Coked Up

9 Jun

Er is niets waar ik een grotere haat-liefde-verhouding mee heb dan eten. Zoals in een vorige blogpost reeds vermeld is mijn metabolism de ultieme bitch die spreekwoordelijk roet in het letterlijke eten komt smijten. Als ik nog maar de dampen van een lasagna al forno opsnuif ben ik 800 gram bijgekomen. Fosho. Daarom dat ik zoveel en zovaak mogelijk probeer te weerstaan aan voedsel. Maar niet altijd.

Bon repas doit commencer par la faim: ik kan verschrikkelijk genieten van een stuk brie, een verse pasta met kerstomaatjes, brokken parmezaan en rucola, een vettige zak pickleschips of een dampende kom soep. Fruitpap, spinazie, groene zure appels, croque madames, yoghurtmetmuesli, een bloeddoorlopen steak of een smoske hesp zonder ei. Aardappelsla, vinaigrette op basis van azijn, zure veenbesjes of kalfslapjes met limoen en wittewijnsaus. Gegrilde in look gedrenkte ongepelde scampi’s en huisgemaakte broodpudding, bladpeterselie, capresesalade en zilte zoute zeekraal… voor deze gerechten zuig ik een hele bestuursraad leeg. Los daarvan lust ik bovendien nagenoeg alles. D’accord, ik ben allesbehalve een zoetekauw en snap de seksvervangende relatie die de meeste vrouwen met ijs of chocolade hebben niet, maar er zijn weinig voedingsmiddelen die ik onaangeroerd richting keuken zou terugsturen. Rode kool, zuurkool, loze vinken en vissoep; die shit raak ik met geen vinger aan, maar voor de rest ben ik “geen moeilijke”. Neem me mee en stel me voor aan je ouders!

Daar stopt mijn idealeschoondochterigheid. Want hoewel ik vol smaak uw moeke’s stamppot naar binnen zal werken, er mag niet van mij verwacht worden dat ik op dezelfde moederlijke wijze zal providen voor mijn vent. Ik bedoel dat allesbehalve feministisch, ik ben nog steeds een tikkel voorstander van het klassieke rollenpatroon, maar koken is nu eenmaal iets waar ik mijzelf niet in gespecialiseerd heb. Niet dat ik koken een onnuttige bezigheid vind, allerminst. Ik benijd vriendinnen die wél hun weg weten met potten en pannen, maar nam nooit de moeite het effectief te leren. Naturalment, ik ben geen volslagen keukenkluns; mijn italiaanse hamburgers leidde menig manvolk al around the yard en in mn bed, maar als puntje bij paaltje komt kan en wil ik niet koken.

Ten eerste snap ik al de moeite niet die er bij koken komt kijken. Ik zie niet in waarom ik prei, worteltjes, ui en selder aan mootjes moet hakken terwijl ik een perfect voorgemaakt groentensoepje bij de traiteur kan scoren. Of waarom ik in godesnaam een halfuur voor ik wil eten aan de voorbereiding van de maaltijd moet beginnen. Een tijdverdrijf als ’n ander misschien maar ik besteed de mijne liever anders. (Let op het ontbreken van het woord “nuttig”!) Het is voor mij ook niet noodzakelijk, de vlieger dat alles eens zo goed smaakt als je er je werk aan hebt gehad gaat voor mij niet op. Ik en mijn maag zijn net zo tevree met een iglo stoomzakje, een pizzafoonpizza of een haastig meegegriste perzik.

Ten tweede ben ik het type dat haar kishcash liever besteedt aan kleren, schoenen en alcohol in plaats van een zak aardappelen en een sixpack yoghurtjes. Ik sla voedsel in wanneer ik honger heb, en eet het diezelfde avond nog op. Met wat geluk bevatten mijn kotkeukenkastjes op dit moment enkele minutesoepjes, een potje pesto en wat vergeten kerstomaatjes, maar ik zou er geen geld op inzetten.

Ten derde kan ik nooit op tegen mijn grootste idool. Ik ben een onvoorstelbare huis-tuin-en keukenprogramma verslindende schpijthoer die bijgevolg ook mevrouw Lawson’s krielenroerselen volgt. Nigella bites, Nigella feasts, Nigella rules ! Hoewel haar gerechten vaak te zoet, te vettig, te ingewikkeld of te overdadig zijn naar mijn smaak, het is die godverdomse flair waarmee ze het geheel presenteert. Ze goochelt en danst met adjectieven, en ieder ingrediënt wordt met evenveel liefde behandeld en omschreven al waren het een paar Louboutins met Swarovski-hak. Niet alleen is ze bloedmooi, je ziet dat ze houdt van alles wat ze in haar gezellige keuken tevoorschijn tovert. Het is geen graatmagere cunt die wrang glimlacht boven drie wortels en een selderstengel, nee, ze zweert bij volle room, dikke hoeveboter en kilo’s chocolade. Ze kan het niet laten af en toe een perfect gemanicuurde wijsvinger in de sauspan te laten verdwijnen, en laat ieder voor het programma gefabriceerd gerecht gulzig tussen haar lustig gelipstickte lippen verdwijnen. Dit is het soort vrouw die er altijd geweldig uitziet, de beste dinnerparties organiseert, een lieve zorgzame moeder is en een exquisiet pijpende echtgenote. Gulzige gasten kwamen meermaals klaar door wat er op haar eettafel verscheen. Voor minder wil ik niet gaan, en het idee alleen al laat me uitgeput hijgend op mn keukenvloer achter. Ik weet wel beter! 

2 Reacties to “Coked Up”

  1. alignementparfait juni 9, 2010 bij 12:32 pm #

    Nigella is inderdaad dé cookingqueen, ik heb al enkele van haar gerechten proberen te toveren zoals zij dat doet maar het lukt me niet om ze er ook zo smakelijk te laten uitzien. Lekker zijn ze alleszins wel.

    Leuke post!

  2. GFTbaksken juni 15, 2010 bij 8:57 am #

    Nigella rules!!! (so do you)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: