Tag Archives: Power

Kamiel Kafka

15 Nov

“Twas Troy, toch? Of Sinead? ’t Had in ieder geval iets te maken met Sinead O Connor. Maar ’t kan ook Suzanne Vega zijn.. Ni?”

Ik zie de arme Björk ineen krimpen. Dan heb je eens niet een naam van vijfentwintig in een dozijn, word je nog halfslachtig vergeten. Zo kersvers is ze nochtans niet, dit Liefjevan. Nieuw genoeg om niet volledig aanvaard te worden, afgereden genoeg om vijf euro mee “in de pot” te leggen. Toch blijft het een lastige sociale beproeving, dat caféhangen met Zijn Vriendenkring. En die werd net een beetje lastiger gemaakt. Acht keer dronk ze al met ons mee, en nog lijkt ze een onbenullig meubelstuk te zijn dat evengoed had aangesproken kunnen worden met “Hé Meisje!”. Bref: ik ga niet diegene zijn om haar te vertellen dat ik haar naam wél nog weet.

En jà, ik wist haar naam écht nog, ik ben naam-elijk (hà!hàhà) een wandelende memoriemachine voor namen. Zelfs snuiters van het WWF die mij en passant hun kaartje toeschuiven weet ik na anderhalf jaar nog met naam en toenaam te benoemen al ware ze zelf een bedreigde diersoort wiens latijnse naam je in hun maandelijks magazine steevast vanop iedere pagina tegemoetknalt. Jammer genoeg blijft het vaak enkel bij de naam. Croyez-moi, mes petites, het schaamRubyRed stijgt je naar de wangen wanneer je in het uitgaansleven tot een frontale botsing komt met een bekend gezicht, waarvan je weet dat de oren ervan luisteren naar de naam Robin maar dat je je in de verste verte niet meer kan herinneren wat jullie precies uitgespookt hebben. Daarom blijven de niet-zo-dierbaren op mijn nachtelijke én overdagelijkse wandel anonieme silhouetten die van de ene genante situatie naar de andere voortbanjeren, al dan niet met mij in hun kielzog.

Bovendien is het herinneren van een naam een soort sociaal machtsspel. De juiste naam aan een persoon geven is hetzelfde als: jij bent aanvaard. Jij en jouw naam zijn sociaal relevant genoeg voor mij om ze een plaatsje in mijn hersenholte te geven. Namen onthouden doe je immers bewust.

WANT! (en dit is enòrm belangrijk) je kan niet “slecht zijn” in het onthouden van namen, je KIEST ervoor. That’s right bumblebeekens, machtsspel all the way. Om het in kleutertaal uit te leggen (je weet namelijk nooit wie er geïnteresseerd is in het wel, wee en feestgehoezee van Ruby) : Om namen te onthouden moet je overschakelen naar actief luisteren. Je hersenen sturen een signaal dat wat je hoort of wat je zal horen belangrijk is, waarde heeft voor je functioneren en bijgevolg de informatie onthouden zal moeten worden. Je staat bovendien op het punt een koppeling te maken tussen gezicht en naam en dat gaat niet automatisch. Gezichten worden dan ook in een ander gedeelte van de hersenen opgeslagen dan namen. Om niet ver af te wijken: het niet herinneren van Björks naam was niet meer, maar eigenlijk ook niet minder dan haar te laten merken dat ze geen capsones moet krijgen omdat ze toevallig wekelijks het perineum van een dierbare van ons met haar tong beroert. Geen effectievere manier om iemand op zijn plaats te zetten dunkt me. Ze is best slim, die lieve bitchy vriendin van me.

Zeg nu zelf, er is niets meer kleinerends dan op straat “Hé Louise” te gillen terwijl zij je een stralende glimlach van vage herkenning toewerpt en “Hallo.. daar!” terugpiept. Bijgevolg, als mijn vrienden ervoor kiezen de naam van dat wicht niet te herinneren, ga ik niet diegene zijn die haar plots wel een beminnelijke plaats binnen onze sociale hiërarchie aanbiedt. Want voor je het weet ben ik voor de rest van mn dagen Roseanne? Rita was het? Nee? Renske?

En dat, wil ik van mn langzaliklevenniet.

Advertenties