De Trein Der Vaagheid

14 Mrt

Het lijkt wel alsof openbaar vervoerden alle ethische en hygiënische gedragscodes aan hun toch al besmeurde laars lappen.

Desondanks de goedbedoelde briefjes in de treinwagons slaagt er menig medereiziger in mij voor de rest van de rit te degouteren waardoor ik met een wee gevoel in mijn maag en een totaal gebrek aan liefde voor het menselijk ras op mijn bestemming aankom. Aangezien België ongeveer drie piskilometers breed is duurt de langste treinrit zo’n tweeënhalf uur. Niet bijster lang wanneer u dit doorbrengt in het gezelschap van een ice tea green en een goed boek lijkt me, en allerminst het excuus om alle remmen maar even los te laten.

De reden voor deze inderhaast op mn smartphone getypte blogpost is de luide boer die ik daarnet op de IC-trein Brussel-Tongeren mocht aanhoren. De dader was een allerschattigst oud mannetje dat misschien inderdaad gezien zijn leeftijd zijn lichamelijke functies niet meer helemaal onder controle had, maar het je m’en foustisme op zijn gezicht en dat van zijn vrouw heeft me compleet verbouwereerd in mijn stoel achtergelaten. Moest ik 78 zijn en mijn blaas zou het nodig vinden zich even te legen op een openbaar bankstel zou ik me op zn minst met een rood hoofd excuseren. Voor Fons bleek dat echter een no-go, al zeg ik niet dat hij trots was op de decibels die hij had geproduceerd. Hij friemelde aan zijn veston en was dankbaar dat niemand behalve een of ander gewijfte van 24 (ik dus) geschrokken zijn kant op keek.

De pendelaars zijn het ondertussen al gewoon denk ik, de beestenwagons van de NMBS en DeLijn. Arabieren die luid telefoneren, tienermeisjes die over blowjobs praten, een ambtenaar die continu luid zijn neus ophaalt of de moddervette vriendinnenclub die stinkt naar zweet en sigaretten. Net als de dagelijkse vertragingen wil ik dit niet meer vanzelfsprekend vinden. Als ik reis, doe ik dat in stijl. D’accord, ik walm soms nog naar de alcohol van de dag ervoor, maar ik zorg er dan op zn minst voor dat ik een aangenaam decoleté heb. Het leven draait op geven en nemen, en wanneer u ervoor kiest de lucht en mijn humeur te verzuren dan moet u mij daar op zn minst iets voor in de plaats geven. Het recht op een hautaine blik is dan wel het minste.

Dus vooraleer alles uw spuitgaten uitloopt en we met zn allen met kak naar elkaar beginnen smijten roep ik u allen eigenlijk met drang op uw beestig hippiegedrag thuis te laten wanneer u zich in het openbaar begeeft. Ik en mijn bloeddruk zullen u dankbaar zijn.

Advertenties

Eén reactie to “De Trein Der Vaagheid”

  1. Jan maart 14, 2011 bij 8:07 pm #

    Ik kan hier volledig over meepraten. Overlaatst op de trein Brussel-Brugge-Oostende, een man van mss 40-45 jaar, die constant zat te boeren. ’t kon hem blijkbaar weinig schelen, de rest van de wagen echter wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: