Tag Archives: Traveling

Trade in your hours for a handful of dimes

1 Mei

Ik wou dat ik jarig was. Niet omdat ik persé nog ouder wil worden, aangezien ik iedere dag zie als een stap dichter bij hangtieten en een hoorapparaat. Ik ben waarschijnlijk het enige vrouwmens dat in de fitness aan borstspiertoestellen hangt, enkel maar om haar loezen niet te verloederen. Nee, ik wou dat vandaag mijn verjaardag was omdat ik dan tenminste iets aan mijn fahKing dag had gehad.

Afgezien van een stampende hoofdpijn boven mn rechteroog, de voorbode van een migraine die zich als een gigantisch paarse voorbinddildo met zeven roterende koppen door je hersenpan boort, en een kloppende pijn in mn pinkscheur is er vandaag niets noemenswaardigs te melden. Ik heb een paper te schrijven over het gebruik van social media in de Gazastrook, en hoe de PR-battle daar de naam citizen journalism oneer aandoet. Ik heb een reportage over gehoorschade te visualiseren. Ik heb een stuk of negenentwintigduizend onderbroekjes te wassen. Ik heb een vijftal kilometer te rennen. Ik heb katten te verwennen. Ik heb een aankomend examen franse taalbeheersing voor te bereiden. Ik heb iedere vorm van koolhydraten uit mn keelholte te weren en ik heb ettelijke curverbakken vol te janken, of op zn minst een beetje snikken met Bon Iver, Elvis Costello of Connor Oberst op de achtergrond. Maar al dat gaat weer aan mn neusje voorbij.  Sturm und Drang noemen ze het

Eens per maand krijg ik het op mn welige heupen. Dan moet er IETS gebeuren, dan wil ik weg. Alcohol, rock’n roll en menig bedpartner ten spijt blijft mn ziel rusteloos en zit ik met mn kop al ergens ver weg van dit druilerige apenland waar een regering valt over een strook kieskring van 11OO vierkante kilometer. (even”groot” als het Ijselmeer of Upulo, een Samoa eiland)  
Zo solliciteerde ik voor een zomerstage bij een Londen’s magazine, heb ik de mogelijkheid om een maandje in Bulgarije een strandbar mee te runnen en zit het concept ROAD TRIP nog steeds in het achterhoofd van mijn halve vriendenkring. Iedereen is strontjaloers op de geweldige ride die ik en de immer fantastische DNCL twee jaar geleden ondernamen. . Een overgroot cliché, maar welle met een camper van de surfstranden van California naar Sacramento, door de woestijnen naar LA en Las Vegas om te eindigen in San Fransisco: het einde. Bij deze: J IK WIL TERUG MET JOU VOOR DE WHISKEY A GO GO STAAN EN FIVE TO ONE ZINGEN.

Deze zomer, lieve schatten, wordt echter een evengroot schpijtfestijn als de laatste bijeenkomst van de CM-jeugdkampen begeleiders. Véél te warm, véél te veel herexamens (voorlopig al drie) en véél te weinig geld omdat ik niet enkel een scheur in mn pink maar ook een gat in mn hand heb. Afgezien van een paar shoppingtrips naar Londen, een weekje examensafkicken in Malaga en enkele daagjes Parijs ik nog niets heb ondernomen. Bij deze: iedereen die mij een dezer dagen, en liever gisteren dan morgen wil meenemen naar Petra, Kopenhagen, Tokyo of Stockholm: take me!

Take me hard.

Travel Map
I’ve been to 60 cities in 19 countries
Africa
Morocco: Marrakech
Tunisia: Tunis
Asia
Turkey: Antalya
Turkey: Istanbul
Turkey: Izmir
Europe
Austria: Vienna
Belgium: Antwerpen
Belgium: Bruges
Belgium: Brussels
Belgium: Gent
Belgium: Knokke
Czech Republic: Prague
France: Lyon
France: Nice
France: Paris
Germany: Berlin
Greece: Athens
Greece: Delphi
Greece: Nafplion
Greece: Paros
Hungary: Budapest
Italy: Como
Italy: Florence
Italy: Genova
Italy: Lucca
Italy: Milano
Italy: Montalcino
Italy: Napoli
Italy: Palermo
Italy: Parma
Italy: Perugia
Italy: Rome
Italy: Siena
Italy: Spoleto
Italy: Venice
Luxembourg: Luxembourg
Monaco: Monaco
Netherlands: Amsterdam
Netherlands: Breda
Portugal: Lisboa
Spain: Barcelona
Spain: Bilbao
Spain: Granada
Spain: Madrid
Spain: Valencia
Switzerland: Zurich
United Kingdom: Cambridge
United Kingdom: Leeds
United Kingdom: Liverpool
United Kingdom: London
United Kingdom: Oxford
North America
United States: Las Vegas
United States: Los Angeles
United States: New York
United States: Sacramento
United States: San Francisco
United States: Santa Monica
United States: Stockton
United States: Yosemite Lakes Park
Advertenties

THINGS I LEARNED IN PARIS

27 Apr
  •   ik kan meer en beter rode wijn zuipen dan de Parisiens die zich vooral tegoed deden aan vodka-orangeadekens. Parce-que homosexualité est gai!
  • de langs houdbare red lipstick koop je niet bij MAC maar gewoon in de supermarkt
  • ook YSL viert Pasen
  • nazi is the new Chanel 
  • je vindt er tweedehands burberytrenchies aan negentig euro
  • de bibliotheekboeken die je er in parken en op parkeermeters ziet liggen zijn niet vergeten, het is een statement. LEES MEER. (als freak kan ik je dan enkel maar: La vie: mode d’emploi van George Perec aanraden, een kanon van over de duizend pagina’s maar lifechanging!)
  • mensen kunnen naar pugs ruiken.
  • Mexicaans worstelen is in: prediction of the masks in stores soon!
  • Toeristen zijn blijkbaar nog steeds willing een uur te wachten en vijftig euro te betalen voor een dude die hen al tekenend op hun mankementen wijst. Wanneer ik zoiets gratis wil doen is er colère.
  • Fransozen zijn /b/tards
  • Skateboarden is fysica
  • Het is allesbehalve slecht gesteld met mijn frans. Parijzenaren geven geen hol om genusfouten mijnheer Vandermeulen
  •  Auteur Jean-Bernard Pouy gebruikt tandpasta voor gevoelige tanden
  • Johnny Halliday = legend
  • Op free podia komt ook in Parijs werkelijk allerlei crap af
  • Shotjes zijn voordeliger dan bier
  • Palais de Tokyo heeft niets te maken met Japan
  • De zin “one art please” wordt niet op gelach onthaald in museumshops
  • Skyfishing is possible
  • Bij problemen: pijp de macbook
  • De schoen van Muntazer Al-Zaïdi  die Bush’s hoofd rakelings voorbijscheerde is kunst volgens Laith Al-Amiri en de curatoren van PERGOLA. 
  • Fashion is Von Trapp
  • Tout le monde voulait notre zizi, oui oui oui oui
  • Léonard is een gastvrije topkerel

we used to vacation

12 Dec

Skivakantie. Wintersport. “Spring Break”. Het is voor mij alweer twee jaar geleden. Nochtans was ik vroeger een fervent skieër en snowboarder. Ongeveer drie keer per jaar gingen we, eerst en famille en later met een of andere vermaledijde jongerenorganisatie die ervoor gezorgd heeft dat mijn vriendinnen nog steeds ogen als schoteltjes trekken wanneer we het hebben over “de leeftijd waarop jij je eerste…” –gesprekken voeren. Bref, ze waren “plezant”, die vakanties.

Een drietal jaar geleden echter kwam ik bij het snowboarden ongelukkig ten val en brak ik drie wervels in mijn rug, recht tussen mijn schouderbladen. Nu denkt de sensatiebeluste trut in u waarschijnlijk: dolletjes, er is niets dramatischers dan gerepatrieerd worden met een helicopter maar niets van dat alles peepz. Aangezien snowboarders de gewoonte hebben om gewoon lui op hun gat te liggen in het midden van een traversé duurde het vooreerst een goed halfuur eer iemand stopte om mij te helpen en de hulpdiensten te bellen. Bovendien was ik, moedig, jong en onverschrokken, hors piste gevallen, en daar komt de verzekering niet voor tussen. Geen idee wie ervaring heeft met helicoptervluchten (bij deze; vraag ajb mijn gsmnummer want rijke vrienden kan je nooit genoeg hebben), maar zoiets zou walgelijk duur  geweest zijn. Daarenboven herkende de man van de skipisteambulance –of wat het ook zij- in mijn oversized zonnebril en roze skibroek een dramaqueen pur sang, en bond me dus doodleuk op zijn sleetje.

Ik zag niets, ik hoorde niets, was volledig ingepakt maar gilde het uit van de pijn toen de ambufrère met mij in zijn verplichte kielzog over de skipistes richting de ehbo zoefde. Door deze held op latten zijn die gebroken wervels ook nog eens verschoven en heeft het kraakbeen dat tussen iedere wervel zit plaatsgemaakt voor een immens zuigende leegte die ervoor zorgt dat ik bij iedere studeersessie, na ieder optreden en bij iedere verkeersheuvel in elkaar krimp van de pijn. Er is niets aan te doen, en uiteindelijk leer je leven met constante pijn, maar het doet mn  smoel wel in een grimas trekken wanneer klasgenootjes hun –vast wel- pijnlijke rug masseren na het studeren en klagen over pijn. Suck this bitch!

Ik wijk wederom af, merk ik. Een toonbeeld van pretentie, de aannemelijkheid dat jullie allen geïnteresseerd zouden zijn in wat ik allemaal te vertellen heb. Een percentage van jullie heeft bovenstaande waarschijnlijk ook al op café gehoord dus zo bijster boeiend blog ik niet.  Bon, na mijn herstel heb ik enkele weken in Frankrijk voor Sportura gewerkt. Vereisten: weinig slaap nodig hebben, veel drank kunnen verzetten, sociaal zijn en een skigebied op je bijna duimpje kennen. Ik was reisleidster slash snowboardmonitrice slash animatrice slash barvrouw en verder weid ik niet verder uit over deze periode in mijn leven. Laat ons het erop houden dat ieder cliché waar is.

            

 

Dit jaar ga ik voor het eerst terug op mijnen aleenen. ’t Is te zeggen: met een bende jongelingen die gelukkig niet door verplichte organisatie en een merknaam bij elkaar geplaatst zijn. Een griet die ik ken van mijn bachelorjaren heeft blijkbaar een chalet ergens in La Douce France (wat zei ik ook weer over rijke vrienden?) en samen met een stuk of 8 man vertoeven we in haar immenske blokhut na de examens voor een dolfijn weekje winterplezier. Naast een knagende angst hoe het ondertussen met mijn skills gesteld staat word ik ook voor vestimentaire troubles geplaatst.

Ik ben ab-so-luut een kleedjesmens. Ik draag niets anders dan jurkjes, oversized tshirts met opaque panties en of leggings. Het zal al veel zijn als ik het afgelopen jaar 2-3-4 feestjes in mn skinny jeans heb afgeschuimd. Héél erg veel. Aangezien ik niet de hele vakantie in snoezige joggingsbroeken kan ronddribbelen voelde ik me verplicht mijn bovenvermeld paar pantalons nog eens aan te hijsen. Succesvolle operatie, overwinning numero uno. Het is echter voor een wel-overdachte reden dat ik geen broeken meer draag: ik stà er gewoon niet mee. Het is walgo, vreselijk, de-ne-pas-faire!  Gezegend met een paar heupen waarlangs een vijfling zich comfortabel een weg naar buiten zou weten te graaien zijn A-lijntjes nu eenmaal het elegantst. En elegantie, ravisante readers, is troef. Misschien besluit ik te investeren in een paar laarzen zonder hak, met stevige rubberen zool om de sneeuw en ijzel te trotseren. En een paar extra joggingbroeken. Want ik wil immer en altijd mijzelf blijven. Dat ik er door die beslissing ook niet uitzie als een in folie gewikkelde hansworst is mooi meegenomen.

PS: vanaf maandag begint het te vriezen! 

ijzige groetjes en een Culleneske kus van Ruby the Red Nosed Reigndeer.