Archief | december, 2009

bloody hell

30 Dec

ongesteldheid tijdens de examens = janken terwijl je leert over de genocide in Srebrenica onder de Dutchbat in Potocari en de onverschilligheid van Boutros (Boutros!) Ghali. Ik heb nooit gecared om de Balkan en nu dit!

Geronimo!

30 Dec

Pretty people!

Na mezelf te verkneukelen op een caramelkleurige Audrey-Hepburndress in stevig katoen voor de lente-slash-freelancerforfashionmagazinelook van (laat ons hopen: See By Chloë!) en wat bezorgd te kijken naar de video’s van de voorbije modeweken heb ik eindelijk de eeuwige liefde herontdekt. Fuck parelmoer en staalblauw, kleuren die van iedereen een averechtse muzieklerares op leeftijd maken! Liefde voor Geronimo! (http://www.geronimocollection.com/) Dat het verdomme maar snel zomer wordt! 

Een dartele knoop in mn maag, hun collectie op mn netvlies en hersenen die schreeuwen WANT WANT WANT! Eerder al mogen ervaren bij het aanschouwen van collecties van Alexander McQueen, Paul&Joe, Chloë, Chanel, Luella Bartley, Marc Jacobs en Philip Lim.

Kalverblij word ik ervan, perfect ontworpen, fraai gesneden en perfect in elkaar gezette kledingstukken. Al heb ik zelf verre van het perfecte lijf, ik kan compleet dol van verrukking zijn wanneer ik mijn meer langbenige minder beboezemde vriendinnen in een perfecte outfit uit een pashokje kan zien komen. Mode is meer dan kleding. Mode vereeuwigt zich, is iedere keer vertekend en verankert zich zonder gène in het dagelijks leven zodat zelfs in prefabwinkels als “WE” en “C&A” onbewust aan fashion gedaan wordt. Meryl Streep legt het eigenlijk wonderwel uit in “de film met de mooiste lieslaarzen ooit in zijn begingeneriek”: The Devil Wears Prada

Miranda Priestly: [Miranda and some assistants are deciding between two similar belts for an outfit. Andy sniggers because she thinks they look exactly the same] Something funny? 
Andy Sachs: No, no, nothing. Y’know, it’s just that both those belts look exactly the same to me. Y’know, I’m still learning about all this stuff. 
Miranda Priestly: This… ‘stuff’? Oh… ok. I see, you think this has nothing to do with you. You go to your closet and you select out, oh I don’t know, that lumpy blue sweater, for instance, because you’re trying to tell the world that you take yourself too seriously to care about what you put on your back. But what you don’t know is that that sweater is not just blue, it’s not turquoise, it’s not lapis, it’s actually cerulean. You’re also blithely unaware of the fact that in 2002, Oscar De La Renta did a collection of cerulean gowns. And then I think it was Yves St Laurent, wasn’t it, who showed cerulean military jackets? I think we need a jacket here. And then cerulean quickly showed up in the collections of 8 different designers. Then it filtered down through the department stores and then trickled on down into some tragic casual corner where you, no doubt, fished it out of some clearance bin. However, that blue represents millions of dollars and countless jobs and so it’s sort of comical how you think that you’ve made a choice that exempts you from the fashion industry when, in fact, you’re wearing the sweater that was selected for you by the people in this room. From a pile of stuff. 

ik wil nog even toevoegen aan deze opmerking dat het er anno 2009 bijna volledig anders aan toegaat. Natuurlijk niet met mode-iconen zoals bovenstaanden, maar met ietwat kleinere, individuele ontwerpers die wel mochten showen op de Fashion weken maar geen eigendom zijn van Gucci Group, LVMH of Club 21, en dus de productie van hun kleding zelf moeten regelen. Zij hebben vaak niet genoeg middelen om alles op tijd in de winkels te hebben, en vaak is het zo dat de pronkstukken van hun collectie al gekopieerd zijn door ketens als NEWLOOK en TOPSHOP (met immense ateliers in Polen, Portugal en China) nog vòòr de ontwerper de echte stukken gepricetagged heeft. Triest? Je sais. Maar een kennersoog van 23 lentes sport zo wel koopjes koopjes koopjes! 

Daarnaast zijn er uiteraard ook nog de fashionmagazines. Niet dat ik ooit bij eentje van werkelijk hoogstaand niveau heb gewerkt (dat hebben we niet eens in België, een trieste zaak waar ik later nog wel op terugkom) maar ik heb wel gezien hoeveel invloed ze hebben. Zo heb ik ooit eens de styling voor een fotoshoot voor een niet nader genoemde dure winkel gedaan, en had er een slecht verkopende handtas van Christophe Coppens ingestoken. Nu zal je denken: Coppens? Die man scoort de ene hit na de andere en je zal overschot van gelijk hebben, maar die tas ging gewoon NIET over de toonbank. Tot ons nummer in de rekken lag. Een belachelijk hautain fashionistatrutje had bij het maken van deze opmerking wellicht haar vernuftig neusje opgehaald en gelachen om de beïnvloedbaarheid van het plebs, maar in feite draaien wij allemaal mee in deze geschifte mallemolen van wat in&uit is. 

Hoe het zit met stijliconen, daar ben ik nog niet uit. Daarover getikt: het mijne is al enkele jaren de geweldig coole kantje-affe rockchick Alexa Chun, feel free to comment yours! 

Mensen! ik ben werkelijk te opgewonden om hier iets fatsoenlijks van te maken, ik heb VOOR de winter volledig voorbij is tonnen geld te verdienen of een verdienstelijke ripoff van deze beauty te vinden!

Diane von Furstenberg's multicolored box-style wool-blend checked coat with cropped sleeves

Can you still follow?

30 Dec

http://twitter.com/FakePlasticRuby  folks!

falalalalaah lalaah Ka-Ching!

24 Dec

Op 25 december heeft aller Make Up Club weer een formidastisch feestje gepland om de gevulde kalkoen en slecht bevallen kerstcadeaus à la Tommy Hilfigerparfum te verteren! Op deze X-masspecial treden onder andere stubru’s kersvers lieveling’tje Kaptain Korsakov en Mentology aan.

De reden voor deze blogpost is echter de DJ-set van Wallace Vanborn. Nu kan ik me niet veel voorstellen bij het draaitafelkunnen van dit geweldige drietal, maar eens ik ze een dik jaar geleden eerst op een rommelig concertje in Het Krawietelke, en later op een showcase in de Charlatan aan het werk zag werd ik smoorverliefd. Dit is wat ik toen over hen schreef:

Gent bleek al langer een baarmoeder voor goede muziek, en dat is met Wallace Vanborn niet anders gebleken. Deze driekoppige rockdraak werd in 2005 opgericht en doet sindsdien menig café en zopas ook de Londense Scala daveren, waar ze ons land vertegenwoordigden in de Global Battle of the Bands. WB sleepte daar geen prijzen in de wacht, maar kreeg wel een pluim van de jury voor zijn rauwe opzwepende songs en ongelofelijk virtuoze drumsolo’s.

Wallace Vanborn maakt goed waar menig rock’n rollband tekort schiet. Niet alleen is het ritme aanstekelijk, de gitaarriffs- o allerliefste cliché- onversneden en de zanglijn net genoeg doorzopen, het vormt ook nog een goed geheel. Die volle sound bleek tevens een van hun pluspunten tijdens de Puur Belgisch- wedstrijd op JimTV, die ze moeiteloos wonnen. Dit leverde hun faam en de hele meute krijsende fans op die de Charlatan bevolkten en gelukkig net niet boven de snerpende gitaarklanken uitkwamen. Het enige minpunt: ze hebben misschien net iets té veel naar Josh Homme en companen geluisterd, want af en toe klinken ze wel bijzonder Kyuss-ripoff. De setup zit goed, nu nog een eigen gezicht en België heeft er een klepper van jewelste bij.


Dit is niet het moment om te ginnegappen over mijn optredenlogboek (ik hield dat effectief bij) maar om net als ik supermegaSIKED° te zijn voor de 25e! 

°(c) copyrighted by AV&co 

feesjesfeesboek: http://www.facebook.com/event.php?eid=231148452274&index=1

vandaag vroeg Ruby zich af..

17 Dec

Waarom alle kalveren zo gek werden van vreugde bij het aanschouwen van die smerige dikke sneeuwlaag vanochtend? Werkelijk, ik spendeerde mijn dag met vloekend en boos uit het raam staren terwijl iedere minkukkel op zijn gat gleed in het drassige schouwspel dat “winterpret” moet voorstellen. Ik weet niet wat er zo geweldig is aan een spekgladde ondergrond en sneeuw waar je niet op kan snowboarden en die na een enkele dag al is ge-Extreme-make-overd in een bruine brij. Het ergst van al zijn de strooidiensten die bloednodig zijn om deze chaos een beetje onder controle te houden. Ze maken verschruwelijk veel lawaai, spuwen uit hun raam, en het zoute water dat ze creëren maakt onsterfelijke witte kringen op mijn eerder genoemde dure leren laarzen. Bovendien leent dit weer zich absoluut niet tot hakkendragen waardoor ik de komende twee dagen op mn Uggs als een kerstvrouwtje door het leven zal moeten. Als ik al buitenkom that is. Bij deze wens ik iedereen muilkorf en een warm bed voor vannacht.


by the waykens: een BJ voor iemand die mij momenteel komt onderstoppen, me morgenochtend wakkermaakt met verse broodpudding en het hoofd van ieder praesidiumlid van Gent en omstreken op de vloer. Vannacht is het immers kristalnacht, het excuus voor iedere lamlendige student om zich een paar hersencellen minder te zuipen en ranzig veel lawaai te maken. Sodom en Gomorra waren er niets bij. Slotresolutie: als ik morgen uitglijd op een plasje bevroren kots of mijn raam gesnowballed wordt  ben ik echt klaar met de winter.


Grasmannetjes!

16 Dec

Logica: met ijzig koud snertweer kom je niet buiten. Niemand niet. Amigos non plus. Wanneer je al je teennagels in luipaardmotief hebt gelakt, àlle afleveringen van Gossip Girl, The Hills en Jersey Shore voor de derde maal hebt bekeken, alle nummers in je iTunes nu een uitvoerder bij artist hebben staan en je uit pure afgunst drie gaten in je muur hebt gestampt na het bekijken van foto’s van Alexa Chung met Alex Turner rest er je niet veel meer. Je sterft van verveling, je speurt je neus af naar een ontsnapte mee-eter, je jaagt je telefoonrekening de hoogte  en staart  mistroostig uit het raam, denkende dat je een of andere ravissante blondine bent met junkbeenderen waarmee je iemand dood kan meppen, opgesloten in een bordeel te Minsk. 

Neen. 

Love me: TIJDVERDRIJF! 

Dit heb je nodig:
# panty (géén wolford, niet meer dan 40% opaque, geen kanten en geen kleurtjes want dat is spuuglelijk. Vul dus gewoon zo’n footie in huidskleur naar de haaien.)
# graszaad
# zaagsel
# elastiekje
# plakoogjes
# andere pimpshizzle zoals bvb chenile
# kom water

Knip een stuk uit een panty van ongeveer 30 cm. Leg aan één kant een knoop en keer ‘m binnenstebuiten. Doe er een handvol graszaad in en vul ‘m verder op met zaagsel. Dan weer een knoop. Vervolgens knijp je een neusje naar buiten en doe je hier een elastiekje om. Leg het hoofje in een kom water tot-ie door- en doornat is. Daarna kun je het hoofd rechtop op een (planten)schoteltje zetten. Zorg ervoor dat de neus op de goede plek zit en de graszaden bovenin.

Daarna kun je het mannetje een gezichtje geven met plakoogjes en een brilletje van chenille. Of whatev. Elke dag moet je je gesprekspartner in spé water geven en na een paar weken heeft hij grashaar! (wordt niet té opgewonden) Wanneer zijn/haar hairdo te wild dan kun je het – net als een echte kapper – even bijknippen. Froe’s zijn jammergenoeg onmogelijk, but it’s trollnostalgy all over again!! 

 

en fuck leesbaarheid, zinsconstructies, slapen, originaliteit en de glimlach op het gezicht van de lezer. Jammer dat mn rug redelijk kort is, want er kon nog meer op.

creamed over this shirt

14 Dec

 

Ik bezit de rechten van deze foto niet. Ik ken noch de DJ noch de fotograaf maar heb dikke tieten dus mag ik alles!

 

coolste t-shirt om als band/dj te dragen imho. Een sneer naar cocaïneafhankelijke creativiteit? Of zouden backstage werkelijk de gevraagde lijntjes klaarliggen? De kenners zagen bovendien al dat ’t naar analogie gemaakt is met het shirt dat Eric Clapton droeg tijdens The Oakland Coliseum in California in 1978. Op deze überstrüdelbekende foto droeg ie het echter in zwartwit, en niet zoals op deze foto in witzwart, een combo die ik persoonlijk geslaagder vind. Easy cheapy selfmade met dank aan H&M en Veritas lijkt me. Aanhangers van de zwartwitte versie kunnen altijd terecht bij Wornby

Dit merk brengt legendarische kledingstukken van rockhelden weer tot leven, zijn volledig in orde met copyrights én produceren t-shirts met een unieke vintage feel. Best nog pricy, maar als je een niet al te bekende neemt (dus niet komen aanzetten met “who the fuck is mick jagger” op je buik lui) is ie zn geld dubbel en dik waard. Te koop op het wereldwijde winkelcentrum of bij Urban Outfitters!

als uitsmijter nog een lekker korrelig piece of clapton


** Geen idee of het BBC live album van The Mission “No Snow, No Show (For The Eskimo)” dat in de jaren negentig vrijgegeven werd hierop gebaseerd is. Zij die hier meer over weten: feel free to comment!


Overheard in NewYork..

12 Dec

Portly young woman browsing dress for herself, nonchalantly: “Oh, this is cute, but too bad it doesn’t come in fat-ass-bitch size.

we used to vacation

12 Dec

Skivakantie. Wintersport. “Spring Break”. Het is voor mij alweer twee jaar geleden. Nochtans was ik vroeger een fervent skieër en snowboarder. Ongeveer drie keer per jaar gingen we, eerst en famille en later met een of andere vermaledijde jongerenorganisatie die ervoor gezorgd heeft dat mijn vriendinnen nog steeds ogen als schoteltjes trekken wanneer we het hebben over “de leeftijd waarop jij je eerste…” –gesprekken voeren. Bref, ze waren “plezant”, die vakanties.

Een drietal jaar geleden echter kwam ik bij het snowboarden ongelukkig ten val en brak ik drie wervels in mijn rug, recht tussen mijn schouderbladen. Nu denkt de sensatiebeluste trut in u waarschijnlijk: dolletjes, er is niets dramatischers dan gerepatrieerd worden met een helicopter maar niets van dat alles peepz. Aangezien snowboarders de gewoonte hebben om gewoon lui op hun gat te liggen in het midden van een traversé duurde het vooreerst een goed halfuur eer iemand stopte om mij te helpen en de hulpdiensten te bellen. Bovendien was ik, moedig, jong en onverschrokken, hors piste gevallen, en daar komt de verzekering niet voor tussen. Geen idee wie ervaring heeft met helicoptervluchten (bij deze; vraag ajb mijn gsmnummer want rijke vrienden kan je nooit genoeg hebben), maar zoiets zou walgelijk duur  geweest zijn. Daarenboven herkende de man van de skipisteambulance –of wat het ook zij- in mijn oversized zonnebril en roze skibroek een dramaqueen pur sang, en bond me dus doodleuk op zijn sleetje.

Ik zag niets, ik hoorde niets, was volledig ingepakt maar gilde het uit van de pijn toen de ambufrère met mij in zijn verplichte kielzog over de skipistes richting de ehbo zoefde. Door deze held op latten zijn die gebroken wervels ook nog eens verschoven en heeft het kraakbeen dat tussen iedere wervel zit plaatsgemaakt voor een immens zuigende leegte die ervoor zorgt dat ik bij iedere studeersessie, na ieder optreden en bij iedere verkeersheuvel in elkaar krimp van de pijn. Er is niets aan te doen, en uiteindelijk leer je leven met constante pijn, maar het doet mn  smoel wel in een grimas trekken wanneer klasgenootjes hun –vast wel- pijnlijke rug masseren na het studeren en klagen over pijn. Suck this bitch!

Ik wijk wederom af, merk ik. Een toonbeeld van pretentie, de aannemelijkheid dat jullie allen geïnteresseerd zouden zijn in wat ik allemaal te vertellen heb. Een percentage van jullie heeft bovenstaande waarschijnlijk ook al op café gehoord dus zo bijster boeiend blog ik niet.  Bon, na mijn herstel heb ik enkele weken in Frankrijk voor Sportura gewerkt. Vereisten: weinig slaap nodig hebben, veel drank kunnen verzetten, sociaal zijn en een skigebied op je bijna duimpje kennen. Ik was reisleidster slash snowboardmonitrice slash animatrice slash barvrouw en verder weid ik niet verder uit over deze periode in mijn leven. Laat ons het erop houden dat ieder cliché waar is.

            

 

Dit jaar ga ik voor het eerst terug op mijnen aleenen. ’t Is te zeggen: met een bende jongelingen die gelukkig niet door verplichte organisatie en een merknaam bij elkaar geplaatst zijn. Een griet die ik ken van mijn bachelorjaren heeft blijkbaar een chalet ergens in La Douce France (wat zei ik ook weer over rijke vrienden?) en samen met een stuk of 8 man vertoeven we in haar immenske blokhut na de examens voor een dolfijn weekje winterplezier. Naast een knagende angst hoe het ondertussen met mijn skills gesteld staat word ik ook voor vestimentaire troubles geplaatst.

Ik ben ab-so-luut een kleedjesmens. Ik draag niets anders dan jurkjes, oversized tshirts met opaque panties en of leggings. Het zal al veel zijn als ik het afgelopen jaar 2-3-4 feestjes in mn skinny jeans heb afgeschuimd. Héél erg veel. Aangezien ik niet de hele vakantie in snoezige joggingsbroeken kan ronddribbelen voelde ik me verplicht mijn bovenvermeld paar pantalons nog eens aan te hijsen. Succesvolle operatie, overwinning numero uno. Het is echter voor een wel-overdachte reden dat ik geen broeken meer draag: ik stà er gewoon niet mee. Het is walgo, vreselijk, de-ne-pas-faire!  Gezegend met een paar heupen waarlangs een vijfling zich comfortabel een weg naar buiten zou weten te graaien zijn A-lijntjes nu eenmaal het elegantst. En elegantie, ravisante readers, is troef. Misschien besluit ik te investeren in een paar laarzen zonder hak, met stevige rubberen zool om de sneeuw en ijzel te trotseren. En een paar extra joggingbroeken. Want ik wil immer en altijd mijzelf blijven. Dat ik er door die beslissing ook niet uitzie als een in folie gewikkelde hansworst is mooi meegenomen.

PS: vanaf maandag begint het te vriezen! 

ijzige groetjes en een Culleneske kus van Ruby the Red Nosed Reigndeer.


dierennieuws

11 Dec
———————————————————————————————————————————–

Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael

Vrijdag 11 December 2009
(Belga) Leeuwin Koyla heeft woensdag in Planckendael totaal onverwacht haar drie welpen doodgebeten. Dat laat Ilse Segers, woordvoerster van het dierenpark in Muizen en de Antwerpse Zoo, vrijdag weten.
Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael
“De welpjes waren net geen acht weken oud”, vertelt Segers. “Na een noodzakelijk inenting tegen de kattenziekte besloot de moeder om haar jongen te doden. Naar het waarom blijft het voorlopig gissen. We hebben exact dezelfde procedure toegepast als bij haar vorige nest, dat wel succesvol opgroeide. Wetenschappers trachten nu te achterhalen wat precies de drastische reactie bij Koyla uitlokte.” “Dit is bijzonder jammer, zowel voor Planckendael als voor het kweekprogramma. De Indische leeuw is een met uitsterven bedreigde diersoort, waarvan er nog maar enkele honderden in het wild leven. Niettemin blijven we Koyla ook in de toekomst inzetten voor ons kweekprogramma.” Na dit incident telt Planckendael nog drie Indische leeuwen: twee vrouwtjes en een mannetje. (DES)
————————————————————————————————————————————

you really fucked it up this time, didn’t you my dear?