Tag Archives: Womenhood

Met de wijven niks als last.

11 Nov

Radiozender Studio Brussel schalt vandaag  uit uw boxen met het toch wel unieke concept Studio Brusselle, een dag waarop enkel vrouwelijke presentatoren en “vrouwelijke bands” te horen zullen zijn.  Aanleiding hiervoor is “vrouwendag”, een geheel smaak’loze en overbodige “feestdag” die al even smakeloos valt op Wapenstilstand, terwijl het in de rest van de wereld op 8 november gevierd wordt. Tant pis, los van alles zijn de vrouwelijke stubru-presentatoren top, en er zijn toch enkele van mijn muzikale helden van een vagina bedeeld. Denken we bijvoorbeeld aan Stevie Nicks, Karen O, Nico, Cyndi Lauper, Debbie Harry, Diana Ross, Kim Deal, Billie Holiday, Laura_marie Carter en Brodie Dalle. Ik ben echter niet te vinden aan al dat “meisjes-aan-de-top” gescandeer.  

Ik weet dat heel wat mensen waaronder klasgenoten hun staafmixer naar mn hoofd zullen smijten, maar is al dat feministische gezemel niet wat voorbijgestreefd? Is het werkelijk zo dat een vrouw minder bedeeld wordt in deze oh zo unfaire maatschappij? Ik kan u vertellen dat als dochter en kleindochter van zelfstandig ondernemers en bedrijfsleiders (OOK de vrouwen, lui) dat het vaak de vrouwen zélf zijn die zichzelf teniet doen, en niet de regelingen of voorkeuren die het bedrijf hen oplegt. Hoe vaak ik mijn moeder of grootvader al niet letterlijk met de handen in het haar heb weten zitten omdat een van hun “topwijven” die tevens hoofd aankoop was het plots “niet meer zag zitten” om weer fulltime aan het werk te gaan . Ik gok dat heel wat andere bedrijven met dezelfde verhalen afkomen. Het is eerder hormonaal dan wiskundig, maar een boel vrouwen verwerpt hun carrière eens ze geworpen hebben. Dat is hun keuze, hun goed recht, en niet een dogma van de oh zo harde bedrijfswereld.

Furieuze firmafeministes scanderen dan voor betere regelingen voor moeders-met-kind op het werk, zoals crèches binnen het bedrijfsgebouw of godbetert een afkolfruimte. Dat laatste verzin ik voor alle duidelijkheid NIET. Ik kan u vertellen, vast-wel-intelligente-vrouwenrechtenverdedigster, dat mijn moeder het perfect gered heeft ZONDER deze faciliteiten, en zo ook vele vrouwen met haar. Je kan mits ambitie en een goed moederhart perfect de taak van bestuurslid als mama uitvoeren. En laat me u even in de kiem smoren: een man zou evenmin moeten thuisblijven van zijn job als een vrouw dat zou moeten, “verfrissende visie van het rollenpatroon” ten spijt. Wie er thuisblijft en hoe de opvoeding geregeld wordt is iets wat onder partners besloten wordt, en niet onderhevig moet zijn aan Flair-theorieën of Yasmine-god hebbe haar ziel-gechant.

Overigens. Dat glazen plafond, allemaal goed en wel, maar eens vrouwen zich erboven bevinden klagen ze dat de mensen onder hen naar hun slipje staren. Ja, in bepaalde wereldjes heeft een vrouw het iets moeilijker om serieus genomen te worden, al zeker niet wanneer zij haar baas na haar uren serieus neemt. Maar dat zou u, ambitieuze amazones van het bedrijfs- en algemene leven, toch niet mogen tegenhouden? We leven in een samenleving waar vrouwen voldoende kansen krijgen dunkt me, en waar het feminisme louter nog als stok achter de deur gebruikt wordt voor secretaresses die zich minder bedeeld voelen. Just my two cents uiteraard.

Het is heerlijk om in deze samenleving tot het vrouwelijke ras te behoren;  en hipstick als ik ben hou ik toch graag vast aan de traditionele waarden. Eerlijk is eerlijk, ik strijk liever mijn vent zijn onderbroeken dan dat ik het gras afrij. Misschien weet ik niet voldoende over het onderwerp maar mij lijkt het dat net DOOR al dat baarmoederhalzige geboehoe van vrouwenorganisaties dat de vrouw weer in een zwakke positie wordt gedwongen.

Lieve feministes, afkeurige beenhaarkweekster, beste single, 
ik ben een van die tuthoela’s die jullie met te veel peper en zout (want jullie zijn waarschijnlijk ook te feministisch om zélf een spatel in de ronde te slaan) op de brandstapel smijten. Ik kijk triest en met knipperende wimpers naar treinconducteurs, en huil om mijn gelijk te krijgen. Ik laat mij liever rijden dan dat ik zelf achter het stuur kruip en op mondelinge examens zijn mijn jurkjes zonodig nog korter. En sinds wanneer maakt het feit dat ik me -zonder een cent op zak – godvergeten pleuris kan drinken op café mij het zwakke, minderbedeelde geslacht?

 En nu jullie weer

bloody hell

30 Dec

ongesteldheid tijdens de examens = janken terwijl je leert over de genocide in Srebrenica onder de Dutchbat in Potocari en de onverschilligheid van Boutros (Boutros!) Ghali. Ik heb nooit gecared om de Balkan en nu dit!

De pot op!

14 Jan

Bij het opstarten van deze blog bleven de “comments” (daarbeneden lieverds) nogal uit, maar de fanmail neemt nog steeds aanzienlijk toe. Meer gelul dan gekut uiteraard, en allemaal hadden ze het idee dat ik een of ander onineembaar fort ben, volledig haar-, kleur- en geurloos, een soort porseleinen pop als het ware.

Vandaag schrijf ik twee vliegen in één klap, ik doorprik de illusie en hang de -bijna letterlijk- vuile was buiten. Wat hieronder immers te lezen staat is niet meer, maar zeker niet minder, dan ’s vrouws smerigste geheim.

Ook wij KAKKEN. Ja, dat leest u goed. Kakken. Met de
K van kont, de
A van anaal, nog een
K voor krampen en eentje voor
K – anjer.
Eeikebah das vies?
Nja.

Deze column en vooral het onderwerp ervan heeft al een te lange weg moeten afleggen. De slokdarm met aangrenzende luchtpijptunnel werd al niet langer als eenrichtingsverkeer bestempeld, want met dank aan alle boulemische alcoholconsumerende soortgenoten (of manwijven die in gezelschap teveel cola hebben gezwolgen) werd boeren min of meer
A (en alle andere letters van het alfabet)-OK gevonden.

Enfin.. Ik begrijp dat het voor een man nog steeds een serieuze schok moet zijn wanneer zijn feeërieke bloem na een romantisch dineetje plots het resultaat van inefficiënte koolhydratenverbranding door de taxi laat schallen, maar u ziet haar er niet minder graag om – wel? In sommige kringen wordt het zelfs als stoer benoemd. “Die van mij is tenminste geen bezeke.” Tot ze haar darminhoud in uw porseleinen schatkist laat glijden.

Ja lui, dat ziet u goed! Met die bruine coryfee tussen onze twee meest malse -doch meest sensuele- vleeshompen doen wij net hetzelfde als jullie, en in dezelfde vormen zoals jullie die onlangs in uw toiletpot hebt gedraaid of zelfs -God Beware- gespoten. Schijten.

Ik snap werkelijk niet hoe jullie stinkende, zwetende holbewoners het alleenrecht tot deponeren van faeces hebben kunnen opeisen. Pire encore, een beetje gêne is vandaag de dag nog wenselijk. Het enkelvoudige gebruiksrecht van onze anus claimen echter gaat me toch ietwat te ver. Ieder diertje zijn pleziertje, maar de ontkenning van de ontlastingsfunctie van het vrijgevochten neukhol is op zn minst gezegd lastig.

Probeer het maar eens, dames, een knoert van een scheet te laten in het bijzijn van uw liefste. Tig mannen zullen het af-, of als het in zijn liefdesnest was, u buiten trappen. Echte Vrouwen doen zoiets niet. Toch?

Natuurlijk hebben wij daar een onfeilbaar slot voor, bespreken wij op café niet onze remsporen, vergelijken wij op scoutskampen niet onze hoop en naar de “grote wc gaan” doen we heus alleen. “Dutch ovens” zijn geen constante op pyamafeestjes en wij delen onze scheten niet in in geluidscategorieën. Maar dat wil niet zeggen dat we daar niet het recht toe hebben, nom de Dieu!

If I just bursted your bubble, I hope it smelled funny.