Tag Archives: Lovage

shizzle for your nipple

25 Jan

Als journaliste in spé is het geen goed idee om het woord shizzle in de mond te nemen. Niet alleen omdat een journaliste in spé vaak een gloeiend heet drankje in haar mond heeft en niemand ondergespetterd wil worden, maar vooral omdat shizzle nu niet bepaald “je dat” is. Het is het prototype slang dat enkel wiggers durven utiliseren, en ik denk dat het zelfs dààr al passé is.

Er hebben dus al heel wat mensen vreemd opgekeken telkens ik en mijn vriendinnen “-izzle” tot een hoogwaardig achtervoegsel bombardeerden. Misschien verloren we er zelfs opdrachten mee. Toch ben ik de Jeanne D’Arc van het niet-voor-de-hand-liggende lexicon. Woorden die je kan proeven, die je huig kietelen en je lippen doen blozen, ik verzamel ze en spreek ze uit. Mijn liefde voor woorden heeft me echter al vaak teleurgesteld. Aardperen zijn immers niet te vreten, Mitsubishi maakt zover ik weet enkel lelijke auto’s en konkelfoezen levert achteraf enkel problemen op. Franjes raken steevast in de knoop , wanneer je stelselmatig je medemens fnuikt beland je in de hel en kemphaantjes hebben blijkbaar gemene sporen.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet ieder meerlettergrijpgraag woord in mijn hart toelaat; er zijn er waar ik een godsgruwelijke hekel aan heb. Een daarvan, en wieweet zelfs de kroonspanner, is “borstlap”. Volgens de Van Dale is een borstlap een beschermend leer tijdens het schermen maar ik associeer het sans doute met een sportbh, nog zoiets waar ik mottig van word. Ik weet niet hoe het daar op borsthoogte bij u zit, maar ik heb toch wel wat hangen. Afijn, hangen, dat is een werkwoord dat ik ten alle tijden wil vermijden als het om mijn borsten gaat. Daarom draagt men sportbh’s, het schijnt. Afgrijselijk lelijke dingen die er alles aan doen opdat uw partner u bij het uitkleden na een fitnessessie gewoon naar de douche laat gaan, het maakt u ongeveer zo aantrekkelijk als de gemiddelde vrouwelijke worstelaar.

Waarom moeten die dingen perse zo lelijk zijn? Turquoize, zwarte of vleeskleurige stukjes acryl met vier-vijf-zes spanlappen over je tepel en schouderbandjes die zelfs onder een tshirt nog vandaan zouden komen. Ik ben compleet pro- alleswatmijnborstenhunstevigheiddoetbehouden, maar ontwerpers mochten wel eens wat meer hun best doen. Zelfs Stella McCartney slaagde er bij Adidas niet in om rondborstige vrouwen wild op en neer te laten springen. Hun gewone BH’s kunnen dat niet aan en er is no way dat ze hun chest of treasures in zulkiteiten zouden hullen.

Meilleurs designers (leestip: dat moet rijmen!); gebruik eens vrouwelijker materialen, maak het een minder opzichtig ergonomisch kledingstuk. Leuk het op met studs, strikjes of stras, maak het vrolijk en laat hem schreeuwen “hey wees blij! Je hebt tenminste iets dat je tegen hangen moet beschermen in vergelijking met Druiventiet van het vierde verdiep”. Pimp my bra, loezen in the sky with diamonds around the neckline, do you think you can bounce, tieten om te zien! Dan, en pas dàn zal ik me inschrijven voor mijn specialiteit: het Olympisch gehakopdetakspringen, wat een goede sportbh vereist.

(aangezien mijn blogpost onsamenhangend gebrackel is krijgt u ook de keuze tussen TWEE nummers!)

of

Advertenties

Write into my arms

7 Dec

Eindelijk heb ik mijn langverwachte brief van Balthazar aangekregen. Ik weet niet wat jullie, maar zulk schrijfsel verdient een handgeschreven bedankbriefje van mijnentwege. Wordt dus ongetwijfeld vervolgd…

Thickfreakness and Sikedness

18 Nov

Schattekes, klasgenoten, beste blogvolger,

Ik weet dat ik u allen een verslagje beloofde van het Black Keys optreden van afgelopen maandag, maar Tom Zonderman was me met zijn recensie in De Standaard voor. C’était vrai; al wie ook maar een fonkel muzieksmaak en een voorliefde voor scheurende gitaren en doorzopen mannenstemmen had was een van de sardientjes die maandagavond schreeuwden for more and mercy in een stampvolle ab. Voor zover vissen kunnen schreeuwen uiteraard.

Ik heb de zes albums maar had de boys nog nooit live gezien, dus d’accord, de hoge verwachtingen waren een voorspel van jewelste, maar desalniettemin slaagden The Black Keys er moeiteloos in mij die avond meermaals tot een orgasme te brengen. Wie beweert dat muziek geen seks is heeft nog nooit een gitaarsolo tot in haar ruggenmerg voelen branden, een basdrum tussen haar benen voelen kloppen en  stijve tepels gekregen van een rauwe ventenvoice. Zelfs op cd is The Black Keys een van die bands (waaronder ik ook The Doors, Queens Of The Stone Age, The Gutter Twins en Joy Division reken) waarop ik zelfs met migraine tussen de lakens zou duiken. U kan zich dan wellicht voorstellen hoe hitsig ik hun live-show waarnam. Concertgangers zijn headbopping-gewijs onder te verdelen in ja-knikkers en nee-schudders en die avond was ik most defo’ een ja-knikker. JA! JA! JAAAAHHH! Afsluiten met I Got Mine (mn ultieme favoriet) was dan ook de clitorale kers op de cake.

Mijn blackberryfoto’s zijn ook redelijk overbodig, want een professioneel fotoverslag vind je hier. Overigens heb ik mijn blackberrykabel niet bij me. Ik kan u nog wel de volledige setlist meegeven, maar die ligt momenteel ergens in een handtas te vermolmen. Morgen meer!

On another note, and not quite there yet is er ook nog Johnny Berlin. Muzikaal komen ze nog niet in de buurt van voorvernoemde bands maar ze maken wel leuke deuntjes. Een paar jaar geleden schreef ik nog over hun debuutcd’tje het volgende:

De intro moet je hen vergeven. De eerste noten klinken namelijk alsof enkele pubers papa’s oude MOOG op zolder hebben gevonden. Afgezaagde synthesizerriedels worden aangevuld met een basgitaar, je voeten beginnen alsnog onbewust mee te tikken op het opkomende ritme. Donkere fluisterende stemmen erbij, nog steeds ietwat cliché, maar daar beweegt je bovenlijf al. En dan plots de zang. “Money smells good”. Je ontwaakt en kijkt verbaasd naar de fabrikanten van deze muziek. Johnny Berlin.

Die verbazing blijft de rest van  “Find what you love and let it kill you” aanhouden. Op deze debuutcd blijkt al snel dat de vier jonge snaken uit het Limburgse Sint-Truiden verdomd goed weten wat muziek maken is; en op diezelfde zolder papa’s oude platen hebben teruggevonden  Ze laten opzwepende keyboardklanken flirten met catchy gitaarriffs en maken zo een pakkende mengelmoes van postrock en indiewave. De hele cd heeft een Joy Division-feel, en ook van the Cure zijn ze niet vies. De melancholie druipt van de teksten, en in combinatie met clubby synths en scherpe gitaarklanken geeft dat het effect dat ook the Killers en Interpol maar wat graag bereiken.  Nee, dit is niet zomaar een bandje dat zich van hun jeugdhuis los wil rukken. 

 

Sinds die cd in 2008 hebben ze niet bijster veel uitgestoken, althans als we hun muzikale producten mogen geloven. Zelf gaan ze prat op hun pro-activiteit, nieuwe songs en een nieuwe drummer. Voorlopig showen ze enkel die laatste al, die cd zit er in februari wellicht in. Vooralsnog kunnen we genieten van hun oude (en na twee jaar nog steeds relevant goede) nummers, met de wetenschap dat ze live even sterk (zoniet sterker) zijn dan op cd. Bref: wie zin heeft in een geweldig aangenaam optredentje samen met uppermiddleclasswhore yours truly, in het geweldigste muziekcafé van België: 22 november, 21h30, Video, Gent. (Of vanavond in De Blauwe Kater, Leuven)

PS: ja de link van mijn blog is een BlackKeys-lyric. Luister er “she said” maar op na. 

Ruby van de Pet-Fermette

8 Dec

Een blogpost die menig lezer zal ontsteld doen staan maar het MOET uit mijn systeem. Zoals al zo vaak vermeld ben ik crazy op dieren. En de Big City Life. Ik zal nooit maar dan ook nooit voor mn zestigste ergens kunnen wonen waar geen Metropolitan Feel heerst. Antwerpen, New York, Parijs, Londen, Barcelona, Berlijn, .. het is me egaal maar het moet bruisen, het moet leven, er moet achter iedere hoek iets te ontdekken vallen. In een volgende blog waarschijnlijk meer over TheCity, momenteel ben ik té opgewonden voor de inleiding netjes te vervolledigen.

