Sink Or Swim

5 Nov

For centuries, writers have experimented with forms that evoke the imperfection of thought, the inconstancy of human affairs, and the chastening passage of time. But as blogging evolves as a literary form, it is generating a new and quintessentially postmodern idiom that’s enabling writers to express themselves in ways that have never been seen or understood before. Its truths are provisional, and its ethos collective and messy. Yet the interaction it enables between writer and reader is unprecedented, visceral, and sometimes brutal. And make no mistake: it heralds a golden era for journalism.

Andrew Sullivan, befaamd blogger voor The Atlantic maakt in zijn volledig blogonwaardige Why-I-Blog-post van negen A4-tjes duidelijk waarom hijzelf begonnen is met bloggen. Hij ziet het onderandere als een noodzakelijk tool voor journalisten, een mooie uitlaatklep voor aspirant-schrijvers. Yet still…

Een van de eerste schoolweken tijdens mijn nieuwe masteropleiding journalistiek werd ons een lezing voorgeschoteld van Roland Legrand. Chef Nieuwe Media bij De Tijd en zelf ook blogger/twitterveslaafd. Hij kwam met dezelfde verlichtte boodschap: spam uw gedachten het internet rond. Gebruik die wondere digitale wereld voor nieuwsgaring en nieuwsverspreiding. Mijn klasgenoten zaten en keken ernaar, vaak met een conformistische “fuck het intenet”-blik op hun ambitieuze smoeltjes gebeiteld. Met een uitzondering of twee waren al die mensen die “droomden van schrijven” en claimden “geïnteresseerd te zijn in zowat àlles” nog niet aan een blog begonnen. Groot was hun ergernis en verbazing toen bekend werd gemaakt dat ze, jawel, zélf een blog zouden moeten opstarten. We zijn nu een maand verder en wanneer ik sommige schrijfsels van mijn klasgenoten en topjournalisten-in-spé lees snap ik bij de amehoela niet waarom ze er zo wijfelachtig tegenover stonden. Er zitten werkelijk héél erg goede blogs bij, waar ik geen reclame voor zal maken teneinde ooit nog vriendjes te maken. U kan echter HIER zelf al klikkendeweg oordelen over het blogpotentieel van de Geschreven-En-Online-Media-lichting van dit jaar.

Ik was een van de geeks die al het internet bevuilt sinds 2008. Op die twee jaar tijd heb ik complete shit en waarlijke meesterwerken gedeeld met mijn vrienden en liefhebbers, en FakePlasticRuby is een ienieminimerkje geworden. Ik heb lovers, ik heb haters, en het overgrote merendeel van de bevolking heeft nog nooit van mij gehoord. Toch hanteer ik al jaren het handelsmerk: “ik blog, dus ik besta“. Zo ook Sullivan: 

What endures is a human brand. Readers have encountered this phenomenon before. It stems, I think, from the conversational style that blogging rewards. What you want in a conversationalist is as much character as authority. And if you think of blogging as more like talk radio or cable news than opinion magazines or daily newspapers, then this personalized emphasis is less surprising. People have a voice for radio and a face for television. For blogging, they have a sensibility.

Mijns inziens heb je twee soorten bloggers: de mensen die iets te vertellen hebbben, en mensen die weten hoe iets te vertellen. Ik reken mezelf tot die tweede categorie. Ik heb zelden originele ideeën, en als ik al eens mijn vingers hun gang laat gaan heb ik al meerdere mensen op hun gevoelige tenen getrapt. Mensen die naar mijn blog surfen kennen mijn stijl. Ze weten dat mijn zinnen te lang zijn, dat ik er alles aan doe om te kunnen allitereren, dat mijn liefde voor het Nederlands noodgedwongen doorboord wordt door het Frans. Ik word gedreven door boosheid, passie en bewondering, maar ben te lui om er fundamenteel iets tegen te doen. Ik ben de trut die langs de zijlijn commentaar geeft op uw outfit, maar zelf misschien iets te veel cellulitis heeft voor haar korte jurkje. Ik ben dat hersenloze wicht dat kankert op het mediacircus, maar bij de persverkoper zelf verleid wordt door de krantenkoppen van Het Laatste Nieuws. Ik ben de hypocriete helleveeg, de  theatrale teef, de sadistische snob en de leeghoofdige lellebel. Et Alors? U surft naar mijn blog, u weet wie ik ben, en overduidelijk geniet u ervan.

Eerlijk is eerlijk, ik kreeg ook even het koude zweet toen ik hoorde dat mijn blog beoordeeld zou worden door mijn professor. Want hoe blog-waardig is mijn blog? Dit is voor mij een uitlaatklep voor geschifte oneliners, of voor twitterberichten die te lang zijn. Het is een tabula ranta voor ellenlange betogen die ik op café niet durf te houden en de oppervlakkige nieuwtjes die ik in artikels niet kwijt kan. Er is Een Publiek voor, aangezien ik een gemiddelde van 65 bezoekers per dag heb, maar is dat wel voldoende? Volgens Sullivan alvast wel. Een blog is whatever jij wilt dat het is, het is een verlengde van een dagboek of een persoonlijke krant. Het zijn pamfletten of het is een forumthread. Dat is misschien wat bloggen nowadays zo aantrekkelijk maakt. De grootste nitwit heeft heden ten dage een online platform waar hij of zij af en toe wat op komt brallen. Sullivan noemde het “The financial wherewithal to self-publish. The fearlesness that is now available yo anyone who can afford a computer and an Internetconnection”.

Blog away, I say; en wees trots op wat u schrijft. U maakt deel uit van het digitale tijdperk, u beleeft uw 15 terrabytes of fame. Bijt u erin vast met een gulzigheid die u normaal enkel tijdens de kerstdagen of de Soldenperiode ervaart, en schaam u voor niets. Ik ken bloggers die iedere blog zorgvuldig afwegen. Die een map vol wordbestandjes op hun computer hebben, nog-net-niet-helemaal-klaar om gepublished te worden. Er zitten weken, zelfs maanden tussen hun afzonderlijke blogposts. Dat zijn naar mijn mening, en die van Sullivan, geen bloggers. Dat zijn mensen die hun blog louter gebruiken als gigantisch reclamebord voor zichzelf, en die per uitzondering eens een verlicht-schrijven moment hebben. Zo werkt het echter niet.  Een blogger’s block is onbestaande, u moet uzelf  NU uitdrukken. Op het moment waar de emoties nog door uw lijf gieren, de woede nog op uw lippen schuimt, uw slipje nog nat is van opwinding en uw humor nog kraakvers is.  Alles kan, alles mag, met 1 gulden regel

The key to understanding a blog is to realize that it’s a broadcast, not a publication. If it stops moving, it dies. If it stops paddling, it sinks.

Advertenties

2 Reacties to “Sink Or Swim”

  1. Arno Callens november 5, 2010 bij 3:33 pm #

    Hm, nu ik het blogvirus te pakken heb, weet ik ook niet waarom ik er “amehoela” nog nooit aan begonnen ben. Dank aan de heer Marain voor het openen van mijn ogen!

  2. Lhjdecock november 5, 2010 bij 10:54 pm #

    En wat met al die bloggers die niets te vertellen hebben, evenmin weten hoe het te vertellen. Ga je het bloggen nu al verheffen tot een of andere vorm van literatuur?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: