Om te kotsen

3 Okt

Het lijkt alsof er enkel te bloggen valt wanneer mijn wereld weer in duigen ligt. De gruzlementen van mijn leven vormen een geweldige fundering voor een column als een huis, zeg dat ik het gevingerd heb.

Als dramaqueen pur sang worden akkefietjes in een handomdraai in een Tantaluskwelling omgetoverd. Zo zal ik nooit sip, maar altijd depressief wezen. Ziehier vandaag. Wakkergeworden met knalrode ogen, een onwaarschijnlijk irritante gortdroge keel, duizelingen en het gevoel alsof ik met mijn trommelvlies de honderd meter over kunstgras heb geschoven. Bijgevolg ben ik niet verkouden, maar heb ik de griep. Die weerhoudt mij er echter niet van om mijzelf vol te stouwen met allerlei ondeug’lijkheden. Kilo’s chocolade en broodjes kaas zijn de afgelopen twee dagen de revue (ofte: mijn immer tijdloos krullende onderlip) gepasseerd. Nu is dat an sich geen ramp, ware het niet dat ik door een calamiteit van een schildklier nog maar bijkom door te kijken naar een glas cola. Om over alchohol nog maar te zwijgen.

Onlangs las ik in een of ander blad dat zijn twee euro niet waard was over drunk-o-rexia, een fenomeen dat mij veeleer als nieuwe plaat van een obscure rock’n roll band ter ore kwam, maar echter een nieuwe trend in studentenland schijnt te zijn die ik nog niet opgepikt heb. In het vooruitzicht van een avondje vloeibare calorieën zwelgen hongeren studentenwichten zich uit. Ter compensatie, zeggen ze dan. Hun achterhuid kan waarschijnlijk mooi concurreren met mijn halve grapefruit die ik steevast iedere ochtend als ontbijt naar binnen lepel. Uithongeren is een no go, want  cellulite is voor het leven. Une femme avertie en vaut deux. Ik voel een nieuw t-shirt opkomen! Die halve pompelmoes staat evenwel symbool voor mijn eeuwig optimisme. Mijn dag begint immers altijd vol goede moed, maar eindigt sowieso om en bij de drieduizend calorieën teveel. 

Misschien moet ik mijn wijsvingers écht eens voor andere doeleinden gaan gebruiken..

Eén reactie to “Om te kotsen”

Trackbacks/Pingbacks

  1. Coked Up « Fake Plastic Ruby - juni 9, 2010

    […] jun Er is niets waar ik een grotere haat-liefde-verhouding mee heb dan eten. Zoals in een vorige blogpost reeds vermeld is mijn metabolism de ultieme bitch die spreekwoordelijk roet in het letterlijke eten […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: