Tag Archives: Animals

Parce que tu as le jeu, chiennes!

13 Jan

Terwijl ik dit schrijf voert de vrouw schuin tegenover me op de trein haar inVuitton gehulde chihuahua kalfsworst. Roze plakjes, zorgvuldig in stukjes gescheurd. Met dezelfde flair als de rondborstige slagersvrouw vroeger kirde of “het flinke meisje nog een vleesje wou” dient ze de kleine schreeuwlelijk brokjes dood dier toe.  Het papier ligt op haar schoot maar ze schijnt de vetvlekken niet op te merken. Moederlijk kijkt ze het harige scharminkel in de ogen, en ze tuit haar lippen. De chihuahua, die uiteraard geen eigen treinticket heeft, reist mee op de schoot van de vermoedelijke vader des huizes, een sortement David Hasselhoff met betere dagcrème die hoogst waarschijnlijk een Babyliss onder de kerstboom gevonden heeft. Dat zal sinds de feestdagen ineens het enige zijn wat hij kreeg. Hij ziet er verwaarloosd uit, de man. Zijn uiterlijk is smetteloos; zijn blonde haar is pasgeföhnd, en zijn broek net gestreken maar in zijn ogen borrelt echter pure wanhoop. Niemand kan het hem kwalijk nemen. Hij is een volwassen kerel en het enige met bloed doorpompte wezen dat in de buurt van zn kruis komt is een harig blond ding dat zelfs Japanners te nauw zouden vinden.

Hij is heus niet de enige. Tochtjes door eender welke stad bij het krieken van de ochtend of in de stromende regen leverden me al meermaals dezelfde taferelen op. Venten die met het kleine kefmormel van hun vrouw de straat op worden gestuurd. Alsof de vernedering van zo gespot te worden door “zijn maten” nog niet genoeg is wordt hij in het huishouden gereduceerd als de professionele hondenwandelaar en occasionele geldoptafelbrenger. Zijn broek laat hij enkel nog in de badkamer zakken. Een logische reactie zou zijn om de  baldadige blafbek bij het eerste beste onbewaakte moment  door de wc te spoelen of over de haag te smijten, zijn ze gelijk met die kees klaar. In praktijk gaat de man mee in de onbegrensde adoratie voor het dier dat zich s nachts tussen hem en zijn vrouw nestelt. Wanneer hij thuiskomt van werk, roept hij al vanuit de gang dat “papa een verrassing voor zijn kleine Fiona heeft”, wat hem eindelijk nog eens een klinkende klapzoen van de vrouw aan wie hij eeuwige trouw beloofde oplevert. Affectiemeter +10. Er zijn vele dingen die mij triest maken, beminde  bezoekers, en dit is er zeker een van. Vandaar dat ik ook aan wil zetten tot actie.

Mannekeslief! Wanneer uw relatie in zodanige sleur is komen te zitten dat het enige waar u als koppel nog gezamenlijk opgewonden over wordt de nieuwe hondenmand is hebt u wel degelijk een probleem. Sleur staat hier niet meer gelijk aan op puberale wijze een tong draaien maar over de allesoverschaduwende waarheid die uw huwelijk omkringelt. Kijk het recht in de ogen: uw mariejaasj is om zeep. Of het uw schuld, die van uw eega of die van de man in de dierenwinkel was is nu zelfs niet meer aan de orde, er moet actie ondernomen worden. Steek uw geld dus liever in een goede advocaat of een rondborstige maitresse (of beiden) dan in het mormel dat het hart van uw vrouw veroverd heeft. U hoeft dit niet te pikken! U bent een man met noden en talenten en het is tijd dat iemand u naar waarde schat. U hebt vast wel een stagiaire op het werk waar u wel wat meer dan tijd in wil steken, of enkele kameraden die op het punt staan een bachelortripje naar Lloret te maken. Wat het ook zij; u moet op figuurlijke wijze uw ballen laten zien. Verlaat die met hondenkwijl besmeurde lippen en dode ogen, ban die commanderende stem uit uw hoofd, blijf niet mijmeren over het seksleven dat eens was maar pak uw biezen! Nimmer of nooit zal u nog stront rapen, vanaf vandaag steekt u andere lichaamsdelen in het plastic!

Room 101

6 Jan

Vandaag even geen stilistisch of taaltechnisch hoogstandje. Vandaag geef ik megabytes aan de ongecontroleerde rant. Als gezonde twintiger wordt mijn leven al wel eens gestuurd door haat. Niet dat ik een bijzonder haatdragend persoon ben, maar er zijn een aantal dingen waar ik tot in de eindigheid van zal gruwelen. Studentenclubs, de geur van vanille vermengd met sigarettenrook, hippiestofjes, mensen die “Mia” van Gorki meezingen, muffe taxidennenboompjes, anarchisten, escargots, mensen die paardrijden, alles-met-kokos en dierenmishandelaars.

De  meest vreselijkste fenomenen die van God’s levensadem hebben geprofiteerd zijn echter motten en vlinders. Motten moet ik voor de meesten niet uitleggen, maar er zijn veel mensen die vlinders nog steeds associëren met “blije” dingen. Een dauwzachte weide, verliefdheid of gewoon “bloemen”. Voor hen en u schrijf ik deze blogpost.

Eer u denkt dat ik een manisch vrouwspersoon ben, en begin te krijsen bij de aanblik van eender welk insect: think again. Spinnen, torren, mieren, .. ze komen niet eens in de buurt van de horror die een vlinder voor mij teweeg brengt. Een van de redenen waarom ik hen nog het liefst tegen een stukje karton geprikt zie is hun afschuwelijk rommelige vliegpatroon. Paardenvliegen speedbrommen naar hun desgewenst doel, terwijl bijen en wespen zoemend en zoekend hun weg vinden. Kevers vind ik eigenlijk ook walgelijk, maar dat zijn trage en normale vliegers. Enkel vlinders fladderen zo willekeurig en chaotisch. Een persoon die hen vriendelijker gezind was zou het waarschijnlijk het lief’lijke werkwoord “dartelen” geven, maar ik spuw op hun gedrag. Het is alsof ze geen idéé hebben waar ze heengaan, tot het moment dat ze Een Mens spotten. Dàn weten ze plots wat te doen en fladderen ze zorgeloos voor uw gezicht, naast uw oren en in uw haar. Leuk is anders, gezellig evenmin maar het ergste is dat ze op geen enkele manier wegwillen.

Je kan ernaar slaan, met je armen zwaaien en heel erg luid brullen: ze blijven flutteren en sputteren alsof er niets aan de hand is. Meestal komen ze zelfs dichterbij! Werkelijk, lezerslief, wie denken die rotbeesten in feite dat ze zijn? “Hallokes, ik weeg net zoveel als een foto van mezelf, maar ik plan wel het menselijke ras uit te roeien door hen zodanig te frustreren dat ze op een gegeven moment uit wanhoop allemaal de hand aan zichzelf slaan”?

Niet dat ik een wetenschappelijk wunderkind ben, verre van zelfs, maar is hun vliegpatroon niet tegen iedere wet van de fysica? Stel: een object beweegt zich voort aan een bepaalde snelheid, komt een counterforce (in de meeste gevallen: mijn hand) tegen, bijgevolg begeeft het object zich in de tegenovergestelde richting van de counterforce  Is dat niet de natuur?! Is dat niet hoe alles werkt, hoe Mon Dieu het gewild heeft?! Het lijkt wel alsof vlinders een te gigantisch ego hebben om zelfs De Groote Wetten Der Fysika te respecteren! Wie heeft hen ooit dat privilege gegeven en in hemelsnaam en alles daarbuiten: waarom? Ze hebben geen hersens, geen bewustzijn, ze zijn volkomen onbruikbaar en wansmakelijk lelijk.Nu hoor ik u morren tot hier, dus ik deel het nogmaals: VLINDERS ZIJN LELIJK! Vindt u werkelijk, met alle eerlijkheid in uw beenmerg, dat dit mooi is?

Het is het meest verschrikkelijke zicht in de hele wereld. Ik haat hun dommige kraaloogjes, hun enge voelsprieten en hun afschuwelijke harige beentjes. Ik haat hun beenderloze vleugels, alsof er stukjes vervelde huid door de lucht vliegen. Maar het meest van al haat ik dat poederige spul dat zo nodig hun hele lijf en vleugels moet bedekken. Het is de bron van alle kanker, van alle onheil en van al het slechte in deze wereld. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat wanneer dat poeder ooit op mij neerdaalt ik heel snel heel erg ziek zal worden. Onthoud deze woorden!

En néén! Laat me zelfs niet beginnen over hun zogenaamde “mooie kleuren” want dat wil zeggen dat u reeds in hun val bent gelopen! Ik hou dit kort maar bijzonder duidelijk: welk ander fatsoenlijk dier heeft zo’n felle kleuren en spartelt voor mensen hun gezicht? Daagt het u dan niet dat ze u proberen in te palmen, te hypnotiseren zodat ze met hun gruwelijke masterplan van start kunnen gaan? Fuck 9/11, de échte conspiracytheory bevindt zich gewoon boven uw bloembedden!

Het is zo overduidelijk, en hopelijk voor u nu ook, dat de vlinder gewoon een vuil, monsterlijk, kwaadaardig, verdorven en duivels wezen is waar we best zonder kunnen. U hebt wellicht allemaal gehoord van Edward Lorenz, de schattebout die op de proppen kwam met de chaos theorie, door het plebs en enkele Ashton Kutcherfilms ook wel eens “butterfly effect” genoemd. Het principe stelt dat wanneer een vlinder in Zweden met zijn vleugels flappert, een tornado de kust van India verwoest. Of zoiets. Prent u dat in. De kust. Van fucking India. Heel. De. Kust. Door 1 simpele vlinder? U zou uw vangnetjes al moeten bovengehaald hebben, want de oplossing is zo simpel als het rotbeest klein is. Wanneer we deze walgelijke dragers des doods voorgoed uitroeien zal de wereld een mooiere plek worden. Een vrolijke plek.

Waar vogels dood neervallen uit de lucht, vissen massaal de geest geven en het bloed regent boven Parijs.

dierennieuws

11 Dec
———————————————————————————————————————————–

Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael

Vrijdag 11 December 2009
(Belga) Leeuwin Koyla heeft woensdag in Planckendael totaal onverwacht haar drie welpen doodgebeten. Dat laat Ilse Segers, woordvoerster van het dierenpark in Muizen en de Antwerpse Zoo, vrijdag weten.
Leeuwin bijt haar drie welpen dood in Planckendael
“De welpjes waren net geen acht weken oud”, vertelt Segers. “Na een noodzakelijk inenting tegen de kattenziekte besloot de moeder om haar jongen te doden. Naar het waarom blijft het voorlopig gissen. We hebben exact dezelfde procedure toegepast als bij haar vorige nest, dat wel succesvol opgroeide. Wetenschappers trachten nu te achterhalen wat precies de drastische reactie bij Koyla uitlokte.” “Dit is bijzonder jammer, zowel voor Planckendael als voor het kweekprogramma. De Indische leeuw is een met uitsterven bedreigde diersoort, waarvan er nog maar enkele honderden in het wild leven. Niettemin blijven we Koyla ook in de toekomst inzetten voor ons kweekprogramma.” Na dit incident telt Planckendael nog drie Indische leeuwen: twee vrouwtjes en een mannetje. (DES)
————————————————————————————————————————————

you really fucked it up this time, didn’t you my dear?

Ruby van de Pet-Fermette

8 Dec

Een blogpost die menig lezer zal ontsteld doen staan maar het MOET uit mijn systeem. Zoals al zo vaak vermeld ben ik crazy op dieren. En de Big City Life. Ik zal nooit maar dan ook nooit voor mn zestigste ergens kunnen wonen waar geen Metropolitan Feel heerst. Antwerpen, New York, Parijs, Londen, Barcelona, Berlijn, .. het is me egaal maar het moet bruisen, het moet leven, er moet achter iedere hoek iets te ontdekken vallen. In een volgende blog waarschijnlijk meer over TheCity, momenteel ben ik té opgewonden voor de inleiding netjes te vervolledigen.

Op mijn zestigste ga ik namelijk losbreken! Ik zal een boerderijtje op het engelse platteland behuizen, al dan niet met JM, en er mijn eigen beestenboel inrichten. Alles is al tot in de puntjes geregeld -so unlike us, but we did it anyway.

De toekomstige bewoners:

Een fainting goat genaamd Froderick. Een fainting goat is een geit met een soort afwijking waardoor ze in tijden van stress of angst compleet verstijven en omvallen. Youtubefilmpjes hiervan zijn legio.

Een dikke Vlaamse Reus (dat is een enorm konijn) dat belachelijk tam is en gewoon steevast dik zit te wezen. Hallo Mr Bundles

Twee pugs. Eentje wordt steevast Gerolf (Annemans) genoemd, de andere heet officieel Sparta maar luistert naar de roepnaam Madness. (dit was J’s idee!). Dolletjes om op een landweggetje met de honden te gaan wandelen en een oud koppel tegen te komen die het scharminkel over zn kop aait. “Oh. This is madness?”. Ik denk dat het J vooral te doen is om de “THIS IS SPARTA!” reply.

Sparta/Madness

 

Gerolf

 

Twee Royal Dandy Miniature Pigs. Cristobal wordt de slonzige onhandige lieveling die vaak bang is en waar ik tot in den treure Crystal Ball van Keane voor moet zingen terwijl ik hem in slaap wieg en sus. Percy daarentegen is van een heel ander kaliber, verwaand, arrogant en met smetvrees, deze piggle maakt zijn satijnen strik nooit vuil en slaapt als het even kan het liefst in een martiniglas. Want daar zijn ze wel klein genoeg voor, die miniature pigs.

 

Cristobal

 

Percy

 

Tenslotte ook een stel eenden (waaronder eentje sowieso de naam Patrick draagt) en een sneeuwuiltje op de zolder. Kareltje is zijn naam. Als de weersomstandigheden daar in Engelandio het toelaat neem ik zéker ook een puffin, enkel en alleen maar om de naam. En misschien ook een kat. Maar zeker geen beebies

Fuck beebies!

Worldwide Unicorn Appreciation Society

1 Dec

here’s the LoveCats!

29 Okt

Een babypicture van de twee haarballen die mijn leven beheersen: Mao Micefinder General en Mint Carr

Liefde!

Liefde!!

Bestialiteit, wat een fête!

29 Okt

Heur heur poezewoefkes, ik werd vandaag tot twee maal toe geroerd door Een Dier! Tot zover mijn ongenaakbaarheid zie ik u denken. Enfin, denk ik u denken. Ik denk er alvast het mijne van.

Het eerste paar was in Brusselas Noord alwaar ik nostalgiegewijs nog eens om een Quicksken ging gaan. Aangespoord door een zichzelf en zijn lever ruïnerende pendelgenoot bien sûr, want zelf schreeuw ik al etmalen aan een kervelvers dieet te beginnen. Enfin, welle richting Quick, spot mijn pauwenoog daar een koppel huskypuppies dat vrolijk donzig staat te wezen. In Brussel Noord! Volgens pendelgenoot uno waren die pluisballen snertgevaarlijk, volgens pendelgenoot duo waren ze een soort halfwolven, maar die indianenverhalen weerhielden mijn drassig en voorlopig puur verzonnen moederhart er niet van een sprong van heb je me daar te maken. Hondjeus! In Brussel Noord! Ik schurkte voorlangs hun baasjes in de hoop dat een van de twee Heuskiets filmish zou opspringen, blaffen en mijn hand zou likken, maar niets van dattum. Eentje deed een lichtjes paniekerige hap-poging naar mijn Ash-bottine van driehonderd kanoedels maar verder dan wat hondenkwijl op mijn hak heb ik er geen amoureuze betrekking aan overgehouden. Quicksken heeft wel gesmaakt tho’: kiekenvlees tussen mijne sandwich én op mn onderarmen.

Soit, voor ik hier beschuldigd word van sodomie: beesten zijn mijn Krypton, maar verder dan wat weekhartig gejammer, babytaal, vingerkronkels en een smak van vijf euro per maand naar het WWF ga ik niet. Al weet ik wel van een ami d’un ami die een volledig etmaal spendeerde aan het opzoeken naar het bestaan van Dinosaur Porn. Het blijkt niet te bestaan, maar voel u vooral uitgedaagd gedegen zou ik zeggen!

Récapitulé: Ik ben een spreekwoordelijke sucker voor beestjes. Een haast sluimerende, maar eveneens immer constante liefde die wel eens perfecte tv-hang momenten durft te overheersen. De film “Alien” werd zo voor mij compleet verpest omdat ik met mijn geest heel de tijd bij de ontsnapte kat zat die zich ook “ergens” tenmidden van al die horror in dat ruimteschip moest bevinden. Voor Alien zelf voelde ik niet de minste vorm van genegenheid, maar ik ben zeker dat ik mijn passiòn bij gebrek aan beter en vachtiger wel op hem had weten te projecteren. Geen vuil blikken foefkes, ik wéét dat jullie ook allemaal op het punt hebben gestaan om je tong in arme Platvoet’s diplodokusoortje te steken op het moment zijn mammie stierf. En Platvoet Is Een Fokking Cartoon.

Waarschijnlijk was ik ook een van de weinige mensen die niet smakelijk en toch lichtjes gedegouteerd lachte bij Jim Halpert’s idee van een two-way-petting zoo (“you pet the animals, the animals pet you back”). Pire encore: ik was in gedachten het hek al aan het schuren!

Afwijken is vast iets waar veel grote geesten mee te kampen hebben, maar ik ben uiteindelijk toch bij mijn tweede roerei-moment aanbeland, dat zich vandenavond zo rond half den eenen situeert. Gespekt door een kater en gevoed door mijn oververmoeidheid heb ik de waterlanders vrij spel gegeven zich een momentum op te houden in mijn ooghoek toen ik een jong katje zag dat helemaal beduusd en triestig jankend naar een gesloten voordeur zat te kijken. Op een stonde vraag ik me dan af of de neocortex van dieren zo goed ontwikkeld is dat ze beseffen in wat voor trieste situatie ze zich bevinden*. Ik hoop van ganser harte dat beestjes niet in staat zijn tot zelfmedelijden, en ik kruis mn vingers dat een gewond vossenwelpje dat door de sneeuw baggert niet beseft dat het een vogel voor de kat is. Bewustzijn is een bitch.

Ik ben eveneens een sucker voor knoerten van afscheidszinnen, en deze vond ik behoorlijk bonkers. Tabé!

 

 

 

*(Iemand die hier overigens meer over weet mag me dit altijd commenten, mailen, of in een collage van garnalen op de stoep mededelen, zelf ben ik te vlammend lui om nog enig researchwerk te verrichten dat NIET met het behalen van mijn diploma te maken heeft. Go journo-gen!) 

Pug Puppy Purse

2 Mrt

Hoe onvoorstelbaar walgelijk en fantastisch is dat? Bronnen spreken elkaar tegen (volgens het ene trendmagazine MOET je nu zo’n semi-opgezette hond aan je arm hebben hangen, volgens het andere is het hopeloos passé) maar ik vond het zo geweldig smaak’loos dat ie een plaatsje op mn blog verdiende

gekrabbel later.