Tag Archives: Ambition

Teenage Wasteland

11 Dec

Vorige week maakte ik mezelf onsterfelijk met de uitspraak dat al wie niet als een jong hertenkalf rondspringt op Blink182 geen ziel heeft. Als je “ho-mo-fiel” had verwacht leef je nog steeds in 1994.

Toch zie ik onder al dan niet hertenkalverige leeftijdsgenoten nog steeds veel ziellozen door de straten van menig studentenstad zweven. Ze hebben geen doel, geen drijfveer, geen passie. Ze “studeren maar wat” omdat dat tegenwoordig de normale gang van zaken is en kosten hun ouders en de maatschappij handenvol geld in plaats van eraan bij te dragen. Want oh nee, deze wezens gaan zelden tot nooit naar de les en falen op ieder examen. Hun inzet is nihil en hun punten evenaren dat. Ik geloof best dat niet iedereen gemaakt is om te studeren, uiteraard niet. Er is niets mis met mensen die na het middelbaar tally-ho zeggen aan het complete onderwijssysteem en zelf hun boontjes gaan doppen. Er zijn bovendien heel wat dromen die geen studies vereisen, en een kniesoor die daarop zou neerkijken.

Wat mijn petje (en dit seizoen moet dat een borsalino zijn) te boven gaat is dat zo weinig jonge mensen nog durven vechten voor hun dromen, hoe onrealistisch die ook mogen zijn. Wil je rockgitarist worden? Sluit je dan zeven uur per dag op in je repetitiekot en speel tot je vingers bloeden. CEO worden van een groot bedrijf? Loop stages en doe ervaring op. Reis je liever de wereld rond? Werk jezelf een jaar uit de naad, spaar al je geld en vertrék. Je werk in een kunstgallerij, een leven als F1-piloot, een eigen webshop: alors on travaille!

In plaats daarvan zittten deze ongewervelden een beetje op hun kot en op café te mokken en schreeuwen ze hoe alternatief ze zijn. “Ik pas niet in deze maatschappij!” Très bien mes chères, maar moet je daarom diezelfde maatschappij geld kosten omdat jij nog niet hebt bedacht wat je met je leven wil doen?

Vandaar ook even mijn Get A Life 101:

Liefste leegloper, parasiet van de maatschappij, “student”, trieste Forever Youngster,

U hebt ongetwijfeld een bepaalde droom. Wellicht zelfs een talent dat u verder wil ontwikkelen? Ga ervoor! Stop met aanmodderen! Schud uzelf eens door elkaar! Alles of niets! Nog! Meer! Uitroeptekens!

Niemand wil immers later aan zijn/haar kinderen moeten uitleggen dat “de papa/de mama altijd slechtgezind is” omdat hij/zij gewoon de cojones niet had om een van zijn dromen waar te maken. Als is het De Beste Appeltaart Van Het Dorp leren bakken.

Aangezien u waarschijnlijk naar goede gewoonte toch niet zal leren voor uw examens kan u beter hier eens over nadenken.

Minachtend verblijf ik,

FPR met een doel.


Wat een mooie droom had Pete Townshend toch!
Advertenties

Met de wijven niks als last.

11 Nov

Radiozender Studio Brussel schalt vandaag  uit uw boxen met het toch wel unieke concept Studio Brusselle, een dag waarop enkel vrouwelijke presentatoren en “vrouwelijke bands” te horen zullen zijn.  Aanleiding hiervoor is “vrouwendag”, een geheel smaak’loze en overbodige “feestdag” die al even smakeloos valt op Wapenstilstand, terwijl het in de rest van de wereld op 8 november gevierd wordt. Tant pis, los van alles zijn de vrouwelijke stubru-presentatoren top, en er zijn toch enkele van mijn muzikale helden van een vagina bedeeld. Denken we bijvoorbeeld aan Stevie Nicks, Karen O, Nico, Cyndi Lauper, Debbie Harry, Diana Ross, Kim Deal, Billie Holiday, Laura_marie Carter en Brodie Dalle. Ik ben echter niet te vinden aan al dat “meisjes-aan-de-top” gescandeer.  

Ik weet dat heel wat mensen waaronder klasgenoten hun staafmixer naar mn hoofd zullen smijten, maar is al dat feministische gezemel niet wat voorbijgestreefd? Is het werkelijk zo dat een vrouw minder bedeeld wordt in deze oh zo unfaire maatschappij? Ik kan u vertellen dat als dochter en kleindochter van zelfstandig ondernemers en bedrijfsleiders (OOK de vrouwen, lui) dat het vaak de vrouwen zélf zijn die zichzelf teniet doen, en niet de regelingen of voorkeuren die het bedrijf hen oplegt. Hoe vaak ik mijn moeder of grootvader al niet letterlijk met de handen in het haar heb weten zitten omdat een van hun “topwijven” die tevens hoofd aankoop was het plots “niet meer zag zitten” om weer fulltime aan het werk te gaan . Ik gok dat heel wat andere bedrijven met dezelfde verhalen afkomen. Het is eerder hormonaal dan wiskundig, maar een boel vrouwen verwerpt hun carrière eens ze geworpen hebben. Dat is hun keuze, hun goed recht, en niet een dogma van de oh zo harde bedrijfswereld.

Furieuze firmafeministes scanderen dan voor betere regelingen voor moeders-met-kind op het werk, zoals crèches binnen het bedrijfsgebouw of godbetert een afkolfruimte. Dat laatste verzin ik voor alle duidelijkheid NIET. Ik kan u vertellen, vast-wel-intelligente-vrouwenrechtenverdedigster, dat mijn moeder het perfect gered heeft ZONDER deze faciliteiten, en zo ook vele vrouwen met haar. Je kan mits ambitie en een goed moederhart perfect de taak van bestuurslid als mama uitvoeren. En laat me u even in de kiem smoren: een man zou evenmin moeten thuisblijven van zijn job als een vrouw dat zou moeten, “verfrissende visie van het rollenpatroon” ten spijt. Wie er thuisblijft en hoe de opvoeding geregeld wordt is iets wat onder partners besloten wordt, en niet onderhevig moet zijn aan Flair-theorieën of Yasmine-god hebbe haar ziel-gechant.

Overigens. Dat glazen plafond, allemaal goed en wel, maar eens vrouwen zich erboven bevinden klagen ze dat de mensen onder hen naar hun slipje staren. Ja, in bepaalde wereldjes heeft een vrouw het iets moeilijker om serieus genomen te worden, al zeker niet wanneer zij haar baas na haar uren serieus neemt. Maar dat zou u, ambitieuze amazones van het bedrijfs- en algemene leven, toch niet mogen tegenhouden? We leven in een samenleving waar vrouwen voldoende kansen krijgen dunkt me, en waar het feminisme louter nog als stok achter de deur gebruikt wordt voor secretaresses die zich minder bedeeld voelen. Just my two cents uiteraard.

Het is heerlijk om in deze samenleving tot het vrouwelijke ras te behoren;  en hipstick als ik ben hou ik toch graag vast aan de traditionele waarden. Eerlijk is eerlijk, ik strijk liever mijn vent zijn onderbroeken dan dat ik het gras afrij. Misschien weet ik niet voldoende over het onderwerp maar mij lijkt het dat net DOOR al dat baarmoederhalzige geboehoe van vrouwenorganisaties dat de vrouw weer in een zwakke positie wordt gedwongen.

Lieve feministes, afkeurige beenhaarkweekster, beste single, 
ik ben een van die tuthoela’s die jullie met te veel peper en zout (want jullie zijn waarschijnlijk ook te feministisch om zélf een spatel in de ronde te slaan) op de brandstapel smijten. Ik kijk triest en met knipperende wimpers naar treinconducteurs, en huil om mijn gelijk te krijgen. Ik laat mij liever rijden dan dat ik zelf achter het stuur kruip en op mondelinge examens zijn mijn jurkjes zonodig nog korter. En sinds wanneer maakt het feit dat ik me -zonder een cent op zak – godvergeten pleuris kan drinken op café mij het zwakke, minderbedeelde geslacht?

 En nu jullie weer