik je dan enkel maar: La vie: mode d’emploi van George Perec aanraden, een kanon van over de duizend pagina’s maar lifechanging!)
  • mensen kunnen naar pugs ruiken.
  • Mexicaans worstelen is in: prediction of the masks in stores soon!
  • Toeristen zijn blijkbaar nog steeds willing een uur te wachten en vijftig euro te betalen voor een dude die hen al tekenend op hun mankementen wijst. Wanneer ik zoiets gratis wil doen is er colère.
  • Fransozen zijn /b/tards
  • Skateboarden is fysica
  • Het is allesbehalve slecht gesteld met mijn frans. Parijzenaren geven geen hol om genusfouten mijnheer Vandermeulen
  •  Auteur Jean-Bernard Pouy gebruikt tandpasta voor gevoelige tanden
  • Johnny Halliday = legend
  • Op free podia komt ook in Parijs werkelijk allerlei crap af
  • Shotjes zijn voordeliger dan bier
  • Palais de Tokyo heeft niets te maken met Japan
  • De zin “one art please” wordt niet op gelach onthaald in museumshops
  • Skyfishing is possible
  • Bij problemen: pijp de macbook
  • De schoen van Muntazer Al-Zaïdi  die Bush’s hoofd rakelings voorbijscheerde is kunst volgens Laith Al-Amiri en de curatoren van PERGOLA. 
  • Fashion is Von Trapp
  • Tout le monde voulait notre zizi, oui oui oui oui
  • Léonard is een gastvrije topkerel

PING!

27 Apr

Ik zal mij 26 april altijd herinneren als de dag waarop ik mijn allerliefste weer in de armen sloot. Een angstige, ongelukkige tijd waren we van elkaar gescheiden geweest, en talloze liters tranen heb ik geplengd. Het lot en een of andere (toegegeven; knappe) griet heeft ons gelukkig weer samengebracht, wat me eraan doet denken dat ik haar nog een doos chocolaatjes moet kopen, een traditie waar ik zelf geen snars van begrijp maar laat dat nu gewoon maar zijn omdat ik de enige baarmoederdraagster ben die niet wild is van cacaoboonproducten.

Talloze onzinnummers bezongen al het “you don’t know what you’ve got until it’s gone”-cliché, maar mannekeslief leutige lezers, je hebt er effectief geen idee van. Zelfs op Groezrock, een festival waar ik niet echt gedacht had dat ik hem bij mn zij nodig zou hebben miste ik hem kapot. Ik haatte de chick die hem op dat moment had, ook al klonk ze redelijk liefjes aan de telefoon. MIJN telefoon.

Ziet u, ik ben een virtueel viswijf. Ik share, tweet, blog en bbm àlles. Zonder mn blackberry ben ik verloren, en zo liep ik dus drie dagen met een gat in mn hart ten ronde. Twitter miste ik het ergste merkte ik. Dan heb je van die n00bs die zeggen: doe die shit dan via je browser maar twitteren vanop web is nogal retarded quoi. “What are you doing right now?”. Voor de computer zitten uiteraard.

I touch you once, I touch you twice, I won’t let go at any price, vanaf vandaag is mn Digitale Darling beveiligd met een password zodat ik iedere modderfokker die zn tengels nog eens om mn Blackberrybaby sluit er toch geen ruk meer mee kan aanvangen. En die naaktfoto’s verwijder ik ook meteen.

22 Apr

Shpijtpetitie!

19 Apr

voor al zij die eisen dat Jason Derulo al zijn komende singles inleidt met zijn zangerige handtekening.

jàààsooooon deruhulooow!

Laat je naam in comment als je pro bent! holla at ya girl!

PassionPit

15 Apr

Omdat Greet er me via reacties liefjes op wees dat niet alles op deze webpage zelfvoldaan en afbrekend moet zijn ben ik bereid een compromis te sluiten (al zie ik er niet in hoe mijn laatste posts over triootjes, heteroseksualiteit, mijn keuze over toekomstige woonplaats of een ontmoeting op café binnen die omschrijving passen. Haterz be hatin’)

Le voilà le compromis; afbrekend en negatief, maar dan over mezelf. Mijn dirty little secrets als het ware. Neem zeker ook eens een kijkje op http://postsecret.blogspot.com/ sinds jaar en dag een van mijn favoriete blogspots waar mensen hun meest nasty of onschuldige geheimpjes kunnen delen met iedere lurkingassmotherfucker van het wereldwijde waanzinbos.

– ik bijt op mijn nagels. En vaak slik ik die nagels dan ook in.
– mijn benen zijn enkel zo zacht omdat ik mezelf dagelijks scrub. Da-ge-lijks. Iedereen zou een satijnzachte huid hebben, het is niet eigen aan me, ik werk ervoor.
– ik haat mensen die me aan mezelf doen denken.
– hoofdrekenen is nog steeds onmogelijk voor mij. Ik moet letterlijk een volledige minuut nadenken over het “vraagstuk” 7×6=…
– ik krijg heel verschrikkelelijk afschuwelijk ouderwets romantisch graag bloemen
– het is ondertussen al een dikke maand geleden dat ik nog eens een krant uitgelezen heb
– ik heb een panische angst voor SOA’s (ik zou geen hoofdkussen delen met iemand met herpes) maar in een relatie mag een condoom na de eerste twee seksbeurten al wegblijven
– Technologisch gezien ben ik totaal niet mee. Ik twitter, ik blog, ik blackberry, maar moet bij mijn vriendinnen de applicaties afkijken
– ik vergeet soms ook ’s avonds mijn tanden te poetsen
– zingen kan ik voor geen meter, al blijf ik volhouden dat ik gewoon een slechte dag heb
– ik ben overtuigd dat je voor je huid kosten noch moeite mag sparen. Toch stel ik me tevreden met supermarktmerken terwijl mijn vriendinnen zich tegoed doen aan MAC en Chanel.
– mijn haar was ik slechts om de 3-4 dagen, omdat ik hou van de modelling capacity dat vettig haar geeft. Om het er een beetje fris te laten uitzien investeer ik in droogshampoo of whitemusk talkpoeder
– Tot voor enkele maanden terug dacht ik dat de mens naast zenuwen, spieren, aders, beenderen en organen ook nog gewoon “vlees” bevatte.
– ik lach altijd met die “fake ass modellen van de make up club” maar zelf heb ik er enkele levensjaren voor over om tien kilo minder te wegen
– Mijn angst voor vroegtijdige rimpels beheerst al sinds mijn 14e mijn leven
– Ik vond “De Avonden” van Gerard Reve het saaiste boek dat ik ooit las
– Suriname lag voor mijn part tot voor kort in Afrika
– ik heb een haat-liefdesverhouding met mijn borsten.  Ik haat ze zo aanwezig zijn, maar stiekem ben ik wel blij wanneer jongens complimenten geven.
– wat er zo subliemgeniaalohmygodjes is aan The Mars Volta snap ik niet. Ik vind ze wel ok, denk ik
– ik kan nog steeds niet autorijden omdat ik mezelf niet vertrouw
– het woord ‘ijskast” is voor mij een tongkundig struikelblok
– ik ben nooit goed genoeg
– ik ben altijd te goed

Leren Le(u)ven voor MB

12 Apr

Aangezien Facebook een verderfelijke put van onnuttige informatie is kreeg ik onlangs de melding dat een zekere K. de quiz “ben jij een echte Leuvenaar?” had afgenomen. Jammer voor hem maar tot mijn grootste trots bleek hij dat niet te zijn. Ten tijde waar de Fransoos krampachtig op zoek is naar zijn identiteit en de ingeweken Algerijnen zich dan maar vereenzelvigen met hun godsdienst omdat blanke landgenoten zelf niet schijnen te weten waar de klepel hangt, probeert K., oorspronkelijk van Tongeren, zich gelijk te stellen met het gepeupel dat zijn studentenstad bevolkt. Nu is mijn vraag: wat is een echte Leuvenaar? Afgezien van een handjevol Brabanders is Leuven toch vooral een woonplaats voor studenten en ex-studenten? De pracht en praal van deze historische Vlaemsche plek waar onze grootouders nog streden voor het gebruik van Nederlands op de universiteiten van weleer is nu een verzameling onbenullen geworden.

Leuven is de grootste luchtbel van deze tijd. Het is nauwelijks een stad te noemen, en iedere week is er hetzelfde. De Tiensestraat en OudeMarkt zijn allesbehalve long and windy roads waar je voorbereid wordt op het echte leven, laat staan waar het echte leven begint. Het is een eindeloze herhaling van steeds weer dezelfde cafés of –sta me bij- “fakbars” waar telkens opnieuw dezelfde geestesverstompende muziek gedraaid wordt, bier wordt gemorst en het steevast een wedstrijd om ter stijllooste outfit is. Enkel de barmannen en lintjes verschillen. De Tobackstad is een crèche voor zij die al dan niet regelmatig in aula’s vertoeven en graag hun maaginhoud tegen het rioolrooster zien kletteren. Geloof me, due to l’amour heb ik zelf enkele jaren meer dan een dag per week in het Leuvense doorgebracht, ik weet waarover ik spreek. Anders had ik er inderdaad fuckall van geweten, aangezien ik steevast heb gekozen voor een echte stad om mijn studententijd te beleven. Het verschil met Leuven is immens.

Leuven is een beschermende cocon waar iedereen op de eerste plaats student is en bijgevolg deelneemt aan louter studentikoze activiteiten –ik heb het hier niet enkel over studentenclubs-. Hierdoor blijven studenten van het Leuvense altijd die tikkel naiever en onvolwassener dan hun Gentse, Antwerpse of Brusselse soortgenoten, simpelweg omdat een stad als Leuven niet aanzet tot zelfontwikkeling. Iedere avond in Leuven verloopt hetzelfde: indrinken op iemand’s kot, een bezoekje aan de fakbars om te eindigen in marginale danscafés of bij tijd en wijl in een van de weinige clubs die de studentenstad rijk is. En dat allemaal in een t-shirtje waar bier op gemorst kan worden, ietwat stijlvollere jurkjes worden enkel bij galabals van de respectievelijke richting van zichzelf of Den Boyfriend uit de kast gehaald. In Gent of Antwerpen daarentegen is iedereen bezig met groeien, met zichzelf te ontwikkelen, met leven. En daarnaast studeren ze. Mensen zijn hier echter, straten levendiger, en opties gevarieerder. Dat heb je dan ook in een echte stad.

Ik snap het wel hoor, waarom sommige mensen voor Leuven kiezen, afstand van het thuisfront ten spijt. De KUL opent zeker voor rechtenstudenten nog enkele deuren (niet het minst die van de loges) en ook Groep T is een naam die men nog steeds graag op sollicitatieformulieren ziet verschijnen. Voor de rest is de ooit zo prestigieuze universiteitsstad voorbijgestreefd. Voor Geneeskunde zit je beter in Gent, voor Letteren in Antwerpen. Studenten Geschiedenis kunnen zich ook maar beter richting Oost-Vlaanderen bewegen, net als zij die er ooit op hopen een suffig plaatje met “psycholoog” voor hun deur te kunnen nagelen. Niet dat je daarvoor gestudeerd moet hebben. Bref: het is niet zo dat Leuven een meerwaarde is, al zijn er nog steeds veel mensen die geen andere stad in overweging zouden durven nemen voor het voortzetten van hun scolaire carrière. Waarom zou je jezelf op je 19e al begraven in een vooraf vastgesteld bestaan? In Leuven is “studeren” een intermezzo geworden, een aperitief voor “het echte leven” als het ware, dat start wanneer men afgestudeerd is en men kinderen begint te werpen/hopelijk terechtkomt in een job waarbij de door jou in Leuven aangeworven competenties van pas komen. Een kneusje blijft uit nostalgische overwegingen hangen, voor de rest tuft het leven er voorbij. Same shit different day, different people die er komen om te studeren, zich te amuseren en er “de tijd van hun leven” te beleven, zich er volledig van onbewust dat ze die tijd nog kostbaarder hadden kunnen invullen. In heuse steden als Gent stopt het leven niet wanneer je stopt met studeren. Je zet er gewoon je leven voort dat je tijdens die “tijd van je leven” hebt opgebouwd, teneinde die tijd te verlengen en dus gelukkig te blijven.

Leuven is echter een vakantiepark dat iedereen (en deze mentaliteit heerst dan vooral bij de immer sympathieke Limburgers) in zijn leven eens bezocht moet hebben. Je hebt er vast een leuke tijd, maar achteraf hou je er niet veel meer aan over dan je toegangsbewijsje en enkele wazige foto’s.