Op mijn zestigste ga ik namelijk losbreken! Ik zal een boerderijtje op het engelse platteland behuizen, al dan niet met JM, en er mijn eigen beestenboel inrichten. Alles is al tot in de puntjes geregeld -so unlike us, but we did it anyway.

De toekomstige bewoners:

Een fainting goat genaamd Froderick. Een fainting goat is een geit met een soort afwijking waardoor ze in tijden van stress of angst compleet verstijven en omvallen. Youtubefilmpjes hiervan zijn legio.

Een dikke Vlaamse Reus (dat is een enorm konijn) dat belachelijk tam is en gewoon steevast dik zit te wezen. Hallo Mr Bundles

Twee pugs. Eentje wordt steevast Gerolf (Annemans) genoemd, de andere heet officieel Sparta maar luistert naar de roepnaam Madness. (dit was J’s idee!). Dolletjes om op een landweggetje met de honden te gaan wandelen en een oud koppel tegen te komen die het scharminkel over zn kop aait. “Oh. This is madness?”. Ik denk dat het J vooral te doen is om de “THIS IS SPARTA!” reply.

Sparta/Madness

 

Gerolf

 

Twee Royal Dandy Miniature Pigs. Cristobal wordt de slonzige onhandige lieveling die vaak bang is en waar ik tot in den treure Crystal Ball van Keane voor moet zingen terwijl ik hem in slaap wieg en sus. Percy daarentegen is van een heel ander kaliber, verwaand, arrogant en met smetvrees, deze piggle maakt zijn satijnen strik nooit vuil en slaapt als het even kan het liefst in een martiniglas. Want daar zijn ze wel klein genoeg voor, die miniature pigs.

 

Cristobal

 

Percy

 

Tenslotte ook een stel eenden (waaronder eentje sowieso de naam Patrick draagt) en een sneeuwuiltje op de zolder. Kareltje is zijn naam. Als de weersomstandigheden daar in Engelandio het toelaat neem ik zéker ook een puffin, enkel en alleen maar om de naam. En misschien ook een kat. Maar zeker geen beebies

Fuck beebies!

Worldwide Unicorn Appreciation Society

1 Dec

here’s the LoveCats!

29 Okt

Een babypicture van de twee haarballen die mijn leven beheersen: Mao Micefinder General en Mint Carr

Liefde!

Liefde!!

Oproep

26 Okt

voor zij met Facebook: MAAK JE LID VAN
DEZE GROEP !

Omdat het compleet awesome is, en ik nooit zou ronselen voor iets dat niet awesome is, dus gewoon doen! AWESOME!

Liefde voor woorden

20 Aug

struinen, defenestreren, schabouwlijk, sikkeneurig, lankmoedig, balorig, lubriek, hippen, opluisteren, snuisterijen, kamperfoelie, drentelen, badwater, krioelen, gymzaal, flank, kiekendief, besmuikt, starnakel, horlepiep, raamkozijn, traploper, palaver, bekokstoven, zoetgevooisd, scabreus, kuieren, ramenlapper, trammelant, dwarrelen, lendedoek, kreupelhout, clausule, wanstaltig, gefnuikt, melkander, filistijn, summum, affreus, verfomfaaien, pennevriend, dilettant, koket, allooi, smeerpoets, lanterfanten… en galopperen enkel voor de spelling.

Fuck Yeah

30 Mei

De Waajt Straajps. Onlangs geleerd dat Jack en Meggie met elkaar getrouwd waren -huh?- en ze zo aan hun gedeelde achternaam komen. Niks incest, niks broerzus, gewoon een showbizzzzzcouple. Maar wàt voor een. Denial Twist is waarschijnlijk zelfs niet eens hun beste, maar wel al jaren mijn ultieme favoriet. Heel “Get Behind Me Satan” overigens. Dunken me dat als je ooit je suffe liefje bedriegt om je snoeihard in de reet te laten pakken je het best bij Meneer Hoorndrager Himself moet zijn. Brandend maagzuur moet er dan ongetwijfeld bijgenomen worden.

Geen woorden maar daden und gitaardraden! Geniet ervan en denk aan mij wanneer deze schijf tien jaar later nog steeds snoeihard door uw living knalt.

20 Mei



>