BootyBeautyKillerQueen

2 Jan

Vandaag bladerde ik achteloos door een anti-dieetboek. HALT STOP MOORD BRAND! Een anti-dieetboek? Qué?? Mais oui, een boek dat je overtuigt dat de meeste Hollywoodmokkels waar wij allemaal groen van jaloezie op staren zo ongezond zijn als een 23-jaar-oud paard dat heel zijn leven op een weide in een idyllisch plaatsje genaamd Tsjernobyl heeft gespendeerd. De vraag hoe anti-dieetboeken überhaupt al verkopen snap ik niet. In dit tijdperk wil iedereen er toch zo skinny mogelijk uitzien heb ik de indruk, dus waarom zou je dan een zelfhulpboek doorbladeren dat basically zegt: hey vette koe, je bent goed zoals je bent, en je weet dat die chocomousse in de frigo naar je staat te glimlachen. Wie heeft daar in godesnaam hulp voor nodig? Ik alvast niet.

Voor zij die het nog niet doorhadden, dit is een verdoken inleiding naar mijn nieuwjaarsresolutie: 10kg afvallen tegen mei. Twee kilo per maand, zou doenbaar moeten zijn lijkt me. Net zoals heel de vrouwenbevolking neem ik mezelf ieder jaar voor dit jaar wél bikiniproof te zijn, om uiteindelijk tijdens de zomersolden enkel strandjurkjes van de rekken te graaien ipv je in je polkadotbikini te hijsen. Bref: things need to be done.

Aangezien zo’n 58% van de vrouwen momenteel over hetzelfde blogt ga ik blijven bij het begin: anti-dieetboeken. Een vriendin van me had er eentje liggen. “Waarom je NIET moet afvallen”. Cadeautje van een attent vriendje, “tot hij haar verlaat voor een ribbenkast met kniëen” denkt de cynicus in mij dan maar weer. Basically had het boek het over je innerlijke schoonheid naar buiten te laten stralen, maar excuse-me-je, dat is de grootste dampende hoop stierenkak die ooit onder een drukpers gelegen heeft. D’accord, een vrouw met zelfvertrouwen die zich gelukkig voelt straalt meer schoonheid uit, en het is altijd leuker om de bedstee te delen met een wicht dat niet iedere pukkel en ieder cellulitisputje jammerend aanwijst, maar er zijn grenzen, en vooral: REDENEN voor dat geluk en zelfvertrouwen.

Er kan hier weer gekrijst en gedaan worden in mijn comments zoals na  spauw-na-een-bakje-friet-blog, maar het kan me echt niet schelen dat ik op dit vlak een pushover voor het maatschappelijk (foute) ideaalbeeld ben. Ik voel me momenteel een slons, en dat straal ik dan waarschijnlijk ook uit. Zodoende, moraalvrouwen: het is voor mezelf, niet voor De Venten!

Was het niet voor mn ego dan was het wel voor de kleren! Designkleding ziet er nu eenmaal mooier uit op een mager lijf. Niet alleen Karl Lagerfeld houdt zijn modellen het liefst onder maatje nul “omdat kleren het mooist zijn op een kleerhanger, ik heb een ontwerper met een glaasje te veel op ooit  horen zeggen dat hij pas echt een gelukkig man zou zijn als hij zijn kleding zonder iemand erin over de catwalk zou kunnen laten lopen. “De lijnen hangen zonder tieten en konten veel beter op hun plaats” bralde hij. “Kon een plat stuk papier maar zelfstandig wandelen! Het laatste wat je als ontwerper wil is dat iemand je kleding draagt.”  Ik snap hem in dat opzicht wel: ik lees vaak van ontwerpers en naaisters dat hun ontwerp op papier er gewéldig uitziet, maar dat wanneer de stofeigenschappen een rol gaan spelen en de coupeurs zeggen “dat het niet goed zal vallen” (kortom: als er mensen bij komen kijken) kan je als designer beginnen schipperen. ***

Vrouwenlichamen (met rondingen, hoe mooi ze ook zijn naakt) staan de ware esthetiek van mode in de weg. Vandaar: hoe dunner de modellen zijn, hoe meer ze lijken op het stuk papier waarop de jurk is ontworpen, hoe beter het voor de ontwerper is. Waarmee ik uiteraard niet goedkeur dat jonge meisjes met een normaal figuur en een normale carrière zich aan deze wandelende kapstokken gaan spiegelen, ik wil gewoon een veelgespuide kritiek even verduidelijken. Ja, ook ik vind die broodmagere schimmen op de catwalk huiveringwekkend, maar ik snap wel waarom ze er lopen.

Niet dat ik er niet de gevaren van inzie, doordat ik zelf tonnen modemagazines verslind word ik soms ook aangestoken door het magerzuchtvirus. Ploegend beul ik me dan af op fitnesstoestellen allerhande, in de hoop ooit op straat spontaan een half opgegeten broodje americain te worden aangeboden omdat ik er zo “uitgehongerd” uit zag. Gelukkig ben ik te lui voor deze sporadische droom, en mijn liefde voor alcoholische consumpties met goede vrienden staat het ook een beetje in de weg. Het is overigens ook nooit mijn doel om mager te zijn; het doel is terug in mijn jeans van een jaar geleden kunnen. Dat is best ethisch-verantwoordt lijkt me, het is nog Flair-ok!

Ik heb vaak medelijden overigens met magazines als Flair, die steeds maar moeten aimen voor “de normale vrouw” in de samenleving. De vrouw die zich ‘voor de gelegenheid’ eens in hoge hakken hijst en die een glittersjaaltje al “heeerlijk trop” vindt. Ze gaan er trouwens prat op –net als Dove overigens- dat ze échte vrouwen laten opdraven in hun artikels en advertenties. Dat kan allemaal wel mooi zijn, maar de  mode-industrie is er eentje die handelt in fantasie, in dromen en illusies, en wie fantaseert er nu over het hebben van maatje 48? (tenzij je maat 52 hebt natuurlijk, dan is een 48 een hele stap vooruit). Maar over het algemeen zit geen enkel meisje bij de kapper of in haar zetel thuis door een magazine te bladeren en te wensen dat ze “dat dikke meisje uit de advertentie” was.

Persoonlijk vind ik een mooie huid het àllerbelangrijkste, nog voor het figuur, en het gezicht speelt ook een gigantische rol. Gezegend met korte beentjes en eerdervernoemde borsten en billen ben ik geen designers-droom, maar ik heb wél een horde aanhang. Vandaar ook mijn doodsverklaring aan de uitspraak “echte schoonheid zit vanbinnen”. De kwakkels die dat geloven zijn waarschijnlijk ofwel zo godvergeten lelijk dat ze niets anders hebben dan bondzondernaamflyers en een jaarabonnement op Wow, of zo asociaal mooi dat ze zich zulke onzin kunnen permitteren.

Is er trouwens iets ergers dan enkel maar te moeten teren op je joie-de-vivre-vibe? De dag dat ik geen heads meer turn is de dag dat ik officieel de dood verklaar aan mezelf en mijn dagen spendeer als ghostwriter op een zolderkamertje met een bende afhaalmaaltijden en anonieme seks met puisterige pizzapubers. Kortom: hoe meer Clouseau zingt dat het vanbinnen zit, hoe meer er gezanikt wordt dat ik mooi ben zoals ik ben, hoe meer ik de neiging heb het uiteinde van mn tandenborstel in mn keel te jassen. (dat lukt me overigens nooit)

Op tip van een fervent blogster en met de ijdele hoop dat jullie eindelijk eens wat meer commenten: de eerste vorm van Ruby Interactie. Persoonlijk heb ik het tijdens dieten moeilijkst  met het laten van alcohol, pasta en brie. Wat jullie?

 

*** Voor diegenen die hier meer over willen weten: De meeste modemerken gaan maar tot maat 42 voor een reden. (en daarmee bedoelen ze wel degelijk een mode-maat 42, geen C&A maat 42. In C&A is maat 36 een Chanelmaat 40, just so you know) De belangrijkste reden, afgezien van de eerder vernoemde esthetische reden is de kostprijs; het kost een ontwerper dubbel zoveel om een jurk in maat 40 te maken dan in maat 36, en de ontwerper kan onmogelijk de kosten doorrekenen aan de winkel (thus; aan de klant) Als kleding in maat 44 dubbel zo duur zou zijn als kleding in maat 36 zouden ontwerpers het wel degelijk overwegen maar dat is dus niet zo en kan de industrie het zich dus niet permitteren zich op de vollere vrouw te richten.

 Ten tweede is er gewoon ook onvoldoende vraag naar grotere designkleding. Het is waarschijnlijk een vicieuze cirkel: ontwerpers maken hun kleding niet groot, en daardoor voelen de iets stevigere girls zich te dik voor mode en hebben dan bijgevolg geen zin om bij een bekende ontwerper te gaan winkelen. Het is nu eenmaal zo dat boetieks op het einde van het seizoen meer met maten 42 blijven zitten dan met welke maat ook. Vandaar dat de meeste merken zich concentreren op de maten 34- 36-38 omdat daar de meeste klanten zitten.  Dat is dus niet grof maar pure marketing.

Bovenstaande is allemaal gebaseerd op gesprekken en interviews met mensen in de mode-industrie, en vaak ook uitgeschreven in het boek Fashion Babylon van Imogen Edward-Jones. For once ben ik merely the messenger who doesn’t want to be shot.

Advertenties

6 Reacties to “BootyBeautyKillerQueen”

  1. Greet januari 3, 2010 bij 8:24 am #

    Ik dieet nooit. Yay!
    Ik val vanzelf af, in examenperiodes en ruzieperiodes met het liefje en zo. En daarna kom ik ook vanzelf weer bij maar m’n BMI gaat nooit over de 19 à 20. ^^

  2. Kleine januari 3, 2010 bij 2:49 pm #

    Ik dieet ook niet echt, maar soms krijg ik het in mijn kop dat ik eens wat gezonder moeten eten en dat telt wel zowat als dieet voor mij. Ik ben iemand die constant tussendoor zit te eten en ik kan dat ook niet opgeven. Als ik niet dieet zijn dat dan melocakes, nootjes, koekjes, … en die probeer ik dan te vervangen door rijstwafels en fruit. Maar ik hou dat nooit langer dan enkele dagen vol.

    Oh, en dat kleren beter staan op magere pannenlatten is misschien wel waar, maar ik vind dat iemand zichzelf maar een designer kan noemen als hij ook heel zware mensen er goed uit kan laten zien.

  3. Ruby januari 3, 2010 bij 5:07 pm #

    Ja jullie zijn inderdaad niet de types die zouden moeten dieeten 🙂 al is het wel zo dat gezonde voeding best belangrijk is, ik hààt lichamen op dat vlak. Moesten we robots zijn en een kleine display hebben waarop we konden zien wat er allemaal mis was aan en in ons lijf zou ik veel geruster zijn. Want hey, iemand een idee hoe je een te veel aan cholestorol voelt VOOR je hartproblemen krijgt? Ik niet.

    Ghoh en een designer ontwerpt nog altijd gewoon kledingsstukken, en veel van hen doen dat puur om de kunst van het ontwerpen. Er zijn niet zo veel designers die echt voor mensen ontwerpen, hoewel ik het volledig met je eens ben dat ze dat zouden moeten.

  4. Tiffany januari 11, 2010 bij 10:05 pm #

    zo leuk geschreven! 🙂
    en ivm die Dove-ad die zo gezegd een pioneer was in ‘echte vrouwen’ te tonen: waarom gebruiken ze voor hun make up-lijn wel nog typische dunne modellen? 🙂
    Dove starte het enkel, om marketing redenen (aka. kassa kassa). 🙂

    groetjes. Tiffany

  5. Zomerdromer januari 13, 2010 bij 9:34 pm #

    Ik zit sinds mijn 12e al met overgewicht, dus ook ik kan ellenlange teksten schrijven over wat al dan niet het beste afvalmiddel is en bla bla bla. Feit is dat het van je lichaam afhangt natuurlijk, welk “dieet” er werkt. Wat haat ik mensen die zeggen “ja maar als je met maten eet is het toch goed?” of “jamaar ja, je moet ’s avonds weinig eten en ’s ochtends veel hé”. Alsof meiden als wij dat niet weten; onnozelaars.
    Maar goed. Het aller aller àllermoeilijkste is de chocolade – duh. Ik durf vrijwel tegen niemand opbiechten hoeveel chocolade ik eet op een week. De alcohol is moeilijk te laten omdat dat een gewoonte is maar net als roken kan je van een gewoonte afstappen (het is gewoon even op de tandjes bijten). Ik ben er dus heilig van overtuigd dat je dat gaat lukken.
    Oh, en er bestaat wel degelijk een pastadieet hoor (zal je wel al weten). Het is gewoon niet goed voor koolhydraatverslaafden als ik. Maar ja, ik geef toe: hoewel ik dringend zou moeten kan ik de koolhydraten als pasta, brood, patatten en chocolade niet laten.
    Dr. Frank is er geweldig mee, zo antikoolhydraten. Maar hij heeft dan weer een eiwitdieet als alternatief en hoewel je er “1 kilo per week” mee afvalt, stop ik no way meer dan 1 ei per week in mijn mond. But you can give it a go!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Bittersweet Jealousy « Fake Plastic Ruby - augustus 1, 2010

    […] Een job als een ander, en ik kan perfect leven met de magerzuchtige mode-industrie, zoals eerder al aangehaald. Deze onvoorstelbare zkinniezoids hebben geen ander nut in het leven behalve magerzijn. Ze moeten er […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: