The calendar hung itself

12 Mrt

Soms wou ik dat ik deel uitmaakte van een of andere negerstam waar je succes en dominantie afhankelijk is van hoe ver je een straal bloed uit je neus kan spuiten. De druk van de maatschappij weegt me af en toe te veel, en waar het vroeger hip en trendy was om “fuck authority” op je rugzak te tippexen ben je nu een complete lowlife als je maar een enkel diploma, een so-so job en een vijftal vrienden hebt.

Let wel, mijn muizenissen zijn slechts een bijkomstigheid van mijn handicap: ambitie. Aangezien ik nooit meer dan één doel in mijn leven heb gehad zou het dan ook bijzonder schrijnend zijn moest ik net dat doel niet halen. Jammergenoeg komt mijn diepe verlangen naar “het maken” niet in een duopack met streberigheid. D’accord, ik schrijf naast mijn studie af en toe dingetjes voor bepaalde krantjes en magazines, maar dat is meer uit ijdelheid dan wat anders. Papers, examens, opdrachten, ik slaag er steevast in hen te negeren tot op het allerlaatste moment. De klokt tikt, de fles klokt, mijn hoofd bonst. Ik flirt met deadlines al ware ik Christiane F. die een gratis shot heeft gespot, en dartel steevast met verhoogde hakken en hartslag door het leven. (Goed voor de lijn zou u denken, maar stress is de grootste dikmaker van deze tijd.)

Aangezien ik een sortement systeem in de chaos moet vinden hou ik dag en nacht lijstjes bij. Letterlijk. Ik sta er soms zelfs voor op,  en bijna al mijn handtassen puilen uit met papieren zakdoekjes waarop wensen, dromen, telefoonnummers, to-do’s, doo-waps en dates  worden neergekribbeld alsof ze gelijkgesteld zijn aan “pasta kopen!”. Wat me eraan doet denken dat ik dringend weer eens koolhydraten uit mn voeding moet schrappen.

Als een hamster op amfetamine knaag ik mezelf door een stapel van moetens, overgoten met paniekerige tranen en goedkope rode wijn. Diëten, sporten, contact houden, contacten leggen, aan cultuur doen, een hobby hebben, bloggen, belezen blijven, méé zijn, ìn zijn, ontspannen. De zogenaamde sleutels naar het geluk volgens menig wijvenblad zijn slechts haastig neergetokkelde trefwoorden die als zwaarden van Damcoles meerdere malen per dag op me inhakken en me murw geslagen achterlaten. I don’t know why i smoke, but i drink to get drunk schijnt mijn escapistisch elan samen te vatten, al heb ik al jaren niets meer op met sigaretten.

 Alcohol is mijn persoonlijke prozac, en de keren dat ik compleet opgefokt thuiskwam en verkondigde dat ik “vanavond moet gaan zuipen” omdat ik het niet meer trek zijn niet meer op pianosnaren te tellen. Ik heb het geluk dat mijn huisgenote nu ongeveer eenzelfde doorzopen existentiële crisis doormaakt, of ik had “excuses aanbieden voor nachtlawaai” ook nog op mn lijstje staan. Met alcohol tikt de klok minder snel, maar de deadlines die zijn er nog wel; u begrijpt wellicht ook wel dat dit een vicieuze cirkel en geen Clouseaunummer is.

Deze blog bijhouden alleen al was als een molensteen rond mijn nek. Plots hebben enkele van mijn fijnbepende klasgenoten het internet ontdekt en zijn ze massaal aan het bloggen geslagen alsof het hun enige reddingsboei is in een zee van dobberende journalistiekstudentes die schreeuwen om een opdracht. Wellicht is dat in dit tijdperk ook zo. De strijd om als eerste op de frontpage van wordpress te staan was nooit iets waar ik mij mee bezighield, maar plots was je blog niet geslaagd als je tenminste niet meedingde naar deze dubieuze eer. Bovendien had ik er geen tijd meer voor, maakte ik mezelf wijs. Bijgevolg smeet ik mijn handdoek in de ring en mijn schrijfsels in een mapje op mijn bureaublad. FakePlasticByebye.

Gelukkig voor jullie ben ik een ijdele trut, dus ziehier mijn wederopstanding. Niet voor de statistieken, niet omdat plots iedereen het doet en zelfs niet voor jullie, al stelde ik de “ik mis fpr-berichtjes” in mijn message-box echt op prijs.

Bovendien moet ik maar eens stoppen met jammeren, i’m doing pretty damn fine. En dat  diëten, sporten, contact houden, contacten leggen, aan cultuur doen, een hobby hebben, bloggen, belezen blijven, méé zijn, ìn zijn en ontspannen doe ik vanzelf wel, al is het op mijn eigen chaotische manier. Met mijn haar in de war, mn hand op mn hart en de klok weer op A.M. Hoe ik het allemaal klaarspeel? That’s one secret I’ll never tell.

You know you love me

xoxo

Advertenties

2 Reacties to “The calendar hung itself”

  1. Ingeborg maart 14, 2011 bij 12:03 pm #

    Sommige ‘fijnbenepen klasgenoten’ bloggen ook gewoon graag denk ik, en het feit dat ze het ‘internet nu pas ontdekken’ heeft nogal veel met een monster geheten ‘unief’ te maken… Wij ontdekken nu pas de oneindige lichtheid van het bestaan, waarvoor driewerf HOERA! Amen 🙂 xi

  2. evelien maart 16, 2011 bij 11:55 am #

    Wij zijn persoonlijk grote fan van uw chaotische zelf..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: